img

ساده‌کردن سیستم عاملِ سِرور – CentOS

/
/
/

هدف سیستم عامل CentOS (کوتاه‌شده Community ENterprise Operating System) ارائه سیستم عامل لینوکسی در سطح شرکتی به دست مشتریان بدون صرف هزینه‌ای است که معمولا چنین خریدی نیاز دارد. در مورد وعده کیفیتِ سطح شرکتی این سیستم عامل به عهدش وفا می‌کند چرا که از فایل‌های متن باز از نوع SRPM از لینوکسِ نوع Red Hat Enterprise Linux (RHEL) استفاده می‌کند. سیستم عامل RHEL کاملا مبتنی بر نرم‌افزار متن باز است و براساس مجوز GPL مورد استفاده‌اش باید تمام فایلهای متنِ خود را به همه مشترک‌هایش بدهد. Red Hat از این هم فراتر می‌رود و فایلهای متنِ نرم‌افزار را در دسترس همگان قرارداده است.
دقت کنید که با وجود رایگان بودن فایلهای متنِ نرم‌افزار، این محصول هنوز نام تجاری Red Hat را برخود دارد. اینجا همان جایی است که گسترش دهندگان CentOS وارد صحنه می‌شوند. در این پروژه فایلهای متنِ نرم‌افزار لینوکس RHEL، و نه فایل‌های اجرایی آن ، که به رایگان در دسترس‌ هستند را می‌گیرند ، نام تجاری و اطلاعات مربوط به نام تجاری که مختص شرکت Red Hat است را برمی‌دارند و سپس بسته‌های نرم‌افزاری آن را با عنوان CentOS دوباره کامپایل و لینک می‌کنند. حقیقت امر این است که به نوعی لینوکس می‌رسیم که بیشترِ همان پروژه‌های نرم‌افزاریِ متن باز سیستم‌عامل RHEL را دارد. با این حال می‌شود بدون پرداخت حق اشتراک آن را به رایگان توزیع کرد.

 

نه فقط به کامِ مفت‌خواه‌ها
سیستم‌عامل CentOS شاید به نوعی بهشتی برای مفت‌خواه‌ها به نظر برسد ولی در همه دنیا مورد استفاده آنهایی است که به دنبال سکویی مطمئن برای استقرار نرم‌افزارها و خدمت‌های خود هستند. پشتیبانی ۱۰ ساله این پروژه از سیستم عامل CentOS این سیستم عامل را بویژه برای هرنوع توزیع عمومی سیستم عامل سِرور جذاب می‌کند. اما در گذر سال‌ها این گونه خاصِ لینوکس در بین شرکت‌های میزبانِ وب و کسب‌وکارهایی گل کرده که کارشناسان خبره لینوکس در شرکت دارند و میلی به پرداخت حق اشتراک لینوکس RHEL ندارند.
تیم سیستم عامل CentOS توسعه سیستم عامل RHEL را دنبال می‌کنند و نسخه‌های بیرون‌داده شده برای عموم آن، از زمان‌بندی عرضه عمومی نسخه‌های گونه لینوکس بالادست آن پیروی می‌کند. نسخه‌های عمومی سیستم عامل CentOS معمولا یک ماه بعد از توزیع عمومی نسخه‌های RHEL بیرون داده می‌شوند چرا که تیم پروژه سیستم عامل CentOS باید همه کارهای کامپایل و لینک مجدد فایل‌های متن و آزمون‌ها را انجام دهد.
در این گونه لینوکس به روز رسانی‌های امنیتی در طول عمر نسخه‌های عمومی، در زمان وجود چنین به روزرسانی‌هایی، بیرون داده می‌شوند. در گذشته تاخیر در عرضه نسخه‌های عمومی سرزنش‌هایی را نثار تیم CentOS کرده. اما شریک ‌شدن این پروژه با شرکت Red Hat در سال ۲۰۱۴ ، که باعث شده برخی از گسترش دهندگان کلیدی پروژه CentOS حالا از Red Hat حقوق بگیرند؛ این تاخیر را هم منتفی کرده است.
علاوه بر موارد ذکر شده، با توجه به اینکه این توزیع با لینوکس ردهت اینترپرایز(RHEL) بصورت باینری و ۱۰۰% سازگار می‌باشد و لذا تمامی سخت افزاری که توسط ردهت تائید شده اند نیز می‌بایست در این سیستم عامل بدرستی کار کنند، به همین دلیل انتشار نسخه ۷ این سیستم عامل فقط برای ساختار X86-64 منتشر می‌شود.
منظور از سازگاری باینری این است که از مرحله نصب تا بارگذاری کامل و رسیدن به صفحه desktop ، سیستم عامل CentOS در تمام مشخصه‌ها دقیقا منطبق بر RHEL می‌باشد. این توزیع از رابط کاربری نصب Anaconda استفاده نموده و می‌تواند برای انجام نصب خودکار در بین چندین سیستم نیز بکار رود.

