img

به چه تعداد هسته پردازنده نیاز دارید؟

/
/
/

قطعا نمی‌توان پاسخ راحتی برای سوالات بالا پیدا کرد. حتی ارزان ترین cpu ‌های celeron شامل حداقل دو هسته می‌باشند و این مورد برای یک لپ تاپ سبک وزن کاملاً مطلوب است. در کفه دیگر ترازو، اگر شما در حال کار بر روی پروژه‌های تجزیه و تحلیل اطلاعات به میزان بسیار زیاد هستید و زمان برای شما حکم هزینه را دارد، قطعا تعداد هسته‌های بیشتر همیشه بهتر است. 

برای بسیاری از ما، همیشه مزیت‌های داشتن هسته‌های اضافی و صرف هزینه بیشتر منطقی به حساب نمی‌آید. به عنوان نمونه، یک پردازنده core i3  دسکتاپ همراه با دو هسته فیزیکی بعلاوه دو هسته مجازی و تکنولوژی HT  شرکت اینتل، هزینه ای مابین ۱۰۰ تا ۱۴۰ یورو را به همراه خواهد داشت. این در حالیست که شما برای تهیه یک پردازنده core i7  هشت هسته ای و یا یک چیپ AMD Ryzen 7  هشت هسته ای می‌بایست حداقل مبلغی دو برابر را در نظر بگیرید و اگر میخواهید پارا را فراتر از این گذاشته و به عرصه پردازنده‌های قویتری وارد شوید باید هزینه زیادی را صرف تهیه پردازنده core i9-7980XE شرکت اینتل بکنید. شناخت این حد و مرزها کار ساده ای نیست. 

با این وجود، امید خود را از دست ندهید. در مورد تعداد هسته‌های مورد نیاز برای استفاده شخصی نمیتوان نظر قطعی داد اما می‌توان در مورد  وجود هسته‌های اضافی و تکنولوژیHT  سخن به میان آورد. با این کار شما قادر خواهید بود تا به ارزش صرف هزینه برای خرید یک پردازنده هشت هسته ای قدرتمند و یا صرف مبلغی کمتر برای خرید یک پردازنده دو هسته ای پی ببرید. 

 

چرا آزمایش‌ها انجام می‌گیرد؟ 

بدین منظور، مجموعه ای از تست‌های محک (benchmark) بر روی یک سیستم مطلوب با تعداد هسته‌های متفاوت  و با مشخصات یکسان انجام می‌شود. دامنه cpu‌ها در بازار یکسان نیست ؛ مدل‌های دو هسته ای به طور معمول با سرعت کلاک پایینتر و حافظه‌های کش on-board کوچکتر نسبت به مدلهای چهار هسته ای عرضه می‌شوند. با این وجود، این آزمایشات می‌تواند مزیت استفاده از هسته‌های بیشتر را از بین ببرد که خود معمولاً در میان معیارهای دیگر دیده نمی‌شود. 

 

برای اکثر ما، همیشه مشخص نیست که آیا مزیت داشتن هسته‌های اضافی به ارزش هزینه کردن را خواهد داشت؟

خوشبختانه، این آزمایشات به منظور راه اندازی یک رایانه شخصی مدرن، خیلی راحت صورت می‌پذیرد. اکثر رابط‌های BIOS  به شما اجازه می‌دهند تا بتوانید هسته‌ها را به صورت یک به یک انتخاب کنید و ویژگی Hyper-Threading را به طور خودکار فعال و غیرفعال کنید. بنابراین، یک پردازنده دسکتاپ core i7 می‌تواند با پیکربندی‌های  تک هسته ای، دو هسته ای، چهار هسته ای و هشت هسته مجازی مورد آزمایش واقع شود.  پلتفرم خاصی که در این آزمایش مورد استفاده قرار می‌گیرد به اندازه کافی مناسب خواهد بود ؛ این پلتفرم دارای ویندوز ۱۰ و پردازنده core i7 3770-k می‌باشد. پردازنده اشاره شده کمی به نظر قدیمی می‌رسد و دارای مدل Ivy Bridge  ۲۲ نانومتری است و همچنین این پردازنده فاقد پیچیدگی‌های سری Kaby Lake  ۱۴ نانومتری و جدید است که در نوع خود مسئله چندان مهمی به شمار نمی‌رود. اصل محاسبات چند هسته ای و چند نخی (Multithreaded) در طی نسل‌های مختلف تغییری نکرده است. تمام هسته‌ها در یکجا قرار گرفته و از لحاظ الکترونیکی یکسان هستند و ویندوز و پردازنده در صورت نیاز با یکدیگر کار می‌کنند.

