img

ساختن برنامه با استفاده از Android Studio

/
/
/
در این مقاله پایه‌ها و نیازمندی‌هایی را که شما برای شروع ساختن برنامه ها و ارسال آن ها در گوگل پلی نیاز دارید، را بوسیله Android Studio به شما معرفی می کنیم.

 

به احتمال زیاد شما دارای یک دستگاه اندروید هستید و بسیاری از برنامه ها را از Google Play برای آن دانلود کرده اید. شاید به طریقی این سوال برای شما پیش آمده باشد این برنامه ها در اصل چه هستند و چگونه به گوگل پلی راه پیدا کرده اند. حتی شاید یک قدم جلوتر رفته باشید و از خود سوال کنید «چگونه می توانم یک برنامه را برای خودم بسازم؟».
این مقاله در مورد این راز برای شما صحبت می کند و شما از در یادگیری نیازمندی ها و پایه های مورد نیاز برای ساختن یک برنامه اندروید برای خودتان، راهنمایی می کند. شما یاد می گیرید که چگونه برنامه قدرتمند Android Studio (به صورت رایگان) را دانلود و نصب نمایید، یک برنامه بسازید، و آن برنامه را بر روی شبیه سازها و حتی یک دستگاه اندرویدی واقعی مانند یک گوشی Samsung Note تست کنید، و سپس این برنامه خود را در Google Play آپلود کنید تا دیگر افراد نیز بتوانند آن را دانلود کرده و از آن استفاده کنند.
اگرچه ابزار بسیار زیاد و متنوعی برای ساختن برنامه ها وجود دارند، ولی این مقاله از نرم افزار Android Studio استفاده خواهد کرد چون یک نرم افزار روزمره و پر استفاده است و به راحتی می توانید آن ها را از آدرس https://developer.android.com/studio دانلود نمایید. مثال هایی از کدهای به کار برده شده با استفاده از زبان برنامه نویسی جاوا تشریح خواهند شد که معمولاً از این زبان برای ساختن برنامه های اصلی، و چارچوب lonic Framework استفاده می شود، و استفاده از این کدها باعث می شود تا بسیاری از فناوری تحت وب که طراحان و برنامه نویسان تحت وب به صورت روزمره از آن ها استفاده می کنند، مانند HTML، CSS و JavaScript در دسترس کاربران قرار گیرند.
تعداد اندکی از بسته ها (Packages) برای نرم افزار Android Studio وجود دارند، اما با راحتی می توانید این بسته ها را نصب کنید. (نصبی که ما از این نرم افزار انجام داده ایم با استفاده از آخرین نسخه از سیستم عامل ۶۴ bit Ubuntu 16.04 LTS تست شده است). با این حال قبل از این که دو دستور مربوط به اضافه کردن بسته های دلخواه و اضافی را به شما معرفی کنیم، باید قسمت مجازی سازی بایوس (BIOS virtualization) خود را فعال کرده باشید تا بتوانید برای تست کردن برنامه از شبیه سازها استفاده کنید. بدون این گزینه، شما هنوز هم می توانید برنامه ها را ایجاد و تست کنید، اما نیاز به وصل کردن دستگاه اندرویدی خود از طریق یک پورت USB به سیستم دارید تا بتوانید تست را انجام دهید.
برای فعال سازی مجازی سازی BIOS می توانید در قسمت بالا آمدن سیستم (بوت شدن) به بخش BIOS Setup بروید. در زمان بوت شدن، شما پیام هایی را خواهید دید که به شما می گوید برای دسترسی به این تنظیمات کلید F9، F1 یا F10 را فشار دهید. برخی از PC ها دارای یک کلید اختصاصی برای این تنظیمات در خود هستند. برای مثال، دستگاه های Thinkpad قدیمی، که لپ تاپ های قدرتمندی با سیستم عامل لینوکس داشتند، دارای یک کلید به نام ‘ThinkVantage’ بودند که برای دسترسی به تنظیمات BIOS در زمان بوت شدن سیستم باید این کلید را فشار می دادید. به دنبال گزینه ای بگردید که عنوان آن چیزی شبیه به

‘Intel VT-x’، ‘Intel Virtualization Technology’، ‘Virtualization Extensions’