 

نصب خودراه‌انداز سیستم عامل CentOS
نصب سیستم عامل CentOS (و بقیه گونه‌های لینوکسِ مبتنی بر فایل‌های RPM مانند RHEL و Fedora) را می‌شود با استفاده از فایل‌های موسوم به خودراه‌انداز (kickstart) خودکار کرد. این فایل‌ها فایل‌هایی متنی هستند که دستورهایی برای نصب‌کننده Anaconda دارند. دستورها برای نصب‌های مختلف فرق می‌کند و می‌توانند شامل تنظیم‌های زبان و محلی‌سازی، چیدمان قسمت‌بندی دیسکِ سخت و اطلاعات تایید هویت مدیر لینوکس باشد. از این فایل‌ها می‌شود برای انتخاب گروه‌های بسته‌های نرم‌افزاری و هم‌چنین تک‌تک بسته‌های نرم‌افزاری که می‌خواهیم نصب شود استفاده کرد.

 

نصب CentOs

۱- انتخاب زبان
سیستم عامل cent با چندین گزینه در دسترس است. در کنار گزینه نصبِ تنها ، پروژه معمولا بر اساس KDE, و محیط دسکتاپ GNOME ،دیسک‌های قابلِ نصبِ زنده ای را هم تولید می‌کند. همه نسخه‌ها از نصب کننده Anaconda استفاده می‌کنند و روندِ نصب را با درخواست از شما برای انتخاب زبان آن ، شروع می‌کنند.

 

۲- خلاصه نصب
نصب کننده Anaconda از مدل hub-and-spoke بجای روندِخطی استفاده می‌کند. شما از جایی که می‌توانید ویژگی‌های مختلف نصب را با دیدنِ بخش‌های جداگانه آن تنظیم کنید ، به صفحه خلاصه نصب فرستاده می‌شوید. شما بعد از تنظیم هر بخش به این صفحه باز خواهید گشت.

۳- انتخاب نرم افزار
گزینه ‘software selection’ را انتخاب کنید تا لیست پکیج هایی که نصب خواهند شد را شخصی سازی کنید. به طورِ پیش فرض ، سیستم عامل فقط عملگرهای پایه را نصب می‌کند. پنجره انتخاب نرم افزار ، انواع مختلفِ محیط‌ها را در قسمت چپ ، ‌فهرست می‌کند در حالیکه هر افزونه (add-on) دردسترس برای یک محیط مشخص ، در قسمت راست فهرست شده است.

 

۴- انتخاب دیسک
بعد از انتخاب نرم افزار، به آدرس نصب بروید و یک partition scheme را برای نصب این سیستم عامل انتخاب کنید. اکنون می‌توانید از نصب کننده درخواست کنید تا فایل‌ها را در دیسک کپی کند. در حین کار از شما می‌خواهد تا یک رمز برای کاربر اصلی تنظیم کنید و اگر خواستید می‌توانید یک کاربر فرعی را نیز بوجود آورید.

 

Redline the RPMs
یکی از مهمترین جنبه‌های مدیریت کردن یک سرور CentOS در درک سیستم مدیریت بسته و مخازن (گونه هاs) آنلاین متنوع آن می‌باشد. تمامی آنها به شما این اطمینان را می‌دهند که همیشه در حال استفاده از سرور بروز رسانی شده و ایمن هستید. CentOS از مدیر بسته Yellowdog Updater که به اختصار yum (یام) نامیده می‌شود برای نصب و بروز رسانی بسته‌های نرم افزاری از مخازن نرم افزاری آنلاین در قالب RPM (در برابرDEBs) استفاده می‌کند.
علاوه بر این شما می‌توانید از yum برای چک کردن فایل‌های بروزرسانی در دسترس و بدست آوردن اطلاعات در مورد بسته‌های در دسترس استفاده نمائید. فایل /etc/yum.conf بصورت از پیش تنظیم شده بوده و شامل گزینه هایی می‌باشد که چگونگی دانلود و استفاده بسته‌های RPM شما را تحت تاثیر قرار می‌دهد. قسمت کوچکی از فایل مذکور در ادامه آورده شده است.

