img

استفاده بهتر از Adobe Lightroom

/
/
/

در گذشته همیشه پیشنهاد می‌شد که از نرم‌افزار پردازش Raw برای ویرایش یا روتوش نهایی یک عکس استفاده شود. از آن جایی که این فرآیند به خودیِ خود تا حدود زیادی پیچیده و سخت است، در این مقاله به بررسی روش ساده تری می‌پردازیم.

 

اگر به عکاسی علاقه دارید و می‌خواهید لذت استفاده از فُرمت Raw را کشف کنید، این مقاله برای شما نوشته شده است. اگر پیش از این، از این فُرمت استفاده کرده اید هم می‌توانید با نکته‌ها و تَرفَند‌های مفیدی برای استفاده ی بهتر از فایل‌های Raw آشنا شوید.
دوربین‌های دیجیتال می‌توانند در زمان ذخیره سازی عکس‌ها به صورت JPEG، بهینه سازی رنگ‌ها و جزئیات را انجام دهند اما ذخیره سازی به صورت Raw به شما اجازه می‌دهد که کنترل کاملی بر روی این فرآیند داشته و تنها تنظیمات مورد نظر خودتان را انجام دهید. مشکل استفاده از فُرمت Raw این است که فایل هایی که با این فُرمت ذخیره می‌شوند حجم بیشتری داشته، به آسانی با File Explorer قابل جستجو نبوده و امکان آپلود کردن مستقیم آن‌ها بر روی وب سایت‌ها نیز وجود ندارد. اگر می‌خواهید از ویزگی‌های هر دو فُرمت استفاده کنید، بهتر است در حالت Raw + JPEG عکاسی کرده و با توجه به نیازتان، یکی از این فُرمت‌ها را انتخاب کنید.
اپلیکیشن‌های زیادی برای پردازش فایل‌های Raw وجود دارند اما Lightroom یکی از بهترین‌ها بوده و بیشتر متخصصان عکاسی از آن استفاده می‌کنند. ابزار پردازش رنگِ آن بی نظیر بوده و الگوریتم کاهش اختلال (noise) آن، در مقایسه با اپلیکیشن‌های دیگر، بی نظیر است. این اپلیکیشن، به صورت گسترده از فایل‌های Raw در دوربین‌های دیجیتال پشتیبانی کرده و به دلیل به روز رسانی‌های دوره ایِ منظم، از تمام قالب‌های جدید نیز پشتیبانی می‌کند. همچنین، دارای نمایه (profile)‌های لِنز بوده که به صورت خودکار، اشکالات لنز را برای تعداد زیادی از لنز ها، برطرف می‌کند. موتور پردازش Raw مشابهی در Photoshop CC ایجاد شده و نسخه ی ساده تری نیز در Photoshop Elements وجود دارد اما Lightroom با توجه به ابزار مدیریت کتابخانه (library) و گردش کار (workflow) غیر تخریبی (non destructive)، مرکز (خانه ی) اصلی برای پردازش Raw به حساب می‌آید.
غیر تخریبی به این معنی است که فایل‌های اصلی (original)، تغییر داده (اصلاح) شده نیستند. در حقیقت، Lightroom به جای تغییر دادن عکس ها، تمام ویرایش‌ها را به عنوان فهرستی از تصمیم‌های ویرایش (edit decisions) ذخیره می‌کند. بنا بر این شما می‌توانید در هر زمان با حذف یکی از تنظیمات یا یکی از فرآیند‌های ویرایش، به حالت (های) قبلی برگردید. برای نمونه می‌توانید قسمت هایی از یک عکس را بُریده و بعد از چند هفته، چند ماه یا چند سال، پیکسل‌ها بریده شده را به حالت ابتدایی برگردانید (بازیابی کنید) یا یک عکس رنگی را به حالت سیاه و سفید در آورده و دوباره آن را رنگی کنید. از آن جایی که تنظیمات ویرایش، همیشه بر روی فایل اصلیِ Raw انجام می‌شود و با وجود تنظیمات ویرایشی زیاد، کیفیت عکس پایین آورده نمی شود در حالی که این شرایط برای نرم افزار‌های ویرایش عکس فُرمت JPEG مانند Photoshop Elements وجود ندارد.
البته Lightroom در زمان ویرایش عکس‌های JPEG نیز عالی بوده و همان گردش کار غیر تخریبی را دارد. اگر چه به دلیل این که تصحیح رنگ، کاهش اختلال (نویز) و شفاف تر کردن از قبل انجام شده، در زمان کار بر روی این فُرمت از فایل ها، انعطاف پذیریِ زمانی که بر روی عکس‌های Raw کار می‌کنید را نخواهید داشت.

