img

کنترل سرور و کلاینت‌ها از راه دور

/
/
/

هیچ روحی در کامپیوتر شما نیست، فقط یک نفر در مخفیگاه راحت و بی خطر خودش نشسته و آن را از راه دور کنترل می کند!

همه ی ما دوست داریم در هر جایی که هستیم کار کنیم پس دسترسی داشتن به دستگاه های کامپیوتری (سیستم ها) از راه دور می تواند بسیار مفید باشد. تعداد زیادی از سیستم های کار کردن از راه دور برای متصل شدن به یک جا یا پیکر بندی یک قسمت به کار برده می شوند. این موارد استفاده برای کاربرد های تجاری خوب است اما کاربرد این سیستم ها برای کسانی که برای کاربرد های غیر تجاری از آن ها استفاده می کنند چیست؟ بدون تردید علاقمندان به روش های کنترل از راه دور، ترجیح می دهند در هر زمان بیشتر از یک کامپیوتر را در اختیار داشته و در این مورد، متصل شدن از طریق شبکه یا وِب، جذاب تر خواهد بود.
اپلیکیشن هایی وجود دارند که نمی خواهیم بر روی دستگاه ما اجرا شوند. دلیل های زیادی برای این کار وجود دارد. برای نمونه، شاید شما در خارج از کشور هستید اما ترجیح می دهید این طور به نظر برسد که در خانه هستید. البته در این مورد خاص می توانید از راه حل های VPN نیز استفاده کنید. همچنین، شاید بخواهید از یک تنظیمات خاص برای وظیفه (task) های مشخصی استفاده کرده یا سیستم های خودکار خانگی را مدیریت کنید.
یکی از دلیل های علاقمندان به کنترل از راه دور، می تواند مشکلات عملکردی باشد. لپ تاپی که می تواند جدید ترین پویا نمایی (animation) شما را پرداز (render) کند یا آخرین از سر گیری (iteration) نرم افزار را ویرایش (compile) کند، خیلی گران است در حالی که یک کامپیوتر دسکتاپ با همین امکانات، قیمت مناسب تری دارد.

اگر شما Blender را اجرا کنید، پرداز زدن (پردازش گرافیکی تصور یا rendering) می تواند به صورت از راه دور انجام شده یا شما می توانید اپلیکیشن را به طور کامل بر روی دستگاه کامپیوتریِ محلی (local) خودتان داشته باشید. ممکن است محیط توسعه ی شما به حافظه ی (memory) زیادی احتیاج داشته باشد و در حالی که منتظر ویرایش (compile) شدن برنامه هستید، بهتر است ارتباط را قطع کرده و کار دیگری انجام دهید. در چنین شرایطی، چه گزینه های داریم؟
در ابتدا، یک گزینه ی X برای ssh (-X) وجود دارد. وقتی کامپیوتر از راه دور (remote computer) در کنار شما قرار داشته باشد، این گزینه خوب و منطقی کار کرده و پهنای باند ۱۰۰ مگابیت بر ثانیه را برای شما تضمین می کند. استفاده از ssh تنها زمانی مفید است که شما یک سِروِر بدون نمایشگر (headless) مانند یک سرور فایل را در اختیار داشته باشید. اما اگر بخواهید از یک کامپیوتر دسکتاپ قدیمی که چند سال در انباری خانه خاک خورده، درست زمانی که بیرون از خانه هستید استفاده کنید، به اندازه ی کافی خوب نخواهد بود.