Cachedir=/var/cache/yum/$basearch/
$releasever
Keepcache=0
Debuglevel=2
Logfile=/var/log/yum.log

متغیر cachedir نشان دهنده محلی است که بسته‌های RPM در آنجا دانلود شده اند.
گزینه keepcache=0 به yum دستور می‌دهد که بسته‌های دانلود شده را بعد از اتمام نصب پاک کند. اگر مقدار متغیر keepcache را به ۱ تغییر دهید، CentOS محتویات بسته‌ها را بعد از نصب آنها نیز نگه خواهد داشت.
مقدار متغیر debuglevel می‌تواند بین ۰ تا ۱۰ باشد. سطح پیش فرض (۲) فقط اطلاعات کافی برای نشان دادن اینکه یک کارکرد موفق است یا نبوده است را ایجاد می‌کند. تمامی پیغام‌های اشکال زدایی در یک فایل مشخص در مسیر

/var/log/yum.log

ذخیره می‌شوند.

 

مخزن CentOS
وقتی که شما دستور yum را اجرا می‌نمائید تا دستور نصب یک بسته نرم افزاری را بدهید، yum لیست مخازن تنظیم شده در شاخه فایل
/etc/yum.conf و دایرکتوری /etc/yum.گونه هاs.d را بررسی می‌کند. هر چند شما می‌توانید اطلاعاتی در مورد مخازن را در فایل تنظیمات اصلی yum اضافه نمائید، افزودن آنها در زیر شاخه /etc/yum.گونه‌هاs.d در فایل‌های جداگانه با مخازنی بعنوان زیر شاخه مثل CentOS-Base.گونه‌ها می‌تواند شما را در مدیریت مخازن بخصوص زمانی که شما نرم افزارها را از منابع مختلف زیادی بدست می‌آورید، کمک کند.
سیستم عامل cent چندین منبع رسمی دارد. استفاده از منابع پیش فرض این اطمینان را می‌دهد که نصب این سیستم عامل سازگار با باینری با RHEL است. شما می‌توانید لیستی از همه منابع رسمی (که بعضی از آنها فعال و بعضی غیر فعال اند ) را در فایل /etc/yum. گونه‌هاs.d/CentOs-Based. پیدا کنید. برای فعالسازی یک منبع ، فایل CentOs-Based.گونه‌ها را اصلاح و منبعی را که میخواهید فعال کنید انتخاب کنید. منبع را با تغییر
enabled = 0 به enabled = 1 فعال کنید.

 

منابع Third-party
سیستم عامل cent به طورمتداول به عنوان یک توزیع تجاری برای دسکتاپ هم استفاده می‌شود. اگر شما از این سیستم عامل بر روی دسکتاپ استفاده می‌کنید، احتمال دارد به پکیجی که در منابع رسمی این سیستم عامل نباشد احتیاج پیدا کنید مانند افزونه فِلش یا مرورگرِ گوگل کروم. در این حالت شما به فعالسازیِ یک منبع Third-party نیاز پیدا خواهید کرد. شما می‌توانید از تعداد زیادی منابع Third-party استفاده کنید می‌توانید لیست آن‌ها را اینجا ببینید

https://wiki.centos.org/AdditionalResources/Repositories

و نصب خود را با انواع اپلیکیشن‌ها flesh out کنید . با این حال ، باید بدانید که این منابع شامل پکیج هایی هستند که توسط پروژه centOs تصویب نشده اند. هم چنین توصیه می‌شود که تنها منابعی را که نیاز دارید ، اضافه کنید .
اضاقه کردن گونه‌های غیر ضروری می‌تواند باعث بروز بی ثباتی و همچنین کندی عملرد yum در سیستم شما گردد. بسته الحاقی Enterprise Linux توصیه شده ترین گونه برای سیستم عامل Cent است، که شامل بسته‌ی Fedora دوباره بازسازی شده برایRHEL می‌باشد.
بسته‌ی افزودن EPEL به سیستم عامل Cent نیز همچنین در گونه‌های افزونه سیستم عامل Cent قابل دسترسی است، از آنجایی که این گونه به صورت پیش فرض فعال است، شما متوانید EPEL را با دستور

yum install epel-release

نصب نمایید.

 

توانایی Yum
Yum یک بسته‌ی مدیریتی بسیار توانمند و انعطاف پذیر است. اگر شما قصد مدیریت نصب یک سیستم عامل Cent را دارید، مطمئن شوید زمانی را به آشنایی با محیط Yum اختصاص می‌دهید. ما از قبل طریقه‌ی استفاده از Yum و چگونگی دریافت و نصب بسته گونه‌ها را دیده‌ایم. اگر شما بسته را در دیسک یا هارد خود داشته باشید، دستور

yum—nogpgcheck
localinstall package-name

آن را نصب و ملزومات آن را از گونه‌ها چک و سپس نصب می‌کند.
از دستور yum list pachage-name برای جستجوی گونه‌ها در یک بسته‌ی بخصوص استفاده کنید. اگر اسم بسته را نمی‌دانید می‌توانید ترتیبی از حروف را در نام، شرح و خلاصه تمامی بسته‌ها با دستور