یا چیزی شبیه به این ها باشد.
بعد از فعال کردن تنظیمات یاد شده از BIOS، بوت سیستم به کار خود ادامه می دهد و شما طبق معمول به لینوکس خود دسترسی خواهید داشت. اما شما اکنون باید یک بار سیستم را reboot کنید تا مطمئن شوید که مجازی سازی در سیستم شما فعال شده است. اغلب، این قابلیت تا زمانی که شما یک بوت کامل (restart) را برای ذخیره شدن و اعمال شدن تنظیمات تغییر یافته انجام ندهید، فعال نخواهد شد.
بعد از این که BIOS شما بر روی تنظیمات مناسب قرار گرفت، شما می توانید یک ترمینال را در Ubuntu باز کنید و KVM را نصب نمایید. در صورتی که مجازی سازی شما فعال نشده باشد، KVM نیز نصب نخواهد شد. دستور زیر نشان می دهد که چگونه باید این قابلیت را نصب کرد و نصب شدن صحیح آن را بررسی نمود. مجدداً، در نظر داشته باشید که حتی اگر مشکلی با نصب KVM دارید یا مجازی سازی شما فعال نشده است می توانید به خواندن این مقاله ادامه دهید. بنابراین، اگر بتوانید این کارها را انجام دهید، باید دستور زیر را وارد کنید. در غیر این صورت، از وارد کردن آن بگذرید.

$ sudo apt-get install qemu-kvm libvirt-bin virtinst bridgeutils
cpu-check
$ sudo kvm-ok

اگر KVM به درستی نصب شد، نتیجه حاصل از آن یک پاسخی شبیه به پاسخ زیر نشان می دهد:

INFO: /dev/kvm exists
KVM acceleration can be used

دو دستور بعدی بسته های مورد نیازی را برای نرم افزار Android Studio به آن اضافه می کنند که قبلاً نیز در مورد آن ها صحبت کرده ایم. اگر این بسته ها به درستی و بدون مشکل اضافه نشدند، دیگر نرم افزار Android Studio کار نخواهد کرد.

$ sudo apt-get install libc6:i386 libncurses5:i386
libstdc++6:i386 lib32z1 libbz2-1.0:i386
$ sudo apt-get install mesa-utils

بعد از این که شما برنامه Android Studio را دانلود کرده و از حالت فشرده خارج کردید، می توانید پوشه موردنظر خود را به مکانی که دوست دارید منتقل کنید. برای ساده تر کردن کارها، شما می توانید این پوشه را به نامی مثل ‘android-studio’ نامگذاری مجدد کنید. برای باز کردن برنامه Android Studio، کلید Command line را فشار دهید و به پوشه اصلی دسترسی پیدا کنید.
برای مثال، این دستور نحوه دسترسی داشتن به ‘android-studio’ را از طریق مکان کنونی آن نشان می دهد:

$ cd android-studio

زمانی که شما در درون پوشه هستید، یک قدم فراتر نهید و به پوشه bin دسترسی پیدا کنید و این دستور را اجرا کنید تا در نهایت برنامه Android Studio را باز کنید.

$ cd bin
$ sh ./studio.sh

بلافاصله شما خواهید دید که برنامه Android Studio باز می شود و بارگذاری خواهد شد. از یک نقطه نظر برنامه نویسی تحت، این برنامه یک نرم افزار کاملاً حجیم و سنگین می باشد. ما شخصاً حس می کنیم که یک هارد درایو SSD با ظرفیت ۴GB نیاز است تا بتوانید از این برنامه به خوبی استفاده کنید و در چاله های فقدان سرعت هارد گیر نکنید.
برای عملکرد بهتر، شما می توانید برنامه Android Studio را به لانچر خود قفل کنید، یک تصویر لانچر برای آن بسازید تا برنامه را شروع کند یا آن را تبدیل به یک برنامه استارتاپ کند (برنامه ای که با روشن شدن دستگاه به صورت خودکار بالا می آید) تا هر زمان که Ubuntu را باز می کنید، به صورت خودکار اجرا شود. در نظر داشته باشید که لینوکس شما عادت دارد که از روش هایی برای اجرا کردن این برنامه استفاده کند که شما آن ها را می پسندید.