استفاده از نرم افزار
اپلیکیشن (نرم افزار) Lightroom به هفت واحد یا ماژول (module) تقسیم شده که هر کدام از آن‌ها با کلیک کردن بر روی نامِشان در گوشه ی بالاییِ سمت راست صفحه، قابل دسترسی هستند. واحدِ (ماژولِ) Library (کتابخانه)، مدیریت عمومیِ (general) فایل‌ها را انجام می‌دهد: وارد (import) کردن عکس ها، تنظیم آن‌ها به عنوان مجموعه‌ها (Collections)، اضافه کردن کلمات کلیدی و امکان جستجو و فیلتر کردن بر اساس شرایط و معیار‌های گسترده. واحدِ (ماژولِ) Develop (توسعه)، جایی است که پردازش عکس انجام می‌شود که در ادامه ی مقاله به بررسی دقیق آن می‌پردازیم. واحدِ (ماژولِ) Map (نقشه)، عکس‌ها را بر روی یک نقشه ی دُنیا قرار می‌دهد که در مقایسه با جستجو به وسیله ی موقعیت پوشه (فولدر) جذاب تر بوده و از طرفی یک روش عالی برای پیدا کردن عکس هایی است که ممکن است آن‌ها را فراموش کرده باشید. البته عکس هایی که در زمان فعال بودن GPS دوربین گرفته می‌شوند، به صورت خودکار بر روی نقشه قرار داده خواهند شد اما شما می‌توانید با کشیدن و رها کردن (drag and drop) عکس ها، آن‌ها را بر روی نقشه قرار دهید.
واحدِ (ماژولِ)‌های Book (کتاب)، Slideshow (نمایش اسلاید)، Print (چاپ)، Web (وِب) به ترتیب برای خروجی گرفتن از عکس‌ها برای چاپ کتاب‌ها (برای چاپ حرفه ایِ فایل‌های آپلود شده در blurb.co.uk)، ایجاد فایل‌های نمایش اسلاید در قالب PDF، فرستادن به چاپگر و ایجاد یک وب سایت (البته بعد از انجام تنظیمات مربوط به میزبانی از وب)، استفاده می‌شوند. واحدِ (ماژولِ) Print بسیار کاربردی است اما به ندرت از ماژول‌های خروجی (export) دیگر استفاده می‌شود. البته ایجاد خروجیِ JPEG از واحدِ (ماژولِ) Library ساده است و در ادامه توضیح داده خواهد شد.
نخستین کاری که باید انجام دهید، وارد (import) کردن چند فایل Raw است. شما می‌توانید این کار با استفاده از واحدِ (ماژولِ) Library و کلیک کردن بر روی Import (در گوشه ی پایینیِ سمت چپ) یا با استفاده از کارت حافظه یا هارد دیسک داخلی کامپیوتر انجام دهید. اگر عکس‌ها را از روی یک کارت حافظه انتقال می‌دهید (import می‌کنید)، Lightroom فایل‌ها را بر روی هارد دیسک نیز کُپی می‌کند و شما می‌توانید جایی که می‌خواهید فایل‌ها در آن جا کُپی شود را با استفاده از پَنِلِ Destination (مقصد) در سمت راست صفحه مشخص کنید.
عکس‌های وارد (import) شده را می‌توان با استفاده از پَنِلِ سمت چپ و بر اساس پوشه ای (فولدری) که شامل آن‌ها است، جستجو کرد. اگر می‌خواهید عکس‌های مختلفی از پوشه‌های متفاوت را گروه بندی کنید، کافی است آن‌ها را به یک Collection (مجموعه) اضافه کنید. در پایین صفحه ی پَنِلِ Folders و در پَنِلِ Collection، بر روی نشانه ی (آیکونِ) + کلیک کرده تا یک مجموعه (collection) دیگر اضافه شده و عکس‌ها را کشیده و در آن رها کنید.
همچنین، عکس‌ها را می‌توانید بر اساس محدوده ی گسترده ای از فَرا داده (Metadata، داده نما یا اَبَر داده به دسته ای از داده‌ها گفته می‌شود که جزئیات یک داده ی دیگر را تشریح کرده و به عبارت دیگر، داده هایی درباره ی داده‌های دیگر هستند) شامل تاریخ گرفته شدن عکس، مُدِلِ دوربین و لنز، سرعت ISO (به معنیِ سرعت فیلم، عددی است که برای اندازه ‌گیری حساسیت فیلم عکاسی یا حسگر‌های الکترونیکی استفاده می‌شود)، شهر یا کشور (در صورت موجود بودن اطلاعات GPS) و نسبت ابعادی (Aspect ratio به معنی نسبت عمق یا ارتفاع به کوچکترین بُعد اُفقی)، جستجو کنید. بر روی دکمه ی Grid View (به معنی نمایش چهار خانه ای یا شبکه ای)، در پایین وسط صفحه کلیک کرده (یا G را تایپ کنید)، بر روی Metadata در بالا کلیک نموده و معیار‌های مورد نظرتان را با استفاده از فیلتر ها، مشخص کنید. شما می‌توانید تا چهار معیار مختلف را برای جستجو انتخاب کنید.
بیشتر عکاس ها، در زمان عکاسی از یک سوژه، بیشتر از آن چیزی که به آن نیاز دارند عکس می‌گیرند و در آخر، بهترین‌ها را از بین آن‌ها انتخاب می‌کنند. اگر صد‌ها عکس از یک سوژه گرفته شده باشد، جدا کردن بهترین عکس‌ها از بین آن ها، چندان آسان نبوده و به زمان زیادی احتیاج دارد اما Lightroom این کار را ساده تر کرده است. کافی است در مجموعه ای از عکس‌های گرفته شده، عدد ۱ روی صفحه کلید را فشار دهید تا عکس‌های با رتبه ی ۱ ستاره، مشخص شوند. به حالت نمایش چهار خانه ای برگشته و بعد ازکلیک کردن بر روی دکمه ی Attribute در بالای صفحه، بر روی دکمه ی one-star کلیک کنید تا فقط عکس هایی که رتبه ی یک ستاره دارند، نمایش داده شوند. با همین روش می‌توانید عکس هایی با رتبه ی ۴ یا ۵ ستاره را مشاهده کنید تا کار شما برای انتخاب بهترین عکس‌ها از میان صد‌ها عکس، آسان تر شود.