سرگرمیِ بیشتر
وقتی از ssh استفاده می کنید، قابلیت های زیادی که توسط سیستم های دیگر پیاده سازی شده اند را از دست می دهید. دو مورد از مهم ترین آن ها، ویژگی های ادامه ی جلسه (session resuming) و فشرده سازی (compression) هستند. در محیط های تجاری، بدون تردید اسم Citrix را شنیده اید. این برنامه به عنوان راه حلی که دارای کاربرد های گسترده ای بوده، از نظر بسیاری از فرآیند های تجاری بسیار مفید است اما برای کاربران عادی، فقط کار ها را پیچیده تر می کند.
کارخواه (client) ها یا بیننده های کامپیوتر های محلیِ شما، زیاد هستند و بسیاری از آن ها با محیط دسکتاپ شما تطبیق پیدا کرده اند. مانند همیشه، هر چیزی که با g شروع می شود، برای بسته ی ابزار gtk است. بیشتر بازدید کننده هایی که در توزیع (distribution) شما قرار داشته می توانند با استفاده از مدیر بسته ی شما، اضافه شوند. برای این کار می توانید از بیننده (viewer) tigervnc و یک تونِلِ ssh برای دسترسی به سرور های ایجاد کننده ی آن استفاده کنید.
برای امتحان کردن این شرایط باید قبل از آوردن کارخواه (client) های مختلف، سرور را نصب و پیکر بندی کنید. نصب سرور VNC بر روی پایانه ی از راه دور به ویژگی های ریشه (root privileges) احتیاج دارد مگر این که بخواهید از از یک ابزار فضای کاربر (user space) مانند Linuxbrew استفاده کنید.
توجه داشته باشید که در مراحل نصب از فرمان های مدیریت بسته ی عادی
$ sudo apt install vncserver
یا
$sudo yum install vncserver
استفاده می شود.
برای پیکر بندیِ سرور کافی است آن را به همان صورتی که هست رها کنید چرا که تنظیمات پیش فرض قابل قبولی دارد.
اکنون مرحله ی پیچیده این است که اطمینان پیدا کنید همه ی پورت (ورودی) ها باز هستند پس دوباره به ویژگی های ریشه (root privileges) نیاز دارید. در بیشتر موارد vncserver با پورت ۵۹۰۱ شروع کرده و بالا می رود اگر چه مقدار می تواند به دلخواه انتخاب شود. از آن جایی که قرارداد (پُروتُکُل) VNC ایمن نیست، این روش را پیشنهاد نمی کنیم مگر این که از آن در داخل شبکه ی خودتان یا شبکه های با سیم استفاده کنید.
البته برای بالا رفتن ایمنی باید استفاده شدن از پورت ۵۹xx را متوقف کنید. برای این کار، گزینه localhost را به عنوان یک خطِ مُجزا در /.vnc/config~ اضافه کنید. این همان نمونه ی نشان داده شده در بالا در این قالب (format) است:
~/.vnc/config

Supported server options to pass to vncserver upon

invocation can be listed

in this file. See the following manpages for more:

vncserver(1) Xvnc(1).

Several common ones are shown below. Uncomment and

modify to your liking.
geometry=1200×700
alwaysshared
dpi=96
localhost
یک سیستم با این تنظیمات، برای کار کردن، نیاز به یک تونل (tunnel) SSH دارد ک در ادامه آن را بررسی خواهیم کرد.

