img

شارژ اولیه دستگاه‌های همراه، آیا نیاز است؟

/
/
/

آیا موضوع شارژ اولیه باتری دستگاه تلفن همراه در حال حاضر صحیح است؟
یکی از مهم‌ترین مسائل موجود در حوزه دستگاه‎‌های الکترونیکی و قابل حمل که با عنایت به پیشرفت‌های انجام پذیرفته در زمینه فناوری در حال حاضر به‌هیچ‌عنوان از درستی برخوردار نبوده و به افسانه‌ای درگذشته تبدیل گشته است، اما به دلیل فقدان اطلاعات هنوز هم از جانب بسیاری از افراد با شدت دوچندانی به آن دامن زده می‌شود موضوع شارژ اولیه تلفن همراه می‌باشد.
حتماً شما نیز تاکنون این مهم را شنیده‌اید که دستگاه تلفن همراه جدید خریداری شده به‌منظور کسب تکامل و به بلوغ رسیدن باتری آن باید حتماً در ابتدا و به محض خروج از بسته‌بندی به مدت ۸ ساعت به شارژ متصل و هیچ‌گونه‌ استفاده‌ای از آن نیز به عمل نیاید، اما آیا این موضوع واقعاً در عصر نوین فعلی صحیح می‌باشد؟
آیا شما روند شارژ اولیه دستگاه تلفن همراه خود را به انجام رسانده‌اید؟ با ما همراه باشید تا در این مقاله به بررسی سؤالات فوق بپردازیم.
همان‌طور که مستحضر هستید باتری‌های مورد استفاده در انواع و اقسام دستگاه‌های الکترونیکی و مکانیکی مختلف در دو دسته باتری‌های قابل شارژ و یک بار مصرف (غیرقابل شارژ) دسته‌بندی می‌گردند که هدف ما در این نوشته پرداختن به نمونه مخازن قابل استفاده مجدد می‌باشد. فناوری به کار رفته در ساختار باتری‌های قابل شارژ موجود در بطن دستگاه‌های قابل حمل (نظیر تلفن همراه) درگذشته بر پایه عنصر شیمیایی نیکل توسعه پیدا می‌نماییده‌اند که این مهم خود مجدداً به دو دسته باتری‌های نیکلی-کادمیومی (NiCd) و نیکلی-هیدروکسید فلزی (NiMH) تقسیم‌بندی می‌گردد. روند طراحی و توسعه باتری‌های نامبرده، صرفه نظر از تفاوت عناوین برقرار در بین آن‌ها تا حدود فراوانی یکسان بوده و عنصر نیکل به‌عنوان ماده اصلی نگهدارنده و انتقال‌دهنده یون‌های حامل انرژی ایفای نقش می‌کند، اما عایق دی‌الکتریک افزایش‌دهنده ظرفیت موجود در ساختار آن‌ها در حالت کلی با یکدیگر متفاوت می‌باشند که جنس آن در نمونه باتری‌های اولیه کادمیومی است.
پایانه منفی باتری‌های NiMH برخلاف نمونه محصولات NiCd نوعی آلیاژ جاذب هیدروژن را مورد استفاده خود قرار می‌دهد که این مهم به‌تنهایی ظرفیت نگهداری انرژی آن‌ها را با فزونی دو تا سه برابری نسبت به نمونه‌های کادمیومی در اندازه یکسان همراه ساخته است.
باتری‌های نیکلی در حال حاضر به تاریخ پیوسته و جای خود را به مخازن لیتیومی واگذار کرده‌اند. اگرچه باتری‌های هیدروکسید فلزی در مقایسه با نمونه‌های لیتیومی از اندازه و قابلیت نگهداری انرژی یکسانی بهره‌مند می‌باشند، اما تمامی آن‌ها از مشکل بسیار بزرگی تحت عنوان «اثر حافظه» یا به‌عبارتی‌دیگر «Memory Effect» رنج می‌برند که دلیل اصلی کنار گذاشته شدن آن‌ها را نیز می‌توان در این مهم جستجو نمود. اثر نامبرده در قالب حذف بخشی از ظرفیت باتری پس از گذشت مدت زمانی و در صورت استفاده نامناسب نمود پیدا می‌کند، به‌عبارتی‌دیگر باتری فراموش می‌کند که گنجایش ذخیره‌سازی نهایی انرژی توسط آن چقدر است.