در حقیقت شما می‌توانید به جای بررسی تمام عکس ها، فقط بر روی عکس هایی با رتبه ی دلخواهتان کار کنید. همچنین این ویژگی به شما اجازه می‌دهد که ابتدا عکس‌های با کیفیت تر را انتخاب کرده و سپس به ویرایش آن‌ها بپردازید.

نمایه‌های لِنز
در واحدِ (ماژولِ) Develop، نوار کنترل ویرایش که در سمت راست قرار گرفته، نخستین چیزی است که توجه همه را جلب می‌کند. یکی از مهم ترین قابلیت‌ها در این ماژول، اصلاح لنز (Lens Correction) است. اگر چه این فرآیند، جذاب ترین ویژگی ماژول Develop نیست اما از آن جایی که ممکن است بر تصمیم‌های ویرایش و تغییرات بعدی اثر گذار باشد، بهتر است به عنوان نخستین ویژگی مورد بررسی قرار داده شود.
نمایه‌های لنز Lightroom، دو کاربرد دارند. یکی از آن ها، اصلاح واپیچش (اعوجاج) خُمره ای (barrel distribution به معنیِ یک نقص اُپتیکی در عدسی است که بزرگ نمایی در نزدیکی محور نوری آن کمی بیشتر از بزرگ نمایی در لبه‌ها است و باعث کروی یا غیر مسطح شدن تصویر می‌شود) یا واپیچش جا سوزنی (Pincushion distortion به معنیِ اثر وارونه ی واپیچش خُمره ای) است که در لنز هایی با اندازه ی بزرگ یا کوچک ایجاد می‌شود. لنز‌های چشم‌های ما، لنز‌های چشم ماهی (fisheye به معنیِ لنز هایی هستند که بیشترین زاویه ی دید را به بیننده می‌دهند) هستند، که در آن‌ها خط‌های موازی، خمیده به نظر می‌آیند چرا که به سمت نقطه ی فرار (نقطه ای فرضی در تصویر که در آن تمام خطوطی که به موازات محوری مشخص به عُمق تصویر می‌روند، به هم می‌رسند) ژرفانمایی (پِرسپِکتیو) منحرف شده اند. البته در نگاه ما چنین چیزی وجود ندارد چرا که مغز انسان برای پردازش آن چه که توسط چشم دیده می‌شود به کار گرفته شده و خط‌ها به صورت موازی دیده می‌شوند. البته اگر در خیابان و در امتداد یک ردیف از خانه‌ها ایستاده باشید، می‌توانید لبه‌های پایینی و بالایی نوار فرضی متصل کننده ی خانه‌ها را در هر دو امتداد چپ و راست ببینید. این موضوع ثابت می‌کند که چشم‌های ما می‌توانند خط‌های موازی را ببینند. یک لنز ساده ی دوربین هم اثر مشابهی دارد اما طراحان لنز تلاش زیادی انجام دادند تا آن‌ها را به صورت خط راست در بیاورند. البته درست کردن لنز خط راست، به خصوص وقتی که صحبت از زوم کردن باشد، کار ساده ای نیست.
اپلیکیشن Lightroom به خوبی می‌داند که هر کدام از لنز‌های پایگاه داده‌های (database) آن چقدر از هندسه ی خط موازی کامل انحراف داشته و می‌تواند آن را با منحرف کردن تصویر، اصلاح کند. برای انتخاب این ویژگی، جایِ پَنِلِ Lens Correction (اصلاح لنز) را مشخص کرده و Enable Profile Correction را فعال کنید. در بیشتر موارد، این کار vignetting (در عکاسی به معنی کاهش روشنایی یا کاهش اشباع رنگ حاشیه‌‌های عکس است که از آن برای جلب توجه بیشتر مخاطب به مرکز عکس یا به طرف سوژه ی اصلی در عکس استفاده می‌شود) که یکی دیگر از مشکلات نوری در لنز‌ها است را نیز جبران می‌کند. اگر Lightroom یک نمایه برای لنزی که از آن استفاده می‌کنید داشته باشد، با خواندن فرا داده ی فایل Raw، آن را به صورت خودکار انتخاب می‌کند.
برخی از دوربین ها، تمام Micro Four Third‌ها و دوربین‌های پیشرفته ی فشرده (compact) مانند Canon G7 X و دوربین‌های نسل‌های بعدی آن، با لنز‌های خط موازی کار نکرده و به جای آن به طور کامل مبتنی بر پردازش دیجیتال است. این ویژگی بدون هیچ مشکلی به همراه گرفته شدن عکس‌ها و ذخیره سازی آن‌ها در قالب JPEG، در دوربین عَمَل می‌کند اما باید به وسیله ی نرم افزار در زمان پردازش فایل‌های Raw مدیریت شود.
نرم افزار Lightroom با توجه به این موضوع، بدون توجه به نظر و علاقه ی شما، همیشه نمایه ی لنز مناسب را برای این دوربین‌ها به کار می‌گیرد. عبارت Built-in Lens Profile applied (به معنی به کار گرفته شدن نمایه ی لنز داخلی) بر روی پَنِلِ اصلاح لنز (Lens Correction) نمایش داده می‌شود تا نشان دهنده ی این موضوع باشد.