به کار گیریِ SSH خارج از این جا
برای این که اطمینان پیدا کنید که اتصال های رمز گذاری شده ای دارید، باید یک تونل ssh از کامپیوتر محلیِ خودتان ایجاد کنید.
وقتی تونل ssh را باز می کنید باید پورتی که برای اتصال VNC استفاده کرده اید را بدانید. خوشبختانه، اگر تنها استفاده کننده ی سرور از راه دور باشید، می توانید در ابتدا پورت مورد نظرتان را انتخاب کنید. در ادامه، چگونگیِ انجام این کار را توضیح می دهیم.
در ابتدا، یک پورت را انتخاب کنید. در این جا ما پورت ۵۹۰۶ و بنا بر این نمایشگر (۶) را انتخاب کردیم. برای جلو گیری از ایجاد جلسه (session) های دیگر VNC بر روی کامپیوتر محلی، با ۵۹۱۰ در طرف محلی تونل شروع کردیم. وقتی یک سیستم کامل را راه اندازی کردید، از پورت هایی استفاده کنید که به خاطر سپردنشان آسان تر است:
$ ssh -L 5910:localhost:5906 user@remotehost
بر روی میزبان از راه دور(remote host)، vncserver را اجرا کنید. ممکن است برای انجام تنظیمات مقدار نمایشگر و صفحه نمایش، مجبور باشید از چند پارامتر استفاده کنید.
در این مورد، ما می خواهیم جلسه ای (session) را اجرا کنیم که در زمان از دست دادن اتصال یا بستن بیننده (viewer)، باقی بماند. وقتی این حالت فعال شود، شما باید یک کلمه ی عبور VNC را تعریف کنید. پس بر روی سرور از راه دور (remote server)، این دستور را اجرا کنید:
$ vncpasswd [your_password]
این کلمه ی عبور، با کلمه ی عبور کاربر متفاوت است اما می تواند هر چیزی باشد.
برای شروع نمونه ای از سرور، فقط دستور (فرمان) را اجرا کنید تا خودش صفحه نمایش بعدی را اختصاص بدهد. در این مورد، ما می خواهیم با صفحه نمایش (۶) شروع کنیم پس دستور به این شکل است:
$ tigervncserver -xstartup /usr/bin/xterm :6
New ‘DS-Tage.matstage:6 (matstage)’ desktop at :6 on
machine DS-Tage.matstage
Starting applications specified in /usr/bin/xterm
Log file is /home/matstage/.vnc/DS-Tage.matstage:6.log
برای اتصال به سرور VNC از دستور زیر استفاده کنید:
xtigervncviewer -SecurityTypes VncAuth -passwd /home/matstage/.vnc/passwd :6
همان طور که می بینید، سرور شروع کرده و به شما اطلاع می دهد که چه کاری را باید برای استفاده از آن انجام دهید. البته که باید با استفاده از یک کامپیوتر به آن دسترسی پیدا کنیم پس باید یک دستور متفاوت را برای به دست آوردن نمایِ (view) درست، اجرا کنیم. عدد ۶ نشان دهنده ی صفحه نمایش بوده و لازم است به وسیله ی اتصال ssh در تونل قرار داده شود که در این نمونه در تونلی از ۵۹۱۰ به ۵۹۰۶ قرار گرفته است. در زمان تنظیم یک سیستم کامل، از پورت هایی که به خاطر سپردنشان آسان تر است استفاده کنید. اگر بیننده (viewer) را بدون یک کلمه ی عبور شروع کنید، یک پنجره باز می شود تا آن را تایپ کنید:
$ xtigervncviewer localhost:5910
اشتباه دیگری که خیلی اتفاق می اُفتد، اتصال به پورت اشتباه است. اگر این اشتباه انجام شود، پیامی در طرف سرور مشاهده می کنید که با این متن شروع می شود:
channel 3: open failed:connect failed: Connection refused
این یک علامت خوب است که نشان می دهد ارتباط بین دستگاه ها برقرار شده و فقط باید تنظیمات را انجام دهید.
وقتی کامپیوتر های خودتان را بر روی یک شبکه در اختیار داشته و نیازی به رمز نگاری ندارید، می توانید به میزبان از راه دور و پورت مربوطه، بدون تونل، متصل شوید. در این حالت، قطع اتصال هم اشکالی ایجاد نمی کند.
برای متوقف کردن جلسه (session) می توانید از جلسه ی از راه دور خارج شده (log out کرده) یا جلسه ی روی ssh را متوقف کنید.
برای متوقف کردن یک جلسه، ابتدا باید آن را پیدا کنید. برای جلو گیری از اشتباه، بهتر است ابتدا آن ها را فهرست بندی کنید:
$ vncserver list
فهرست ایجاد شده، جلسه های موجود را به همراه شماره ی صفحه نمایش در انتهای هر کدام از آن ها، نمایش می دهد. این همان عددی است که شما باید برای قطع جلسه (session) از آن مانند نمونه ی زیر استفاده کنید:
$ vncserver kill :6
حالا کنترل کامل دسکتاپ خودتان را در اختیار دارید و می توانید از هر جایی به کامپیوتر های مختلف دسترسی پیدا کنید. به خاطر داشته باشید که این جلسه، از قطع اتصال جلوگیری کرده و اگر vncviewer خودتان را نیز قطع کنید، به کار کردن ادامه می دهد.