استفاده از Android Studio
زمانی که شما برنامه Android Studio را برای اولین باز کردید، می توانید با استفاده از قالب های پیش فرض یا با استفاده از یک بسته آماده، یک برنامه را بسازید. برای مثال، شما ممکن است یک کتاب در مورد دستورالعمل های اندروید خریداری کرده باشید تا برخی از فایل های دانلود شده را به عنوان نقطه شروع خود در استفاده از این برنامه در دست داشته باشید.
بخش بعدی از این مقاله، نحوه ساختن برنامه شما را بر پایه یک مجموعه ای پیش ساخته از کدها-قالباً یک پوشه با فایل های زیاد-تشریح خواهد کرد.

برنامه های پیش ساخته اندروید
یک پروژه که شما می توانید با استفاده از این برنامه آن را انجام دهید بازدیدهای وب است که اصولاً یک وب سایت را در زمانی که فردی بر روی یک آیکن برنامه کلیک کند، بارگذاری می کند.
برای شروع کار، بر روی مسیر

File > Import Project > Select Project > Select Folder

کلیک کنید و سپس دو بار بر روی OK کلیک کنید. بعد از این کار، شما خواهید دید که این برنامه یک Gradle Project را ایجاد می کند-Gradle یک ابزار برای ساختن برنامه می باشد.
اگر چیزی با شکست مواجه شد، شما یک پیام خطا را در پنجره پیام ها در قسمت پایین برنامه مشاهده خواهید کرد. شما می توانید ابزارهای ساخت مورد نیاز را با کلیک کردن بر روی لینک مربوطه در پنجره پیام ها نصب کنید. بعد از هر آپدیت، شما به سادگی بر روی Finish کلیک کنید، که خیلی گزینه واضحی است و نیاز به توضیح ندارد.
زمانی که ساخت Gradle به اتمام رسید، ممکن است از شما خواسته شود که Gradle را به جدیدترین نسخه موجود آن ارتقا دهید؛ البته در این جا می توانید این کار را انجام دهید یا این که از این مرحله عبور کنید.
بعد از بارگذاری شدن این پروژه در اندروید، شما خواهید دید که این پروژه در سمت چپ و بالای صفحه ویرایشگر برنامه ظاهر خواهد شد. فایل هایی وجود دارند که شما باید تغییراتی را روی آن ها اعمال کنید تا این برنامه را متعلق به خودتان سازید و باید آن ها را در پوشه مربوط به برنامه قرار دهید. اگر این کار را انجام نداده اید، پس پروژه را مجدداً بارگذاری کنید.
عمدتاً، فایل هایی که شما باید ویرایش هایی را روی آن ها صورت دهید در پوشه های manifests، java و res قرار دارند.
اگرچه ما این تمرین را تا جایی که ممکن است سعی داریم ساده توضیح دهیم، ولی باید بگوییم که روزی خواهید دید که به صورت ناخودآگاه مشغول ویرایش کردن فایل build.gradle در درون پوشه های اسکریپت های Gradle هستید زیرا شما باید دو عامل minSdkVersion و targetSdkVersion تعدیل کنید. اگرچه شما نباید فعلاً متوسل به نسخه SDK شوید، ولی ما به صورت کلی معنای این اصطلاحات را به شما خواهیم گفت. گوشی های قدیمی اندروید و گوشی های جدیدتر آن را تصور کنید. گوشی های قدیمی از نسخه SDK قدیمی تر استفاده می کنند در حالی که مدل های جدیدتر این دستگاه ها از تعداد بیشتر و جدیدتری از این نسخه ها استفاده می کنند. بنابراین با استفاده از یک نسخه پایین minSdkVersion می توانید سازگاری های مورد نیاز خود در برنامه ها را به صورت پسرو به دست آورید.
targetSdkVersion باید به گونه ای تنظیم شود که از جدیدترین نسخه API استفاده کند. در زمان نوشتن این مقاله، این نسخه ۲۵ بوده است. با در نظر گرفتن این نکته، شما می توانید همواره تغییراتی را در فایل خود ایجاد کنید، و برنامه APK خود را مجدداً بسازید. ساختن یک برنامه APK ساده است، به سادگی برای ساختن آن بر روی Build در منوی اصلی که بعد از منوی Build APK قرار دارد، کلیک کنید.
فعلاً تا همین اندازه در مورد APK کافی است. حال می خواهیم کار اصلی را انجام دهیم و بسته شما را تست کنیم. بدون داشتن یک دستگاه اندرویدی یا یک شبیه ساز، هر برنامه یا بسته ای که شما ساخته اید در هاله ای ابهام قرار دارد و از آن مطمئن نخواهید بود. سریعترین راه تست کردن این است که گوشی اندروید خود بردارید و آن را به وسیله پورت USB به کامپیوتر خود وصل کنید و این تست را انجام دهید.