همچنین این پَنِل دارای حذف کَج نماییِ رنگی (Chromatic aberration به معنیِ عدم انطباق رنگ‌های نورِ شکست یافته در محل همگرایی که باعث ایجاد تصویر غیر واضح می‌گردد) نیز می‌باشد. این همان جایی است که رنگ‌های قرمز، آبی و سبز تصویر به درستی مرتب نشده و هاله‌های تغییر رنگ در اطراف خط هایی با تقابل (کُنتراست) بالا را باقی می‌گذارد. این مورد، یکی از موارد طبیعیِ نوری است که حذف کردن آن برای طراحان لنز ها، بسیار سخت است.
این شرایط را به وضوح می‌توان بر روی شاخه‌های درخت در زیر آسمان روشن و شفاف یا لبه‌های ساختمان‌ها مشاهده کرد اما در جزئیات دقیق تر می‌تواند یک اثر تیره کننده داشته باشد. اگر تیک کنار Remove Chromatic Aberration (به معنی حذف کَج نماییِ رنگی) را فعال کنید، تمام این موارد حذف می‌شوند. اگر مشکلات بیشتری وجود داشته باشد، بر روی زبانه ی Manual (به معنیِ دستی یا غیر خودکار) در پَنِل Lens Correction کلیک کرده و پس از انتخاب ابزار قطره چکان، برای از بین بردن پیکسل‌های مورد نظر، بر روی آن‌ها کلیک کنید.

بُرِش و انتقال
ابزار Crop Overlay، نخستین دکمه ای است که که در ردیف زیر نمودار ستونی (histogram) در سمت راست وجود دارد و دکمه ی میان بُر (shortcut) آن R است. می‌توانید برای ثابت نگه داشتن نسبت ابعادی (aspect ratio)، بر روی نشانه ی قُفل کلیک کنید یا نسبت دیگری را از فهرست فُرو ریز انتخاب کنید. برای تنظیم بُرش (crop) یکی از گوشه‌ها را کشیده (drag کنید) و برای چرخاندن (rotate کردن)، یکی از قسمت‌های خارج از تصویر را بکشید (drag کنید). همچنین با کلیک کردن بر روی خط کش (ruler) در کنار کلمه ی Angle و کشیدن ماوس به طرف عکس می‌توانید یک خط افقی یا عمودی را تعریف کنید.
در برخی از عکس ها، امکان تشخیص عمودی یا اُفقی بودن چندان آسان نیست. ممکن است هیچ خط افقی یا عمودی مشخصی در این عکس‌ها نبوده و با توجه به زاویه ی دوربین، همگرایی تصویر به سمت بالا یا پایین باشد. پَنِلِ Transform (انتقال)، به صورت خودکار و با استفاده از بزرگ کردن و خَم کردن تصویر، خط‌ها را مرتب (راست) می‌کند.
برای موازی کردن خط‌های اُفقی با پایین و بالای تصویر بر روی Level، برای موازی کردن خط‌های عمودی با کناره‌ها بر روی Vertical و برای انجام هم زمان هر دو کار بر روی Full کلیک کنید. کار‌های خودکار از طریق Auto انجام می‌شوند در حالی که Guided به شما اجازه می‌دهد خط‌های راهنما (guideline ها) را در طول تصویر رسم کنید.
ابزاری نیز برای کشیدن و خَم کردن خط‌ها به صورت دستی (غیر خودکار) وجود دارد. این ابزار انتقال (Transform) به خصوص برای استفاده در عکس‌های معماری مفید هستند تا با استفاده از آن‌ها بتوان دور نمای تصویر را از بین برده و نمای بیرونی ساختمان به صورت مستقیم به نظر برسد. شما می‌توانید این ویژگی‌ها را با استفاده از ایجاد یک شیب و عوض کردن لنز به دست بیاورید اما تردیدی وجود ندارد که Lightroom بسیار ارزان تر است.

نور دِهی و رنگ
پَنِلِ Basic در سمت راست قرار داده شده است. برای این از کلمه ی Basic (به معنی پایه ای و اساسی) استفاده شده که در این پِنَل، مفید ترین و کاربردی ترین ابزاری که بیشتر مورد استفاده هستند قرار داده شده است.
اگر از بالا شروع کنیم، امکان انتخاب پردازش رنگی یا سیاه و سفید وجود دارد که در ادامه درباره ی آن توضیح خواهیم داد. گزینه ی بعدی، کنترل‌های توازن سفید است که منبع‌های نور مختلفی مانند نور خورشید، حباب‌های نور تَنگستِن (tungsten)، فِلَش و غیره را تنظیم می‌کند. به صورت پیش فرض، در یک فایل Raw از تنظیمات توازن سفید تعیین شده توسط دوربین در زمان گرفتن عکس استفاده می‌شود که به صورت خودکار انتخاب شده یا به صورت دستی (غیر خودکار) توسط عکاس مشخص شده است. البته این موضوع محدودیتی برای شما ایجاد نمی کند چرا که در حالت عکس برداری با فُرمت Raw شما می‌توانید هر زمان که بخواهید (در مرحله ی ویرایش تصویر) تنظیمات رنگ سفید را تغییر دهید.
با استفاده از ابزار قطره چکان یا کلیک کردن بر روی آن قسمت از عکس که باید خاکستری باشد می‌توانید ابزار Temp and Tint را به صورت خودکار درجه بندی کرده یا آن‌ها را برای یک مجموعه (palette) دقیق یا مورد نظرتان از رنگ‌ها به صورت دستی تنظیم کنید.