 

شارژ اولیه دستگاه‌های همراه آیا نیاز است؟

باتری‌‌های نیکلی در حالت کلی به‌منظور جلوگیری از بروز یافتن اثر حافظه در بطن آن‌ها باید کاملاً از انرژی خالی و پس از اتصال مجدد به پریز برق به‌صورت کامل شارژ گشته و این چرخه پیوسته ادامه پیدا کند. اگر به‌عنوان مثال فردی تلفن همراه خود را هنوز هنگامی‌که ۲۰ درصد شارژ دارد به منبع تأمین جریان الکتریسیته متصل و پس از تکمیل انرژی آن را جدا نماید، ظرفیت نهایی باتری پس از گذشته مدت زمانی به ۸۰ درصد کاهش پیدا کرده و میزان گنجایش ۲۰ درصد ابتدایی آن از بین می‌رود، بنابراین همان‌طور که پیشتر نیز گفته شد باتری باید کاملاً از انرژی خالی (و یا میزان شارژ آن در محدوده ۳ تا ۵ درصد قرار داشته باشد) و سپس مجدداً به‌صورت کامل شارژ شود؛ در این حالت شانس بروز اثر حافظه با کاهش چشمگیری مواجه می‌گردد. بر همین اساس درگذشته تأکید می‌گشت که دستگاه تلفن همراه را پس از خرید ابتدا به مدت چند ساعت شارژ نماییده و سپس مورد استفاده قرار دهید.
همان‌طور که پیشتر نیز گفته شد باتری‌های نیکلی در حال حاضر دیگر به تاریخ پیوسته و جایگاه خود را به نمونه مخازن لیتیومی واگذار نماییده‌اند. باتری‌های مذکور همان‌طور که از نام آن‌ها پیوسته بر پایه عنصر شیمیایی لیتیوم توسعه یافته و با توجه به جنس دی‌الکتریک قرار گرفته در بطن آن‌ها در قالب دو دسته باتری‌های پلیمری (Li-Po) و یون لیتیومی (Li-ion) طبقه‌بندی می‌گردند.
باتری‌های لیتیومی که امروزه به‌صورت گسترده‌ای در تمامی دستگاه‌های قابل حمل نظیر تلفن همراه هوشمند، تبلت، لپ‌تاپ و … قابل مشاهده می‌باشند در برخورداری از خواص گوناگون درست در نقطه مقابل باتری‌های مبتنی بر عنصر نیکل قرار می‌گیرند. اگرچه مشکل اثر حافظه در نمونه محصولات فعلی برخلاف گذشته دیگر به چشم نخورده و ابعاد آن به‌صورت کامل مرتفع گشته است، اما باتری‌های لیتیومی از مشخصه‌ای به مراتب بدتر از اثر نامبرده رنج می‌برند که در صورت عدم رعایت نکات گوناگونی بدون شک اثرات مخربی را از خود بر جای می‌گذارد.
طول عمر باتری‌های لیتیومی در حالت کلی از محدودیت‌هایی برخوردار بوده و بزرگی آن توسط فاکتور «چرخه دوام» یا به‌عبارتی‌دیگر «Life Cycle» تعریف می‌گردد. چرخه نامبرده تعداد دفعات شارژ و دشارژ کامل باتری پیش از کاهش گنجایش نهایی آن به میزان ۸۰ درصد ظرفیت اولیه را تعیین می‌نماید. در تعریفی دیگر می‌توان گفت که شمارش دوره‌های شارژ یک باتری نشان‌دهنده تعداد دفعات شارژ و تخلیه الکتریکی کامل آن پیش از خرابی نهایی و یا از بین روی گنجایش ذخیره‌سازی انرژی توسط آن می‌باشد. چرخه دوام باتری‌های لیتیومی با توجه به فاکتورهای مختلفی از جمله میزان حجم ذخیره‌سازی انرژی، نوع فناوری ساخت، اندازه و … متفاوت بوده و شمارش تعداد دفعات آن ممکن است رقم ۶۰۰، کمتر و یا بیشتر را به خود اختصاص دهد.
هنگامی‌که میزان انرژی موجود در بطن باتری به‌صورت کامل تخلیه گشته و پس از اتصال به پریز برق تا حجم نهایی مجدداً شارژ گردد، چرخه دوام یک واحد کاهش پیدا می‌نماید، اما اگر این مهم در فیمابین حجم نهایی باتری اتفاق افتد (به‌عنوان مثال باتری با ۴۰ درصد انرژی به شارژ متصل و پس از فزونی آن به ۸۰ درصد جریان برق قطع گردد) دیگر به منزله یک دوره محسوب نمی‌گردد. بنابراین بهینه‌سازی باتری‌های لیتیومی در حالت کلی منوط به جلوگیری از تخلیه کامل الکتریکی و سپس فزونی میزان انرژی ذخیره‌ای آن‌ها به گنجایش نهایی ۱۰۰ درصد می‌باشد.
همان‌طور که پیشتر نیز اشاره شد باتری‌های مورد استفاده در تمامی دستگاه‌های قابل حمل نوین و امروزی بر پایه فناوری یون لیتیوم توسعه پیدا می‌نمایند. حال باتری‌های نامبرده با توجه به‌تمامی توضیحات پیشین درست در نقطه مقابل مخازن مبتنی بر عنصر نیکل دسته‌بندی می‌گردند. قبل‌تر گفته شد که باتری‌های نیکلی با عنایت به خاصیت اثر حافظه باید کاملاً از انرژی خالی و سپس مجدداً تا حجم نهایی مورد شارژ قرار گیرند، اما این مهم در باتری‌های لیتیومی معکوس بوده و نزول کامل انرژی و فزونی مجدد آن یک واحد از چرخه عمر مخزن می‌کاهد که تکرار مداوم روند فوق در مدت زمان کوتاهی نابودی باتری را به دنبال دارد. حال فردی که تلفن همراه جدید خریداری شده را پس از خروج از بسته‌بندی به مدت ۸ ساعت به شارژ متصل می‌کند در حالت کلی هیچ لطفی را از جانب خود به باتری آن ارزانی نداشته و در همان ابتدا و پیش از استفاده بلافاصله یک واحد از چرخه عمر آن را کاهش می‌دهد.