احتمالاً هیچ گوشی در بازار وجود ندارد که فاقد کابل باشد. با این حال، اگر گوشی شما این کابل را ندارد یا به هر دلیلی آن را گم کرده اید، پس باید یک کابل دیگر را برای این کار خریداری کنید. از جایی که گوشی ها دارای اتصالات متنوعی هستند، شما باید گوشی خود را به فروشگاه ببرید و مطمئن شوید که کابل خریداری شده همان چیزی است که برای گوشی شما مناسب است.
بعد از این که گوشی خود را به کامپیوتر با استفاده از کابل وصل کردید، می توانید برنامه جدید خود را بلافاصله تست کنید. برای انجام این تست، یک گزینه این است که بر روی فلش سبز رنگ به سمت راست از نوار ابزار کلیک کنید که در زیر منوی اصلی نمایش داده شده است. یا این که، می توانید بر روی مسیر Run > Run from the main menu کلیک کنید تا همان کار را برای شما انجام دهد.
در این مرحله، یک گزینه پاپ‌آپ را با عنوان ‘Select Deployment Target’ مشاهده خواهید کرد. در بالای آن، باید گزینه ‘Connected Devices’ را که در اول لیست آن گوشی شما قرار دارد، مشاهده کنید. اگر مشاهده نکردید، گوشی خود را بررسی کنید زیرا ممکن است بر روی صفحه گوشی خود یک گزینه برای وصل کردن آن به کامپیوتر دیده باشید که هنوز انتخاب نکرده باشید و در حالت معلق قرار داشته باشد.
کمی که جلوتر بروید خواهید دید که هر شبیه سازی نرم افزاری که در آینده می سازید نیز همگی در این جا نشان داده خواهند شد. اکنون، به سادگی دستگاه خود را انتخاب کرده و بر روی OK کلیک کنید. شاید جعبه محاوره ای ‘Instant Run’ به شما نمایش داده شود که گزینه های قابل انتخابی مانند Install and Continue در آن قرار دارد. با کلیک کردن بر روی Install and Continue می توانید مولفه های مورد نیاز در این مرحله را از سایت Google.com نصب کنید.
زمانی که شما یک نصب را (در صورت نیاز) کامل می کنید، قابلیت Gradle کار را خودش انجام می دهد و شما فقط باید منتظر بمانید تا ساختن برنامه را تمام کند.
بعد از این مرحله، اگر شما مجدداً این برنامه را اجرا کنید باید گزینه ای را برای استفاده از دستگاه خود در آن مشاهده کنید. اگر این گزینه وجود نداشت، گوشی را از کامپیوتر جدا کرده و با استفاده از یک پورت USB دیگر این اتصال را انجام دهید. سپس، اجرا را مجدداً انجام دهید. یک نکته دیگر: از آن جایی که این کار یک نمایش وب را نیز به همراه دارد پس بهتر است اطمینان حاصل کنید که گوشی شما به اینترنت متصل شده است.
این نمایش وب بدون این که به جزئیات زیاد وارد شود می تواند یک مرورگر را باز کند و دقیقاً شبیه به یک برنامه عادی نمایان شود، خصوصاً اگر وب سایت مورد نظر کدمحور باشد و سریع لود شود. نمونه ای که در این آموزش از آن استفاده شده است به گونه ای است که به شکل یک برنامه واقعی بارگذاری خواهد شد و شکل و شمایل نوار مرورگر می تواند شکل آن را نیز تغییر دهد.
کدهایی که در این آموزش استفاده شده است از یک پروژه شخصی گرفته شده است تا بدون آسیب زدن به دارنده و صاحب آن بتوانیم آن را تست کنیم. با این حال، شاید شما بخواهید که این آموزش را بر روی کارهای خودتان انجام دهید و نحوه انجام این کار را به شما خواهیم گفت.
از آنجایی که هم اکنون همه چیز همانطور که انتظار داشته ایم عمل می کند، ما توصیه می کنیم که با امنیت یک پشتیبان از آن بگیرید زیرا تازه کاران و حتی افرادی که تازه برنامه نویسی یاد گرفته اند به راحتی دچار اشتباه می شوند و این اشتباهات با توجه به خروجی که مشاهده می کنید به راحتی قابل تشخیص هستند. افرادی که قبلاً هم این کار را انجام داده اند، می دانند که مسیر آن به چه صورت است: یک پیام خطا را در گوگل کپی می کنید، و در این مرحله یا اولین پاسخ گوگل مشکل شما را برطرف می کند یا این که ساعت ها بر روی این مشکل باقی می مانید و همه پاسخ ها به اندازه ای وابسته به نسخه برنامه هستند که شما هیچ شانسی برای برطرف کردن مشکل پیدا نخواهید کرد.