تسلط هوش مصنوعی بر جهان؟

برای اینکه گزینه های بیشتری از بیننده (viewer) داشته باشید، ssvnc را بر روی کامپیوتر محلی خودتان نصب کنید. یک برنامه ی پیشرفته ی بیننده با گزینه های مفید، ssvncviewer است که مهم ترین گزینه ی آن، یک حالت کمک کننده ی ssh است. برای استفاده از این حالت کمک کننده (helper mode)، ابتدا گزینه های موجود در GUI را بخوانید و سپس بر اساس موارد مورد نیاز خودتان، یک نمایه (profile) ایجاد کنید. در زمان اجرای آن، گزینه های زیادی برای شروع vncviewer وجود دارد که یکی از آن ها، یک جعبه ی دستور ssh است. در این جا می توانید هر دستوری که می خواهید قبل از متصل شدن اجرا کنید را قرار بدهید. در این نمونه، شروع vncserver یک عملکرد مناسب است:
$ vncserver -useold -name Blender -xstartup awesome :6
در این دستور، می توانید useold را به عنوان یک پارامتر ببینید. در این شرایط، سرور مجبور به استفاده از نمونه ای می شود که در حال اجرا است. همچنین می توانید ببینید که مدیر پنجره (window manager) خودمان را انتخاب کرده ایم. این اولویت (preference) می تواند در فایل های پیکر بندی و موارد دیگر نیز وجود داشته باشد. در زمان اجرا، بیننده (viewer) امکان تغییر پارامتر های نصب و راه اندازی (setup) را دارد. بسیاری از این پارامتر ها، کیفیت را کنترل کرده و به همین دلیل شما می توانید در زمان محدود بودن (پایین بودن) پهنای باند، دسکتاپ یا اپلیکیشن را پاسخگو (واکنش پذیر) نگه دارید.
برای دستیابی به این ویژگی ها باید در زمان اجرای بیننده (viewer)، دکمه ی F8 را فشار دهید. در این حالت، ssvnc popup ظاهر شده و شما می توانید از فهرست، گزینه ی مورد نظرتان را انتخاب کنید. در بالای این فهرست، گزینه ی نمایش تمام صفحه (fullscreen) وجود دارد. گزینه های بعدی Send، F8، F9 و Ctrl-Alt-Del هستند اما از آن جایی که توسط بیننده (viewer) استفاده شده اند، امکان به کار بردن آن ها وجود ندارد. در ادامه ی این فهرست، گزینه هایی برای تغییر تنظیمات کیفیت نیز وجود دارد.
ویژگی های دیگر در این بالا پَر (وا شو یا pop-up)، رنگ ها را مدیریت می کنند که با استفاده از آن ها می توانید عُمق رنگ را تغیر داده یا حالت رنگی را به سیاه و سفید تبدیل کنید. از همین بالا پَر (pop-up) می توانید پنجره ی انتقال فایل را باز کنید. این یک برنامه ی Java با یک ستون برای هر طرف اتصال بوده و امکان انتخاب و فرستادن فایل ها را فراهم کرده است.
فایل های پیکر بندیِ خصوصی (private) برای ssvnc در مسیر های .vnc/ قرار دارند که در آن ها می توانید فایل ها یا بسته (package) های دیگر vnc را نیز پیدا کنید. برخی از این بسته ها در ادامه توضیح داده می شوند. همچنین شما کلمه های عبور به شکل های رمز نگاری شده و کلید های RSA برای کاربرد های اعلام نشانی یا معرف را نیز در اختیار دارید. نمایه (profile) هایی که با ssvnc GUI ایجاد کرده اید در این جا ذخیره شده اند و اگر می خواهید در آن ها تغییری ایجاد کنید، باید از خط دستور (command line) استفاده کنید.
یکی از بهترین راه حل های دیگر، RealVNC است اما با وجود مجانی و منبع باز بودن نرم افزار، خدمات آن رایگان نیست. البته شما می توانید برای استفاده تا ۵ کامپیوتر، از اشتراکِ home آن استفاده کنید.
شما باید از طریق یک کامپیوتر دسکتاپ یا کامپیوتری که می خواهید آن را از راه دور کنترل کنید، اشتراک (subscription) را فعال کنید.