 

شارژ اولیه دستگاه‌های همراه آیا نیاز است؟

باتری‌های لیتیومی در صورت شارژ بیش از حد یا اصطلاحاً «Over Charge» شدن به شدت رفتارهای ناپایدار گونه‌ای از خود بروز داده و این مهم حتی ممکن است به ترکیدن آن‌ها نیز منجر گردد؛ بنابراین تمامی دستگاه‌های تلفن همراه هوشمند امروزی و یا آداپتورهای شارژر آن‌ها از مدار ویژه‌ای بهره می‌برند که در صورت پر شدن انرژی باتری، جریان الکتریسیته را به‌صورت خودکار قطع نماییده و جلوی شار آن را می‌گیرد.
حال اگر دستگاه قابل حملی به مدت هشت ساعت به پریز برق متصل و در همان دو ساعت اولیه کاملاً شارژ گردد، پنج ساعت دیگر در حالت کلی هیچ فایده‌ای را به ارمغان نیاورده و جریان پیشتر توسط آداپتور قطع گردیده است (به‌عبارتی‌دیگر تلفن همراه الکی به شارژ متصل است).
حال با توجه به‌تمامی توضیحات مطرح شده تا به اکنون، مجدداً به ابتدای مقاله بازگشته و پرسش اولیه و دیرینه را مورد بررسی قرار می‌دهیم. آیا باتری یک تلفن همراه جدید خریداری شده باید به مدت هشت ساعت شارژ گردد؟ در پاسخ باید گفت که خیر و این مهم در حال حاضر به‌هیچ‌عنوان صحیح نمی‌باشد. باتری‌های لیتیومی تلفن‌های همراه به‌منظور جلوگیری از بروز خاصیت هم‌سطحی (عدم قبول شارژ توسط باتری) به‌صورت تخلیه کامل الکتریکی مورد انتقال قرار نگرفته و اغلب اندکی انرژی را بطن خود نهفته دارند.
بنابراین در حالت کلی به‌منظور حسن خطام نوشته فعلی باید گفت که باتری‌های لیتیومی مورد استفاده در دستگاه‌های قابل حمل امروزی به‌هیچ‌عنوان عملیات شارژ اولیه را نیازمند نبوده و کافی است تا پس از خارج نماییدن دستگاه تلفن همراه جدید خریداری شده از بسته‌بندی، به استفاده از آن بپردازید. البته پیشنهاد می‌شود که باتری آن را تخلیه کامل الکتریکی ننماییده و پس از نزول آن به ۳۰ و یا ۴۰ درصد حجم نهایی، به شارژ آن تا محدوده ۷۰ و یا ۸۰ درصد پرداخته و این روند را همچنان ادامه دهید تا بیشتری میزان بهینه‌سازی برای باتری صورت پذیرفته و چرخه دوام آن نیز بیهوده کاهش پیدا نکند.

 

شارژ اولیه دستگاه‌های همراه آیا نیاز است؟

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

It is main inner container footer text