در ادامه به Exposure (نور دِهی) و Contrast (تقابل یا کُنتراست) می‌رسیم. زیاد کردن کُنتراست، قسمت‌های تیره را تیره تر و قسمت‌های روشن را روشن تر می‌کند که باعث بیشتر شدن تاثیر گذاری عکس و البته از بین رفتن جزئیات در قسمت‌های تیره و سفید می‌شود.
یک راه سریع و آسان برای این موضوع این است که کُنتراست را بیشتر کرده و پس از آن قسمت‌های تیره تر را با استفاده از کنترل‌های Shadows (سایه ها)، اصلاح کرد. با این کار، کیفیت و تاثیر گذاری عکس بیشتر شده و جزئیات کمتری از بین می‌روند.
از طرفی با استفاده از کنترل‌های Highlights (پُر رنگ کردن ها)، Shadows (سایه ها)، Whites (سفید ها) و Blacks (سیاه ها)، امکان روشن تر و تیر تر کردن قسمت‌های مختلفی از عکس ها، به صورت انتخابی، نیز وجود دارد. این چهار کنترل به همراه Exposure (نور دِهی) و Contrast (کُنتراست)، اثر متقابلی بر روی یکدیگر داشته و با کم و زیاد کردن آن‌ها می‌توانید به نتیجه ی مورد نظرتان برسید.
یکی دیگر از کنترل‌های پَنِلِ Basic که درست در پایین آن قرار دارد، Tone Curve (مُنحنیِ رنگ) است. این کُنترل مانند کنترل‌های Highlights، Shadows، Whites و Blacks است اما از نظر ساختاری، دقت بالا تری دارد. نکته ی قابل توجه این است که شما می‌توانید با کشیدن (drag کردن) پیکان (arrow)‌ها در پایین شکل، نقطه ی متقاطع را بین هر کدام از نوار (band)‌ها جابجا کنید. همان طور که در بالا اشاره شد، بهترین راه برای استفاده از آن‌ها این است که با آزمون و خطا و تغییر مداوم، به بهترین حالت مورد نظر دست پیدا کرد. می‌توانید از سوئیچِ بالای پَنِلِ Tone Curve برای بررسی بهتر شدن عکس استفاده کنید.
هر عکس به تنظیمات مخصوص به خودش احتیاج دارد و شما هم هدف مشخصی از انجام تنظیمات دارید چرا که ممکن است بخواهید بعضی از عکس‌ها تیره تر و عکس‌های دیگر روشن تر باشند یا ترجیح داده باشید که چند عکس را بدون تغییر و در همان حالت طبیعی نگه دارید.
به عنوان یک قانون کلی، از رنگ سفید روشن استفاده نکنید مگر این که نیاز به نور درخشان سفید به عنوان یک ویژگیِ تصویری مصنوعی داشته باشید. اگر در زمان تنظیم کنترل‌های مربوط به نور دِهی، کلید Alt را نگه دارید، Lightroom تمام قسمت هایی که در حال تغییر هستند را برای شما مشخص می‌کند. همیشه بهتر است توجه کنید که نور دِهی به سوژه ی اصلی، به خصوص برای رنگ‌های پوسته (سطح)، به درستی و به شکل نه چندان مشخص انجام شده باشد.
در پَنِلِ Basic، کنترل‌های Vibrance (شدت رنگ) و Saturation (سیری یا اشباع)، شدت رنگ‌ها را تنظیم می‌کنند. این دو کنترل شبیه به هم هستند اما واکنش‌های مختلفی ایجاد می‌کنند پس بهتر است هر دوی آن‌ها را امتحان کنید تا ببینید کدام یک از آن‌ها برای تنظیمات مورد نظر شما مناسب است.
ابزار Clarity (شفافیت) تا اندازه ای پیچیده تر است. در حقیقت Clarity، ابزاری برای بیشتر کردن کُنتراست در مقایسه با پیکسل‌های کناری است. اگر چه کنترل‌های Sharpening (دقیق کردن)، که در ادامه توضیح داده می‌شوند، جزئیات را با دقت بیشتری مشخص می‌کنند اما Clarity در یک سطح گسترده تر عمل می‌کند. از نظر عملکردی، این کنترل بیشتر شبیه به Contrast است که شفافیت و تاثیر گذاری عکس را بیشتر می‌کند اما این کار را بدون تیره تر کردن سایه‌ها و روشن کردن نور‌ها انجام می‌دهد.
این کنترل در زمان ویرایش عکس‌های فضای باز بی نظیر است اما باید توجه داشته باشید که در زمان کار کردن بر روی عکس هایی که از چهره گرفته شده نباید بیش از اندازه از آن استفاده کرد. استفاده ی بیش از اندازه از Clarity باعث می‌شود که عکس حالت مصنوعی پیدا کند.
کنترل Dehaze (از بین بردن تیرگی ها) مشابه Clarity است با این تفاوت که تنها قسمت هایی که کُنتراست مناسبی ندارند را تغییر می‌دهد. همچنین این کنترل، قسمت‌های رنگیِ با سیری (اشباع) کم را تغییر داده و آن‌ها را پُر رنگ تر می‌کند.