در دُنیای واقعی
برای نصب RealVNC، به وب سایت آن (به نشانی www.realvnc.com) مراجعه کرده و بسته ی اتصال VNC برای کامپیوتر مورد نظرتان را دانلود کنید. نصب آن را مطابق با توزیع (distribution) خودتان انجام دهید.
$ sudo dpkg -i VNC-Server-6.2.0-Linux-x64.deb
بعد از نصب، نرم افزار باید اجرا شده و بر روی نوار هُشدار (notification bar) یا محیط دسکتاپ، نمایش داده شود. پس از اجرا، رابط گرافیکی را باز کرده و به حساب کاربری RealVNC خودتان، که پیش از این ایجاد کرده اید، وارد شوید. به محض وارد (log on) شدن، کامپیوتر در حساب کاربری RealVNC شما نمایش داده می شود. از حالا به بعد، می توانید به این کامپیوتر از هر کامپیوتری که بیننده (viewer) بر روی آن نصب شده باشد، دسترسی داشته باشید.
بر روی کامپیوتر محلی خودتان، مراحل نصب بسته ی VNC-viewer را دنبال کرده و پس از کامل شدن، آن را اجرا کنید. هنگامی که برای نخستین بار برنامه را اجرا کنید، از شما خواسته می شود که به حسابتان وارد شوید. بعد از این کار، کامپیوتری که آن را ثبت کرده اید، در فهرست حساب های شما نمایش داده می شود. کار کردن با نرم افزار RealVNC بسیار آسان بوده و در کوتاه ترین زمان ممکن می توانید با ویژگی های آن آشنا شوید. البته اگر می خواهید با استفاده از این نرم افزار بیشتر از ۵ کامپیوتر را از راه دور کنترل کنید، باید از شتراک غیر مجانی آن استفاده کنید.