یک هشدار دیگری که ما می خواهیم در مورد مشکلات مربوط به برنامه Android Studio به نکات گفته شده اضافه کنیم این است که هر تغییری در کد که شما ایجاد می کنید به صورت خودکار ذخیره خواهد شد. پس مخصوصاً اگر شما با ویرایشگرهایی نظری این آشنایی ندارید، این نکته را در نظر داشته باشید.
ویرایشگر Android Studio، مانند برخی از ویرایشگرهای دیگر، از ایده IntelliJ استفاده می کند. افرادی که از نرم افزارهای مشابه در Jetbrains، مانند PhpStorm یا WebStorm استفاده کرده اند، با این قابلیت ها احساس راحتی خواهند کرد.
این ویرایشگر همچنین دارای یک سربرگ VCS در منوی اصلی می باشد. افرادی که می خواهند از کنترل نسخه هایی مانند Git یا Subversion استفاده کنند، می توانند این کار را انجام دهند. علاوه بر این، این ویرایشگر دارای یک قابلیت تاریخچه (history) است که در قسمت کنترل نسخه آن واقع شده است. اگر شما تغییراتی را در یک فایل ایجاد کنید، این بخش Local History می تواند زمان های مربوط به انجام تغییرات را به شما نمایش دهد.
حال که ما نکات خوبی را در مورد رفتار این ویرایشگر به شما گوش زد کردیم، می خواهیم برگردیم این برنامه را برای شما بسازیم و نمایش وب را براساس انتخاب شد اجرا کنیم. برای این که در این صفحه وب عملکرد خود خوبی داشته باشید، من اشاره می کنم که اگر این صفحه وب به عنوان یک برنامه تک صفحه ای با AngularJS ساخته شده باشد، به سرعت بارگذاری خواهد شد و سریع محتویات آن باز می شوند.
اول از هر چیزی ما باید مرسومات مربوط به نامگذاری را به شما توضیح دهیم که برای ارسال کردن یک برنامه به Google Play مناسب باشند. اصولاً نام بسته شما باد معکوس نام سایتی از شما باشد که به این سایت متصل شده است. بنابراین، اگر شما این برنامه را برای سایتی مانند example.com درست کرده اید، این بسته باید نامی شبیه به com.example.website داشته باشد. همانطور که می بینید، این اسم با ‘com.example’ شروع شده است. این یک رسم خیلی ساده در نامگذاری بسته ها می باشد.
از جایی که این بسته مثالی شما را به یک سایت هدایت می کند، شما می توانید برای این نام دامنه در همه فایل ها یک Find In Path تعریف کنید. برای انجام این کار بر روی پوشه برنامه راست کلیک کنید، بر روی گزینه Find In Path کلیک کنید، و سپس رشته اسم مربوط به ادرس واحد منابع یا همان وب سایت خود را در آن وارد کنید. یک مثال در این قسمت می تواند جستجو برای واژه ‘example’ باشد البته در صورتی که بسته شما com.example.website نام داشته باشد.
همانطور که می بینید، بسیاری از منابع برای جستجوهای شما باز می گردند. ما در ادامه چند تا از این میانبرها را ایجاد می کنیم تا شما بتوانید تغییرات مورد نیاز را اعمال کنید و این منابع در سراسر فایل های مختلف تغییر کنند.
شما می توانید با استفاده از یک برنامه اندروید نام بسته را در فایل خود در مسیر
app/java/com.example.website/example
مشاهده کنید. نام این بسته همان ستون فقرات این پروژه محسوب می شود.
از آن جایی که این تمرین بیشتر در مورد این است که با موفقیت یک قالب را برای پروژه خودتان بسازید، اولین گام برای این کار این است که یک پشتیبان از برنامه موجود خود ایجاد کنید تا در امان باشد.
سپس، برای نامگذاری کردن مجدد این پروژه شما ابتدا باید آن را ببندید. حال شما می توانید پوشه مربوط به برنامه را باز کنید تا بتوانید فایل های آن را مجدداً نامگذاری کنید، یک پوشه را تغییر نام دهید یا یک متن را در آن کمی تغییر دهید. این فرآیند تنها یک دقیقه طول می کشد، به شرطی که شما دستورالعمل های ما را دنبال کرده باشید.
پوشه مربوط به برنامه اندروید را باز کنید. این مکان همان مکانی خواهد بود که شما در ابتدا پوشه را در آن قرار داده بودید.
به مسیر