این کنترل برای از بین بردن تیرگی‌ها و قسمت‌های غیر واضح و نا مشخص در دور نما‌های عکس‌های فضای باز طراحی شده اما می‌تواند بر روی هر عکس دیگری به کار برده شود. شما می‌توانید این کنترل را در پَنِل Effects (اَثَر ها) و در قسمت پایین آن پیدا کنید.
پَنِل‌های HSL (مخفف hue، saturation و lightness به ترتیب به معنی درجه ی رنگ، سیری یا اشباع و روشنایی)، Color (رنگ) و B&W (سیاه و سفید) به شما اجازه می‌دهند که در هر کدام از رنگ ها، بدون تغییر دادن رنگ‌های دیگر، تغییراتی را ایجاد کنید (آن‌ها را دستکاری کنید).
طیف رنگ‌ها به هشت درجه ی رنگ (hue) قرمز، نارنجی، زرد، سبز، آبیِ کم رنگ، آبی، بنفش و ارغوانی تقسیم شده و هر کدام از آن‌ها می‌توانند به تنهایی دارای تنظیمات درجه ی رنگ، سیری (اشباع) و درخشندگی خودشان باشند.
پَنِل‌های HSL و Color، کنترل‌های مشابهی را نشان می‌هند اما به ترتیب‌های مختلفی مرتب شده اند. برای تنظیم درجه ی رنگ، اشباع و درخشندگی هر رنگ، به جای تنظیم لغزنده (slider) ها، بر روی نشانه ی دایره در بالای پَنِلِ HSL کلیک کرده و قسمت‌های مورد نظرتان از عکس را به بالا یا پایین بکشید (drag کنید).
با انتخاب زیر پَنِلِ B&W، عکس به حالت سیاه و سفید درآورده شده و تنظیم لغزنده (slider) ها، مقدار مشارکت هر رنگ در درخشندگیِ سیاه و سفید عکس را مشخص می‌کند. برای نمونه، با کم کردن تیرگیِ رنگ آبی، آسمان روشن تر شده و بدون تغییر دادن رنگ‌های دیگر، کُنتراست قابل توجهی در عکس به وجود می‌آید.

روتوش کردن و جزئیات دیگر
پَنِلِ Detail (جزئیات)، قسمت اصلی برنامه برای کاهش اختلال (noise) و بیشتر کردن وضوح و جزئیات عکس است. برای مشاهده ی تاثیر این ابزار که تنها با کلیک کردن بر روی تصویر ایجاد می‌شود، باید روی عکس زوم کنید.
تعدادی از عملیات دقیق کردن (بیشتر کردن جزئیات یا sharpening) به صورت پیش فرض انجام می‌شوند. این دسته از تنظیمات، کُنتراست پیکسل‌ها را در مقایسه با پیکسل‌های اطرافشان زیاد تر کرده که باعث شفاف تر شدن جزئیات عکس می‌شود.
برای بیشتر شدن تاثیر، لغزنده ی Amount (اندازه) را بالا تر ببرید. به نظر می‌رسد که کنترل Detail کار مشابهی را انجام می‌دهد اما تفاوت هایی در این دو وجود دارد و استفاده ی هم زمان از آن ها، نتیجه ی بهتری خواهد داشت.
زیاد کردن Radius (پَرتو یا شعاع) به این معنی است که اثر دقیق تر کردن (بیشتر کردن جزئیات) بر روی پیکسل‌های بیشتری انجام شود. این تنظیمات می‌تواند به بهتر شدن کیفیت عکس هایی که با فوکوس کمتری گرفته شده اند کمک کند اما با توجه به این که جزئیات را به شکل مصنوعی برجسته می‌کند، توصیه می‌کنیم از آن استفاده نشود.
کنترل Avoid (خودداری یا جلوگیری) به شما کمک می‌کند که از دقیق تر کردن آن قسمت هایی از تصویر که دارای کُنتراست قابل قبولی نیستند، جلوگیری کنید. برای نمونه، بافت‌های سطحیِ نا محسوس بدون تغییر باقی می‌مانند در حالی که قسمت هایی مانند چشم ها، بینی و لَب ها، دقیق تر و شفاف تر خواهند شد. ویژگی‌های این تنظیمات جالب توجه است اما در عمل، بین قسمت‌های مختلف عکس ناسازگاری ایجاد می‌کند. البته استفاده از Masking (پوشاندن) فقط خط‌های با کُنتراست بالا را شفاف تر کرده و عملکرد قابل قبولی دارد.
باید توجه داشته باشیم که دقیق تر کردن (شفاف تر کردن یا sharpening)، اختلال یا نویز (noise) را نیز زیاد می‌کند که باید آن را با استفاده از کنترل‌های کاهش اختلال، اصلاح کرد. نرم افزار Lightroom به صورت پیش فرض چند عملیات کاهش اختلال را که مبتنی بر کم کردن اختلال‌های رنگ‌ها هستند بر روی عکس‌ها انجام می‌دهد اما این کار‌ها تاثیری بر اختلال‌های مبتنی بر روشنایی یا درخشندگی، مانند آن چه در عکس‌های با ISO بالا دیده می‌شود، نداشته و آن‌ها را اصلاح نمی کنند.