 

 

اگر به سیستم عامل قدرتمندی بر مبنای سیستم عامل Cent در گونه سروری نیاز دارید که بارگذاری و مدیریت آن آسان باشد ، یک نسخه از سیستم عامل Clear ویرایش Community (ClearOS Community Editin) را تهیه کنید. یکی از بزرگترین مزیت‌های این سیستم عامل نسبت به سایر گونه‌های ارائه شده مشابه، داشتن مخازن بزرگتر پشتیبانی کننده از نرم افزارهای سرور می‌باشد. این سیستم عامل بیش از ۸۰ سرویس رایگان را برای کارکردهای گوناگون شامل سرور شبکه، سرور فضای ابری و بیش از آن را پشتیبانی می‌کند. علاوه بر سرورهای رایجی چون دایرکتوری سرور، سرور پایگاه داده، سرور ایمیل، وب سرور، سرور انتقال فایل (FTP) ، سرور فیلتر محتوا و بسیاری موارد دیگر، شما می‌توانید از آن به عنوان seedbox و سرور مدیا برای plex نیز استفاده نمائید.
این سیستم عامل همچنین دارای چندین ابزار مدیریتی شبکه و سیستم برای ایجاد فایل پشتیبان، مدیریت پهنای باند ، RAID و … می‌باشد. مدیران شبکه تازه کار که درمورد نصب اجزای سیستم عامل مطمئن نیستند می‌توانند از ویژگی راهنمای نصب آن کمک بگیرند که در انتخاب بهترین سرویس به آنها کمک نماید. تعداد انتخاب‌های موجود برای شما بستگی به این دارد که آیا شما در نظر دارید از این سیستم عامل در درون یک شبکه خصوصی ، سرور دروازه (gateway server) و یا یک شبکه قابل دسترس عموم استفاده نمائید.
با توجه به اینکه ClearOS بر مبنای سیستم عامل Cent می‌باشد، این توزیع نیز از رابط نصب مشابه یعنی Anaconda استفاده می‌کند. بعد از اتمام نصب سیستم عامل، شما به صفحه تنظیمات اولیه هدایت خواهید شد که در آنجا از شما خواسته می‌شود تا مشخص نمائید این سیستم در داخل یک شبکه محافظت شده (مثل یک دفترکار) ، یک شبکه قابل دسترس توسط عموم (مثل هات اسپات ، یا مرکز داده) و یا سرور دروازه استفاده خواهد شد. همچنین از شما خواسته می‌شود تا قبل از اینکه بتوانید به برنامه‌های سرور و سرویس‌های آن از طریق فروشگاه دسترسی داشته باشید با مراجعه به سایت www.clearos.com یک اکانت کاربری ایجاد و نصب خود را ثبت نمائید.

 

Yum search keyword جستجو کنید.
شما همچنین می‌توانید با دستور yum provide filename به جستجوی پکیج هایی که بسته یا مجموعه‌ی کتابخانه ای فراهم می‌نمایند بپردازید. همچنین با دستور yum list extras می‌توانید لیستی از بسته هایی که خارج از منبع اصلی(Third-party) سیستم عامل Cent ساخته شده اند را مشاهده نمائید. درست همانگونه که آپدیت نصب یک Cent سیستم عامل توسط yumبه وضوح قابل درک است. از دستورyum check-update برای چک کردن آپدیت‌ها استفاده کنید. دستور ساده‌ی yum update تمامی آپدیت‌های در دسترس را نصب می‌نماید، همچنین می‌توانید با دستورyum update package-name یک بسته‌ی خاص را آپدیت نمایید.
دستور yum clean package را به صورت مرتب اجرا کنید تا مطمئن شوید تمامی بسته‌ها از زیر شاخه /var/cache/yum پاک شده باشند. اگر در هنگام نصب بسته از طرف yum مشکلی ایجاد شود، با دستور yum clean metadata می‌توانید اطلاعات metadata درباره‌ی بسته‌ها را دوباره بازسازی کنید و یا کل حافظه‌ی کش را با دستور yum clean all پاک کنید.
اگر احتیاج به کمی راهنمایی و کمک دارید، به جامعه قابل توسعه سیستم عامل Cent در فروم‌ها، کاربران mailing lists و گفتگوهای IRC مراجعه کنید.
در این بین مطمئنا از اطلاعاتی که به میزبانی وب سایت‌های پروژه‌ و دیگر منابع Third-party و کتاب‌های جامعه‌ی CentOS لذت خواهد برد. با اینکه خود پروژه به تنهایی، ساختار حمایتی پرداخت رسمی را شامل نمی‌شود، شرکت هایی هستند که کاملا حرفه ایی از سیستم عامل Cent حمایت می‌کنند.

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

It is main inner container footer text