app/src/main AndroidManifest.xml

بروید و خطی را در زیر آدرس مدنظر شما نشان داده شده است تغییر دهید. بنابراین می توانید عبارت com.example.com را به com.mywebsite.website تغییر نام دهید:

package=»com.example.website”

بعد از انجام این کار، مسیر app/buid.gradle را باز کنید و خط زیر همان آدرس را که در فایل AndroidManifest.xml تغییر داده بودید، تغییر دهید.

applicationId “com.example.website”

حال، به مسیر app/src/main/java/com بروید و پوشه را تغییر نام دهید. برای مثال برای این که با تغییرات قبلی خود تفاوت داشته باشد و آن را مجزا از بقیه کنید بهتر است نام mywebsite را برای آن انتخاب کنید.
اکنون زمانی که شما این فایل را تغییر نام می دهید، بسیاری از چک باکس ها را خواهید دید که تیک آن ها فعال شده است، زیرا برنامه Android Studio به شما کمک می کند تا تغییرات موردنیاز را نیز اعمال کنید. برای مثال، تغییر دادن نام کلاس و دیگر مکان های مهم را نیز برای شما اعمال خواهد کرد.
در این مرحله، شما می توانید مسیر Build > Clean and Build > Rebuild Project را انتخاب کنید. برنامه موردنظر را اجرا کنید و حالا دیگر بسته خودتان را برای خود خواهید داشت. تبریک می گوییم.
با این حال، نمی خواهیم خیلی از موضوع خودمان دور شویم زیرا شما هنوز باید تغییراتی را در محتوای وب خود اعمال کنید. این تغییر خیلی ساده است. فایل

app/java/com.mywebsite.website/Mywebsite

را باز کنید و به دنبال خطی باشید که String url در آن قرار دارد و این عبارت را تغییر دهید تا با وب سایتی که قصد باز کردن آن را دارید مطابقت داشته باشد.
این کار به شما یک دید اجمالی از زبان برنامه نویسی جاوا می دهد که برای ساختن برنامه های اصلی جاوا از آن ها استفاده شده است. این کد مشخصاً برای نمایش یک برنامه تحت وب مورد استفاده قرار گرفته است، اما می توان آن را تغییر داد تا دکمه ها و محتوای موجود در داخل برنامه را نیز، به جای محیط برنامه، نمایش دهد.
توجه کرده اید که زمانی که شما برنامه را بارگذاری می کنید، عنوان موجود برای آن بارگذاری نمی شود. پس، برای تغییر این وضع باید به فایل AndroidManifest.xml بروید و برچسب های اندروید را در آن تغییر دهید. برچسب های اندروید می توانند به سختی کدشده باشند یا دارای مراجعی به فایل app/res/values/strings.xml باشند.
در این مثال، زمانی که این برنامه بر روی دستگاه آزمایشی شما بارگذاری می شود، این عنوان را از فایل strings.xml بیرون می کشد که در این فایل نام رشته مورد نظر در زیر قسمت ‘app_name’ قرار دارد. تغییرات خود را اعمال کنید.
حال، به تصاویر می پردازیم. شما باید چندین تصویر را به این برنامه اضافه کنید تا به منظورهای مختلف مورد استفاده قرار گیرند. این تصاویر در دو مکان قرار داده می شوند: مسیر app/res/drawable و مسیر app/res/mipmap. برای دیدن این مکان ها کار راحت تر این است که پوشه موردنظر را browse کنید و برای این کار از Android Studio استفاده نکنید.
اگر شما پوشه

appfoldername/app/src/main/res/

را باز کنید بسیاری از پوشه ها را مشاهده خواهید کرد که با نام های ‘mipmap’ و ‘drawable’ شروع شده اند. برای داشتن یک کپی کامل از تمامی mipmap ها، می توانید به وب سایت