قرار دادن تنظیمات کنترل Luminance (روشنایی یا درخشندگی)، بر روی عددی بین ۲۵ تا ۵۰ باعث می‌شود که اختلال‌ها به بهترین شکل ممکن اصلاح شوند. قابلیت کاهش اختلال Lightroom متناسب با مقدار اختلال تشخیص داده شده بوده و به همین دلیل اصلاح عکس به بهترین شکل ممکن و با ایجاد کمترین تغییرات و از همه مهم تر به صورت خودکار انجام می‌شود. اگر از ابزار اصلاح اختلال قوی تری استفاده کنید، ممکن است جزئیات بیشتری در عکس از بین برده شوند و به همین دلیل باید در صورت انجام این کار، با دقت بیشتری تغییرات ایجاد شده را بررسی کنید. البته می‌توانید با زیاد کردن مقدار کنترل Detail، جزئیات را بیشتر و دقیق تر نمایش دهید اما این کار باعث مصنوعی شدن عکس می‌شود.
ابزار Spot Removal (حذف کردن نقطه)، این امکان را فراهم می‌کند که تغییراتی از جنس حذف کردن را بر روی عکس ایجاد کنید. این کار به خصوص برای پاک کردن گرد و غبار از منظره‌ها یا خط هایی مانند جای زخم و چین و چروک صورت مفید است. ابتدا ابزار Spot Removal که در کنار ابزار Crop Overlay و درست در زیر نمودار ستونی (histogram) قرار دارد را انتخاب کرده، اندازه ی دایره ی انتخاب محدوده را با استفاده از حلقه ی ماوس یا کنترل Size (اندازه) مشخص کرده و بر روی قسمت مورد نظرتان در عکس کلیک کنید. نرم افزار به صورت خودکار قسمت مشابه برای ایجاد تغییرات را انتخاب می‌کند اما شما هم می‌توانید با کشیدن (drag کردن) لبه ی دایره، خودتان آن را انتخاب کنید. همچنین می‌توانید از این ابزار به عنوان قَلَمو برای اصلاح قسمت هایی که شکل مناسبی ندارند نیز استفاده کنید. حالت Heal (بهبود)، رنگ‌ها را با محدوده ی اطرافشان ترکیب می‌کند تا ترکیب یکپارچه ای به دست بیاید اما اگر (به دلیل ترکیب رنگ‌های ناخواسته) نمی خواهید از آن استفاده کنید، ی توانید در حالت Clone (مشابه) به کارتان ادامه بدهید.
همچنین، ابزار Red Eye Correction (اصلاح چشم قرمز) نیز در اختیار شما قرار داده شده که استفاده از آن بسیار ساده است. تنها کافی است آن را انتخاب کرده و بر روی یک چشم قرمز کلیک کنید تا رنگ آن درست شود.

فیلتر‌های درجه بندی شده
تاکنون، فرآیند اصلاح رنگ بر روی تمامی قاب تصویر انجام می‌شد اما در Lightroom از ویرایش‌های موضعی که تنها به یک یا چند قسمت از تصویر محدود می‌شوند نیز پشتیبانی شده است. در اختیار داشتن یک محدوده ی برجسته تر بین محدوده ی تغییر پیدا کرده و محدوده‌های دیگر بسیار مفید است و خبر خوب این است که امکان پوشاندن لبه‌ها وجود دارد.
سه ابزار Graduated Filters (فیلتر درجه بندی شده)، Radial Filter (فیلتر پرتوی یا شعاعی) و Adjustment Brush (قلموی تنظیمات) برای انجام این کار وجود دارند که درست در زیر نمودار ستونی (histogram) قرار گرفته اند. عملکرد Graduated Filters بر روی یک طرف عکس تاثیر گذاشته و با کشیدن (drag کردن) آن بر روی عکس برای تعریف موقعیت فیلتر و مقدار پوشش دادن می‌توان آن را به کار بُرد. بعد از استفاده از آن می‌توانید کنترل‌های مختلف مربوط به جزئیات، رنگ و نور دِهی را نیز در محدوده ی مورد نظر به کار بگیرید. شما می‌توانید هر تغییری در محدوده ی مورد نظرتان ایجاد کرده و از هر تعداد فیلتر درجه بندی شده ای که می‌خواهید استفاده کنید. هر کدام از آن‌ها با یک نقطه ی خاکستری رنگ مشخص شده و می‌توانید با کلیک کردن بر روی این نقطه‌های خاکستری، بین فیلتر‌ها جابجا شوید. برای حذف کردن هر یک از فیلتر‌ها کافی است بر روی نقطه ی خاکستری مربوط به آن کلیک کرده و کلید Delete را فشار دهید. از Graduated Filters می‌توان برای تیره کردن آسمانی که بیشتر از اندازه در معرض نور قرار گرفته، تنظیم توازن سفید و سیری (اشباع) نیمی از عکس استفاده کرد.
کاری که Radial Filter انجام می‌دهد مشابه Graduated Filters است با این تفاوت که این فیلتر به جای بلوک (چهار گوش)‌های خطی، با دایره‌ها و بیضی‌ها کار می‌کند. از گزینه ی Invert Mask (ماسک معکوس) برای انجام تغییرات بر روی داخل یا خارج دایره استفاده کنید. یکی از کاربردی ترین موارد استفاده ی Radial Filter، اضافه کردن یک نقطه ی نور ظریف و دقیق به سوژه ی اصلی است که به برجسته شدن آن در عکس کمک می‌کند. به کار بردن یک مقدار منفی دقت (Sharpness)، نور محو زیبایی به قسمت مورد نظر اضافه کرده و استفاده از این ویژگی در لبه (کناره) ها، بزرگ نمایی قابل توجهی ایجاد می‌کند.