بدون دستگاه
یک راه حل دیگر برای کنترل کردن از راه دور، استفاده از قرارداد (پُروتُکُل) بدون دستگاه (nomashin protocol) است. این راه حل از یک نرم افزار اختصاصی NX به دست می آید. باز بودن این قرارداد (پُروتُکُل)، باعث شده تا یک نسخه ی مجانی و منبع باز از آن به نام FreeNX ایجاد شود. در حال حاضر، شناخته شده ترین نسخه ی نرم افزار، x2go است. این برنامه برای فشرده کردن قرارداد (پُروتُکُل) X، سنگین شده و به همین دلیل ممکن است در زمان استفاده از Wayland (یا پُروتُکُل سرور نمایش، یک پُروتُکُل سرور نمایشگر و کتابخانه ای در گنو/لینوکس است که این پُروتُکُل را پیاده سازی کرده است)، چندان کاربردی و مُفید نباشد. در حقیقت، تعداد زیادی از محیط های دسکتاپ پشتیبانی نشده یا نیاز به راه حل های مختلف دارند. البته MATE به طور کامل پُشتیبانی شده و برای استفاده از آن، می توانید این بسته را بررسی کنید. همچنین برای عملکرد بهتر، می توانید از LXDE، که کارایی قابل قبولی دارد، استفاده کنید.
امتیاز ویژه ی x2go این است که دارای گزینه های زیادی بوده و برای کار ها (وظایف) گوناگونی قابل استفاده است. همچنین، ماژول (module) های مختلف x2go باعث می شود تا تجربه ی بهتری در زمان کار کردن با آن داشته باشید. از بین بهترین ماژول ها می توانیم به cups-x2go که در زمان وجود نداشتن چاپگر، یک سرور چاپگر بر روی کارخواه (client) شما ایجاد می کند، اشاره کنیم. همچنین، پشتیبانی از صدا (sound) یک قابلیت ویژه است که البته در زمان پایین بودن سرعت اتصال، ویژگیِ قابل توجهی به حساب نمی آید.
ویژگیِ به اشتراک گذاشتن دسکتاپ نیز در این برنامه وجود دارد اما برای استفاده از آن به تنظیمات بیشتری نیاز دارید. در ابتدا با سرور از راه دور شروع می کنیم.
این بسته به عنوان بسته ی استاندارد بر روی اوبونتو (Ubuntu، یک توزیع لینوکس بر مبنای توزیع دبیان است) یا دِبیان (Debian، یک توزیع لینوکس است که از نرم ‌افزار آزاد زیر نظر پروانه عمومی همگانی گنو تشکیل شده ‌است) است. بر روی جِنتو (Gentoo، یک توزیع لینوکس است که با استفاده از سامانه ی مدیریت بسته ی خود به کاربر این امکان را می ‌دهد که بسیاری از برنامه ‌ها را آن طور که می‌ خواهد کامپایل و بنا بر نیاز خود آن ‌ها را بهینه ‌سازی کند و به همین دلیل یکی از سریع ‌ترین توزیع‌ های لینوکس می باشد)، باید بسته ی OpenSSH را کامپایل (ویرایش یا ترجمه) کرده و استفاده از install net-misc/x2goserver را اضافه کنید. مورد مهم دیگر، SUSE است که بسته های متنوعی در مخزن (Repository) های کناری دارد. در این مقاله، از Debian بروی دستگاهی که از راه دور کنترل می شود، استفاده کرده ایم. برای اضافه کردن بسته به apt باید مخزن ها را به صورت دستی (غیر خودکار) اضافه کرده و این روش را برای استفاده از Ubuntu PPAs به کار ببرید:
$ sudo nano /etc/apt/sources.list.d/x2go.list

X2Go Repository (release builds)

deb http://packages.x2go.org/debian stretch extras main

X2Go Repository (sources of release builds)

deb-src http://packages.x2go.org/debian stretch extras main
بسته های زیادی در گروه ها وجود دارند اما شما تنها می توانید از یک گروه در هر زمان استفاده کرده و استفاده ی هم زمان آن ها امکان پذیر نیست. برای تغییر دادن گروه، باید مراحل نصب مجدد را به طور کامل انجام دهید.