https://romannurik.grithub.io/AndroidAssetStudio/

بروید و مجموعه ای از این کپی ها را در چند ثانیه تولید کنید. همان پوشه هایی که نام ‘drawable’ نیز به خود گرفته اند می توانند از این دانلود به همان روش ایجاد شوند.
این راهنما به خوبی می تواند نحوه ساختن یک برنامه ساده را پوشش دهد. حال باید این برنامه ساده را برای فرستادن و ثبت نام کردن آن در Google Play آماده کنید.
برای شروع، می توانید مسیر Build > Build APK را از منوی اصلی انتخاب کنید. این برنامه APK در پوشه app/build/outputs/apk قرار داده خواهد شد.
گام بعدی این است که این برنامه APK را امضاء کنید. برای این کار، گزینه Build > Generate Signed APK را انتخاب کنید. این فرآیند کاملاً خودتشریح است. شما باید یک مسیر را بر روی کامپیوتر خود، جایی که می خواهید کلیدهای رمز را در آن نگه داری کنید، انتخاب نمایید.
زمانی که این مرحله را با موفقیت پشت سر گذاشتید بر روی Next کلیک کنید. اطمینان حاصل کنید که نوع ساخت (build type) بر روی Release قرار دارد. سپس گزینه Finish را انتخاب کنید.
در این مرحله اگر همه چیز به وفق مراد پیش رفته بود، احتمالاً یک پیام پاپ آپ را خواهید دید که هیچ هشدار یا خطایی را در خود ندارد. این فایل APK که می خواهید آن را به Google Developer ارسال کنید در پوشه app قرار دارد.
گام بعدی این است که این فایل را در Google Developer آپلود کنید و چند ساعت یا حتی چند روز را منتظر بمانید تا این فرآیند مراحل مربوط به خودش را طی کند.
هدف از این آموزش این بود که یک روش ساده را برای ساختن یک برنامه و ارسال کردن آن برای Google Play به شما آموزش دهیم. در نهایت وقت آن رسیده است که شما را برای ارسال کردن این فایل به Google Play راهنمایی کنیم. اولین گام این است که ثبت نام کنید و دستمزد ۲۵ دلاری گوگل را از طریق حساب کاربری گوگل خود پرداخت کنید. بعد از آن، فرآیند مربوط به تکمیل کردن فرم ثبت به سرعت انجام خواهد شد.
یک منو در سمت چپ تصویر به شما لیستی را از بخش ها از بالا به پایین نشان خواهد داد. به محض این که هر بخش کامل شود، یک کمان سبز رنگ در کنار ستون سمت چپ آن بخش نمایان خواهد شد. در حین پردازش برنامه، فیلدهایی وجود دارد که هم دارای تصویر و هم دارای متن هستند و باید کامل شوند. گاهی، این فیلدها نمایان و واضح نیستند، پس مطمئن شوید که هر جا فیلد نیاز است را پیدا کرده باشید.
آماده باشید تا تصاویر متنوع و مختلفی را اندازه های صفحه نمایش مختلفی ایجاد کنید تا برنامه را آماده کنید. همچنین توجه کنید که فیلدهای متنی بسیاری از کاراکترها را در خود می پذیرند: با استفاده از به کار بردن هرچه بیشتر متن، می توانید درخشش برنامه خود را افزایش دهید.
علاوه بر این، در نظر داشته باشید که شما می توانید تست کردن خود را قبل از این که برنامه خود را در حالت تولید (production) قرار دهید انجام دهید، که در این مرحله برنامه شما در دسترس بسیاری از کاربران دیگر هم قرار می گیرد.
در نهایت، اطمینان حاصل کنید که مکان مربوط به ذخیره شدن فایل امضاء شده APK خود را می دانید، زیرا این همان فایلی خواهد بود که شما می خواهید آن را به Google Play ارسال کنید.

نتیجه گیری
این دستورالعمل مفیدی را که در دست دارید می توانید به صورت گام به گام دنبال کنید تا برنامه های اندرویدی را با برنامه Android Studio در سیستم عامل لینوکس بسازید. سیستم عامل لینوکس، در مقایسه با دیگر سیستم عامل ها، این کار را ساده تر کرده است و بدون هیچ مشکلی این کار را انجام می دهد.

 

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

It is main inner container footer text