اگر تبدیل دو هسته به چهار هسته باعث شود که یک برنامه دو برابر سریعتر بر روی مدل Ivy Bridge  اجرا شود سپس می‌توانید این انتظار را داشته باشید که چنین مزیتی را بر روی مدل Kaby Lake  و تمام نسل‌های بین این دومدل شاهد باشید. 

برای جلوگیری از هرگونه شگفتی بزرگ، این مزیت باید برای نسل‌های آینده نیز حفظ شود. ممکن است در بعضی از نقاط، اینتل و AMD  همانند طراحی “big.LITTLE” شرکت ARM  برای پردازنده‌های تلفن هوشمند، از یک معماری متفاوت سود ببرند.

این معماری‌های متفاوت، دارای هسته هایی با وزن کم وکارآمد در مصرف انرژی است که می‌تواند عملیات را با استفاده از تراشه‌های سیلیکون قدرتمند در هنگام اجرای وظایف سنگین، به بالاترین حد ممکن برساند.

این گزینه، یک تحول بزرگ به شمار می‌رود. بنابراین ما می‌توانیم مطمئن باشیم که پلتفرم‌های ویندوز با طراحی یکسان برای آینده ای قابل پیش بینی عرضه شود. 

سه آزمایش برای کشف چگونگی تاثیر عملکرد هسته‌ها انجام شده است. اولین آزمایش ساده است : برنامه Performance monitor  در داخل ویندوز طوری پیکربندی شده است تا بتواند کل میزان مصرف cpu  را در پنج دقیقه اول بعد از شروع به کار سیستم ردیابی کند.

در طول این مدت هیچگونه عملیاتی توسط کاربر با رایانه صورت نگرفته است ؛ در واقع در اینجا یک تصویر کلی از میزان قدرت پردازش در فعالیت‌های پس زمینه و وظایف (Task) سیستم هنگام شروع به کار به ما ارائه می‌شود. 

پس از آن، تست‌های محک چند وظیفگی، ویرایش ویدیو و ویرایش تصویر استاندارد که در تمام رایانه‌های شخصی و لپ تاپ‌ها استفاده می‌شود، مورد اجرا قرار می‌گیرد و در نهایت برای درک بیشتر، از آخرین ویرایش PC MARK10  که یکی از بهترین ومشهورترین مجموعه ابزارها است، استفاده می‌شود. 

 

آزمایش شماره ۱ : راه اندازی و به کار گیری پردازنده  در سیستم 

متاسفانه یا خوشبختانه، ویندوز تعداد زیادی از فرآیند‌ها و سرویس هایی را که به کندی در پس زمینه اجرا می‌شوند در خود نگه داری می‌کند. با این وجود اگر CPU شما دارای هسته‌های زیادی باشد، این امر بر تجربه شما در استفاده از سیستم تاثیر چندانی نخواهد داشت. 

با این حال، این فرآیند‌ها همه منابع را مصرف می‌کنند. به عنوان آزمایش اول کمی نا امید کننده به نظر می‌رسد و ترجیحاً از یک پردازنده تک نخی (single-threaded) و تک هسته ای در اینجا استفاده می‌شود. پس از راه اندازی مجدد، دسکتاپ ویندوز نسبتاً سریع ظاهر می‌شود اما سیستم به صورت کامل از خود واکنشی نشان نمیدهد، نشانگر ماوس حرکت می‌کند اما با کلیک کردن و فشار دادن کلیدها هیچ کاری انجام نمی‌شود. 