بسته های متنوع
نصب واقعی و مراحل کامل اجرای آن با دو بسته ی x2goserver و x2goserver-xsession انجام شده است. در بسته ی دوم از ادامه دادن جلسه (session resuming)، صدا (audio)، فضای ذخیره سازیِ طرف کارخواه (client-side mass-storage) و چاپ کردن (printing) پشتیبانی شده است.
$ sudo apt install x2goserver x2goserver-xsession
به طور کلی، حالا سرور شما در حال کار کردن بوده و شما می توانید به وسیله ی یک کامپیوتر دیگر از آن استفاده کنید. برای اجرای کارخواه (client)، به کامپیوتر محلی خودتان مراجعه کرده و همان مخزن ها را برای آن اضافه کنید. البته این بار به جای سرور باید کارخواه (client) را نصب کنید.
$ sudo apt install x2goclient
این دو بخش به شما اجازه می دهند تا یک جلسه ی معمولیِ X را بین دو کامپیوتر اجرا کنید. آخرین هُشدار درباره ی محیط های دسکتاپ را به خاطر داشته باشید. امکان اجرای Gnome بر روی دستگاه محلی و MATE بر روی کامپیوتری که از راه دور کنترل می شود، وجود دارد. برای آن که تشخیص دادنشان آسان باشد، بهتر است که آن ها را ترکیب کنید. در این مرحله شاید بخواهید یک اپلیکیشن را در یک زمان اجرا کنید. بدون مراجعه به تنظیمات مخصوص، شما می توانید به جای دسکتاپ یکی را از میان اپلیکیشن ها انتخاب کنید. اگر یک مورد خاص را در نظر دارید، می توانید اپلیکیشن مورد نظرتان را با قرار دادن آن در پارارمتر های جلسه، تنظیم کنید.
روش این است که مسیری برای اجرای اپلیکیشنی که می خواهید با این خط دستور اجرا شود را، پیدا کنید:
$ which pidgin
در این نمونه، ما Pidgin را امتحان کردیم و همه چیز تا زمانی که آن را شروع کردیم، به خوبی پیش رفت. در این مرحله متوجه شدیم که فقط یک متن (script) کوتاه برای فراخوانیِ مورد قابل اجرای درست وجود دارد که بر روی سیستمی که از راه دور کنترل می شود قرار داده شده است. برای این که کار عیب یابی آسان تر باشد، در حالت ssh-X شروع کرده و ببینید که خروجی به شکلی خواهد بود. در بیشتر موادر به پیکربندی های بیشتر نیازی ندارید.
برای استفاده کردن از تمام ویژگی های x2go، اطمینان پیدا کنید که از افزایه (plug-in) ها استفاده می کنید. همچنین شما می توانید تابع ها را برای انتقال فایل ها و موارد دیگر، اضافه کنید.

Desktop2go
درست است که x2go برای شما و تمام دستگاه های کامپیوتریِ اطرافتان مفید است اما در مورد کمک به دیگران چطور؟ با نصب کردن اشتراک دسکتاپ x2go بر روی سرور، شما می توانید به دیگران هم کمک کنید. توجه داشته باشید که در این مورد، سرور هر کامپیوتری است که می خواهید به آن دسترسی داشته باشید. شما به عنوان کمک کننده، به نماینده ی بیننده (viewer agent) نیاز دارید در حالی که کسی که می خواهید کمکش کنید فقط باید برنامه ی x2godesktopsharing را نصب کرده باشد.
برای این کار ابتدا و قبل از این که بتوانید کاری انجام دهید باید وارد (logged) شده باشید. وقتی که یک کاربر نیاز به کمک دارد، با شما تماس برقرار کرده، گزینه ی x2go Desktop Sharing را در فهرست خودش پیدا کرده و آن را اجرا می کند.
در ابتدا، یک نشانه ی کوچک به همراه یک علامت + قرمز رنگ در پَنِلِ activity بالا می پرد (pop up می کند). علامت + قرمز نشان می دهد که اشتراک دسکتاپ خاموش است تا به شما اجازه بدهد که وارد شوید (log in کنید). دوست شما باید بعد از کلیک راست، Activate desktop sharing را انتخاب کند تا شما بتوانید به دسکتاپ او دسترسی پیدا کنید.
شما باید یک نمایه (profile) ایجاد کرده باشید تا بتوانید از راه دور به یک کامپیوتر دیگر متصل شوید. این نمایه باید در Connection to Local Desktop ایجاد شود.
بعد از انجام این کار می توانید از اتصال جدید برای دسترسی به دسکتاپ کاربر مورد نظر (دوستتان)، از آن استفاده کنید. توجه داشته باشید که اگر کاربر وارد نشده (logged in نباشد) یا پنجره ی دسکتاپ از راه دور را ببندد، ارتباط شما قطع می شود.