ابزار Adjustment Brush (قلمویِ تنظیمات) نیز عملکرد مشابهی دارد با این تفاوت که به صورت جای قلمو بر روی عکس اثر می‌گذارد. قبل از استفاده از این ابزار باید ابتدا تنظیمات مربوط به کنترل‌های Size، Feather و Flow را انجام دهید. با استفاده از Flow (جریان) و Density (تراکم یا چگالی) می‌توانید شدت و قدرت رنگ قلمو را تغییر دهید. برای نمونه اگر از مقدار‌های کمتر از ۱۰۰ استفاده کنید، برای اثر گذاشتن بر روی یک قسمت باید چند بار از قلمو استفاده کنید.
فعال کردن گزینه ی Auto Mask به شما اجازه می‌دهد که اثر گذاریِ قلمو‌ها را به یک قسمت مشخص از عکس محدود کنید اما باید توجه داشته باشید که با این کار، لبه‌های محدوده ی مورد نظر کمی بریده بریده به نظر می‌رسند. شما نمی توانید اثر‌های قلمو‌ها را به صورت تک به تک پاک کنید اما می‌توانید به حالت Eraser (پاک کن) رفته و قسمت هایی که به آن‌ها نیازی ندارید را حذف کنید.
تمام اثر‌های قلمو، دارای تنظیمات پردازش یکسان بوده که می‌توانید در هر لحظه آن‌ها را تنظیم کنید. برای ایجاد یک مجموعه ی جدید از اثر‌های Adjustment Brush با تنظیمات پردازش متفاوت، باید بر روی New (جدید) کلیک کنید. عملکرد این ابزار در زمان به کار بردن آن برای بیشتر کردن شفافیت در بعضی از قسمت‌ها یک عکس (به عنوان نمونه برای براق تر کردن مو‌ها یا روشن تر کردن چشم ها) می‌تواند شگفت انگیز و بی نظیر باشد.

مدیریت فایل
ویرایش عکس‌های Raw می‌تواند زمان بَر باشد پس اگر بتوانیم از تنظیمات انجام شده بر روی یک عکس، برای عکس‌های دیگر استفاده کنیم (به بیان دیگر تنظیمات را کُپی کنیم)، در صرفه جویی در وقت بسیار مفید خواهد بود. در حالت Develop، فهرست تصاویر کوچک (thumbnail) مربوط به عکس ویرایش شده را انتخاب کنید (اگر thumbnail را نمی بینید، برای نمایش داده شدن آن، بر روی نشانه ی پِیکان در پایین صفحه کلیک کنید).
کلید Ctrl یا Shift را نگه داشته و عکس هایی که می‌خواهید تنظیمات انجام شده بر روی آن‌ها کُپی (اعمال) شود را انتخاب کرده و سپس بر روی Sync (همگام سازی) که در گوشه ی پایینِ سمت راست صفحه قرار دارد کلیک کنید. این گزینه در اختیار شما قرار دارد که تمام تنظیمات یا تنها قسمت‌های مورد نظرتان از ویرایش‌های انجام شده را انتخاب کنید.
برای نمونه، شما می‌توانید تمام تنظیمات Basic Tone، Noise Reduction و Lens Correction را بدون انتخاب Local Adjustment و Crop، کُپی کنید. یک ویژگی کاربردی دیگر، Create Virtual Copy (ایجاد کُپیِ مجازی) است که با کلیک راست کردن برای روی thumbnail در دسترس شما قرار می‌گیرد. این ویژگی، نسخه ی دیگری از فایل Raw را در Lightroom ایجاد می‌کند تا تنظیمات جدیدی را بدون نیاز به کپی کردن عکس در هارد دیسک، بر روی آن انجام دهید.
با استفاده از ماژول Print می‌توانید فایل ویرایش شده را چاپ کرده و از تنظیمات مختلف آن مانند ایجاد حاشیه دور عکس یا چاپ کردن چند عکس در یک صفحه استفاده کنید.
البته این ماژول دارای تنظیمات زیاد و به نسبت پیچیده ای بوده و به همین دلیل پیشنهاد می‌کنیم عکس‌ها را در حالت JPEG ذخیره کرده و از ماژول چاپ عکس سیستم عامل ویندوز استفاده کنید.
برای خروجی گرفتن از عکس‌ها باید به ماژول Library و Grid view برگشته و پس از انتخاب عکس یا عکس‌های مورد نظر، بر روی Export در قسمت پایین سمت چپ کلیک کنید. در پنجره ای که باز می‌شود، گزینه‌های مختلفی وجود دارد که شامل جای ذخیره شدن، نام گذاری، تغییر اندازه و فُرمت فایل می‌باشند. با قرار دادن Quality (کیفیت) بر روی ۱۰۰ و بدون فعال کردن تیک Resize (تغییر اندازه) می‌توانید فایل‌های JPEG را با کیفیت مناسبی ایجاد کنید. اگر در زمان ویرایش عکس، تنظیمات مربوط به دقیق کردن (sharpening) را انجام داده اید، نیازی به انجام دوباره ی آن ندارید.
بعد از خروجی گرفتن، فایل‌های JPEG را بر روی هارد دیسک ذخیره کرده و آن‌ها را بر روی Flicker، ۵۰۰px، Instagram یا هر جایی که می‌خواهید آپلود کنید.

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

It is main inner container footer text