هنگامی که در نهایتTask Manager  را باز می‌کنیم تمام فرآیندهای ویندوز سعی در شروع به کار خود دارند و میزان مصرف cpu  صد درصد است. همانطور که برنامه performance minotor  عملکرد سیستم را درست ارزیابی میکند و با وجود انجام نشدن عملیاتی از سوی کاربر بیش از دو دقیقه طول می‌کشد تا همه چیز به حالت طبیعی خود برگردد. پس ازاین دو دقیقه، میزان مصرف cpu  عددی بالای ۵۰ درصد را نشان می‌دهد و اگر شما سعی در انجام هر کاری بر روی یک سیستم تک هسته ای را داشته باشید، برنامه‌های کاربردی شما همیشه برای دسترسی به منابع، با یکدیگر رقابت می‌کنند. 

در این آزمایش، فعال کردن ویژگیHyper-Thereading  کمک به سزایی خواهد کرد. با استفاده از cpu  مجازی ثانویه، تمام مسائل غیر ممکن در زمانی کمتر حل خواهد شد. البته مدت زمانی نیز طول می‌کشد تا رایانه قابل استفاده شود. پس از آن، گزارشی با میزان مصرف بسیار کمتر از cpu  در حال اجرا به ما داده می‌شود ولی کمی مشکوک به نظر می‌رسد. ویندوز با هسته‌های مجازی همانند هسته‌های واقعی به طرز مشابهی برخورد می‌کند. این بدین معنی است که اگر شما هسته را با یک بار سنگین پردازشی با استفاده از یک نخ (Single-Threaded) مواجه سازید حتی با وجود ظرفیت کم برای تکنولوژی Hyper-Threading، سیستم آن را با میزان ۵۰ درصد نمایش میدهد. 

تفاوت میان هسته‌های مجازی و واقعی به خوبی در پردازنده‌های دو هسته ای که فاقد ویژگی Hyper-Threading  هستند، مشخص است. اگر ویژگی Hyper-Threading همانند هسته فیزیکی دوم مطلوب باشد سپس می‌توان این انتظار را داشت که عملکرد مشابهی در اینجا مشاهده شود. در واقع، مصرف cpu  به سرعت کاهش می‌یابد و در سطح پایین تری قرار می‌گیرد. 

با وجود این تفاسیر، این بدان معنا نیست که Hyper-Threading  هیچ ارزشی ندارد. با وجود فعال بودن این ویژگی در پردازنده ای دو هسته ای، cpu  در نهایت قادر به ادامه دادن به وظایف خود درهنگام شروع به کار سیستم خواهد بود و استفاده از cpu  به صورت موقت میزان مصرف ۱۰۰ درصد را نشان می‌دهد. این موضوع بیانگر این است که سیستم در هنگام ظاهر شدت دسکتاپ کاملاً پاسخگو خواهد بود .این وضعیت، حداقل تنظیمات قابل استفاده نامیده می‌شود ومی توان گفت که پیکربندی چهارنخی (four-threaded) و دو هسته ای حالت استانداری برای پردازنده‌های core i3  محسوب میشود. 

آیا می‌توان از یک چیپ چهار هسته ای نیز انتظار بیشتری داشت؟ سیستم مورد آزمایش در اینجا، وظایف مورد نیاز در هنگام شروع به کار سیستم را خیلی سریعتر از پردازنده دو هسته ای انجام نمی‌دهد. همانگونه که در نمودار مشاهده می‌شود، در هر دو مورد سطح فعالیت‌های پس زمینه حدود ۹۰ درصد است. 

واضح است که هر چه تعداد هسته‌ها بیشتر باشد، نه تنها در چندوظیفگی بلکه به صورت کلی نیز کارآیی سیستم بهبود می‌یابد .