Linuxbrew یا Appimages
در یکی از نکته های کاربردی به Linuxbrew اشاره کردیم اما در این مقاله چیزی درباره ی AppImages (که فُرمتی برای توزیع نرم افزار پُرتابل بر روی لینوکس بدون اجازه ی superuser یا کاربر ممتاز برای نصب اپلیکیشن است) گفته نشده است. این ها برای نصب شدن نیازی به ویژگی های ریشه (root privileges) ندارند اما می توانند بسیار بزرگ باشند (حجم زیادی داشته باشند) پس باید مراقب باشید که سهمیه ی فضای حساب کاربریتان، تمام نشود.
هر AppImage فرض می کند که بر روی سیستم هدف (که قرار است کنترل شود) نصب شده که می تواند از اجرای AppImage جلوگیری کند. نکته ی مهم این است که شما باید آن نسخه ی glibc (کتاب خانه ی GNU C که یک پیاده سازیِ کتابخانه ی استاندارد C توسط پروژه ی GNU است) که روی سیستم خود دارید را بازبینی (verify) کرده و اطمینان پیدا کنید که یک AppImage ویرایش (compile) شده در مقابل آن دارید. در بدترین حالت، شما می توانید یک AppImage جدید خودتان را در مقابل سطح درست (correct level) تمام بسته های مورد نیاز، ویرایش (compile) کنید. این نکته که تمام کار ها باید به درستی و با دقت تمام انجام شود، از هر نظر ترسناک است. قبل از شروع، به شما توصیه می کنیم که از مدیر سیستم (system administrator) بخواهید که در صورت امکان، ابتدا به روز رسانی توسط آن ها انجام شود.
استفاده از ریشه ی Linuxbrew برای اضافه کردن هر چیزی هم نیاز به زمان و فضای دیسک زیادی دارد. البته این راه حل، بسته های پشتیبانی شده را در محل و زیر نام کاربری شما، دانلود و ایجاد می کند. اگر به صفحه ی اصلی (homepage) مراجعه کنید، تمام موارد پشتیبانی شده در آن فهرست شده و می توانید روش مناسب Brew کردن بسته ی خودتان را نیز مشاهده کنید. اگر مورد جدیدی مشاهده کردید که به نظرتان ارزش به اشتراک گذاشتن را داشت، آن را در اختیار انجمن (community) قرار دهید.

فِلَشِ از راه دور VNC خودتان را ایجاد کنید
تمام این برنامه ها عالی هستند اما باید همه ی آن ها را بر روی سیستم خودتان نصب کنید. این کار در کنار استفاده از فضای ذخیره سازی شما، ممکن است سرعت را نیز پایین بیاورد. اگر می خواهید بدون نصب نرم افزار، دستگاه های کامپیوتری را از راه دور کنترل کنید، از یک فِلَشِ درایو USB استفاده کنید. شما می توانید از توزیع های زیادی برای یک فِلَشِ درایو USB زنده (live) استفاده کنید اما کوچک ترینِ آن ها، Tiny Core Linux است. با اضافه کردن تنها چند بسته وترکیب آن ها در یک USB تنها به فضایی به کوچکی ۲۵۶ مگا بایت نیاز دارد که می توان آن را بر روی هر دستگاه کامپیوتری در هر کجا پیدا کرد. با این بسته ها، شما می توانید خط دستور (command line) و راه اندازیِ مبتی بر فهرست (menu-based setup) که با تمامیِ سیستم ها با قابلیت های مختلف اجرا می شود را ایجاد کنید بدون این که سیستم نصب شده را لمس کنید (به آن دست بزنید).
تنها شش گسترش (توسعه یا extension) بالا تر از TinyCore وجود دارد که در کنار زمان اجرای Java، که تنها برای تابع انتقال فایل داخلی (built-in) لازم است، به آن ها نیاز دارید. اگر از سخت افزار های ارزان قیمت استفاده می کنید، لازم نیست نگران باشید زیرا می توانید از راه حل های دیگری، مانند Filezilla، برای انتقال فایل استفاده کنید. همچنین می توانید گفتگوی روی صفحه (on-screen chat) را نیز فعال کنید.
برای آگاهی از اطلاعات و جزئیات بیشتر در مورد بسته ها و روش ها، می توانید به
http://forum.tinycorelinux.net/index.php?topic=12430.0
مراجعه کنید.

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

It is main inner container footer text