تفاوت در اینجا آشکارتر است. جدای از نقطه اوج اولیه درست بعد از ظاهر شدن صفحه دسکتاپ، همیشه مقدار معینی از بیکار بودن پردازنده وجود دارد. این بدان معنی است که شما می‌توانید برنامه‌های کاربردی را باز کنید و بدون توجه به اتفاقات دیگر در پس زمینه، شروع به کار کنید. این پیکربندی در پردازنده‌های دسکتاپ core i5   مورد استفاده قرار می‌گیرد.  درحالیکه، مدلهای core i7  با استفاده از تکنولوژی Hyper-Threading  به صورت کلی دارای هشت هسته منطقی هستند. با وجود اینکه هشدارهای رایجی در مورد استفاده از این تکنولوژی وجود دارد  ولی در حالت هشته هسته ای کامل، میزان بار cpu  هرگز به ۱۰۰ درصد نمی‌رسد. 

 

به چه تعداد هسته پردازنده نیاز دارید؟

 

تعریف تکنوژی Hyper-Threading

شرکتهای AMD  و Intel  از تکنولوژهای هوشمند چند نخی استفاده می‌کنند که به یک هسته cpu  اجازه می‌دهد تا کار دو هسته را انجام دهد. AMD  این تکنولوژی را با عنوان SMT (چند نخی همزمان : Simultaneous multi-threading ) معرفی کرده است که در آخرین نسل از پردازند‌های Ryzen معرفی شده است. درحالی که Intel  این تکنولوژی را با عنوان Hyper-Threading  می‌شناسد.

 با استفاده از این تراشه‌ها، هر هسته فیزیکی از دید ویندوز دو هسته به حساب می‌آید که قادر به اجرای دو فرآیند به یکباره هستند. در حقیقت آن هسته می‌تواند به صورت تکی و مرتب کار کند. ترفندی که در اینجا به کار گرفته میشود این است که آن هسته میتواند تقریباً بلافاصله بین دو وظیفه اختصاص داده شده assigned task)) عمل تعویض را انجام دهد. بنابراین، هر زمان که تاخیری در اجرای یک وظیفه صورت می‌گیرد، برای مثال اگر مقداری از حافظه واکشی می‌شود ،به هسته وظیفه دیگری نسبت داده شده  و آن را کنترل می‌کند. 

اگر شما در حال انجام وظایف نسبتاً سبک وزنی هستید که cpu  را تحت بار شدیدی قرار نمی‌دهد، تکنولوژی Hyper-Threading  می‌تواند به بهترین نحو کار خود را انجام داده و میزان پاسخگویی سیستم را به طرز واقعی تقویت کند. با تقسیم بندی وظیفه هایی با میزان تقاضای بیشتر، آن هسته برای ارائه خدمات مناسب به فرآیند دوم، بدون ظرفیت کافی خواهد ماند. همانطور که تست‌های محک به ما نشان می‌دهند، Hyper-Threading  دارای مزایای بسیاری است ولی هیچگاه جایگزین تراشه‌های سیلیکونی واقعی نیست. 

 

آزمایش شماره ۲ : تست‌های محک دسکتاپ 

مجموعه استاندارد تست‌های محک رایانه‌های دسکتاپ از سه آزمون تشکیل شده است. ابتدا، آزمون ویرایش تصویر با استفاده از ابزار Imagemagick رایگان است که برای اعمال رنگهای متفاوت و اصلاحات کنتراست بر روی مجموعه عظیمی از عکسهای TIFF (35 مگاپیکسل) قبل از تبدیل آنها به فرمت JPEG مورد استفاده قرار می‌گیرد. سپس در آزمون مرحله دوم، یک آزمایش ویدیویی با استفاده از نرم افزار Handbrake  صورت می‌گیرد که در آن تغییرات مختلفی به یک فایل ویدیوی ۱۰۸۰p اعمال می‌شود و سپس در نهایت خروجی با عنوان ویدیوی H.264  تولید می‌شود. در نهایت در آزمون مرحله سوم، تست چند وظیفگی قراردارد که علاوه بر پخش ویدیوی ۱۰۸۰P هر دو آزمون مرحله قبل را نیز انجام می‌دهد .در انتها، امتیاز کلی این آزمون‌ها از میانگین این سه آزمون بدست می‌آید. 

همانند قبل، این آزمون‌ها بر روی سیستم‌های یک، دو و چهار هسته ای همراه با تکنولوژی Hyper-Threading وهمچنین بدون این تکنولوژی انجام می‌شود. بر طبق نتایج تست‌های محک در نمودار، واضح است که هر چه تعداد هسته‌ها بیشتر باشد، نه تنها در چندوظیفگی بلکه به صورت کلی نیز کارآیی سیستم بهبود می‌یابد .

اگر کمی به این موضوع بیاندیشیم متوجه می‌شویم که چه اتفاقی در حال افتادن است. از آنجا که سه فرآیند مورد تقاضا به یکباره در حال اجراست، واضح است که تست چندوظیفگی چگونه از دارا بودن سه هسته موجود سود خواهد برد. با بررسی‌های انجام شده بر روی پردازنده‌های سنگین وزنی همانند مجموعه Ryzen-7  هشت هسته ای از AMD ، متوجه می‌شویم که مزایایی که از تعداد هسته‌های بیشتر به دست می‌آید به اینجا ختم نمی‌شود. با افزودن تعداد هسته‌های بیشتر به سیستم، کارآیی این تست نیز بهبود می‌یابد. از آنجایی که پخش ویدیوی HD  از یک هسته به طور کامل سود می‌برد، برای انجام یکی از تست‌های تصویر و ویدیو باید از هسته‌های دیگر استفاده شود. 

ارتقاء یک پردازنده دوهسته ای به یک پردازنده چهار هسته ای باعث بهبود کارآیی ۹۱ درصدی در تست‌های محک نرم افزار Handbrake می‌شود. 

واقعیت کمتر شناخته شده ای در مورد ابزار ImageMagick وجود دارد و آن این است که این ابزار از OpenMP framework  استفاده می‌کند. بدین ترتیب این ابزار می‌تواند حجم کار خود را در میان هسته‌های موجود تقسیم کند. مزیت هایی که از این روش بدست می‌آید نسبتا متوسط است و افزایش تعداد هسته از دو به چهار باعث بهبود ۲۵ درصدی در این تست می‌شود. 

بنابراین، هر چه تعداد هسته‌ها بیشتر باشد، عملکردی بهتر و هوشمندانه تر از سیستم را شاهد هستیم و البته موفقیت درعملکرد سیستم بستگی زیادی به ماهیت برنامه‌های کاربردی اجرا شونده نیز دارد. برای وظایف تک نخی و با تعداد نخ‌های کمتر، ارتقاء از دو هسته به چهار هسته ممکن است دارای مزایای چشمگیری نباشد. اگر شما بخواهید تراشه خود را با میزان بار سنگین امتحان کنید، قطعا مزایای آن بیشتر به چشم می‌خورد. در تست چند وظیفگی که در سیستم مورد نظر انجام شده است نمره ۲۰ برای یک سیستم دو هسته ای به نمره ۷۴ با چهار هسته فعال ارتقاء پیدا کرده است و سپس با فعال شدن ویژگی Hyper-Threading  این نمره به عدد ۸۹ رسید ه است. این عدد پیشرفت ۴۴۵ درصدی در کارآیی سیستم را نشان می‌دهد که قطعا فریب دهنده نیست. 

به عنوان نکته آخر باید گفت که این روزها شما نمی‌توانید در واقع ویندوز را بر روی یک پردازنده تک هسته ای اجرا کنید ، جالب است که بدانید چگونه این تست‌های محک بر روی چنین سیستمی کار خواهند کرد.

نمرات خام حقیقتاً نشان دهنده عملکرد بد سیستم نیستند و حتی با استفاده از لپ تاپ‌های باریک و دارای پردازنده Atom، عملکرد مشابهی مشاهده شده است.

نکته ای که بایستی در نظر گرفته شود این است که تست‌های چندوظیفگی دقیقاً مطابق با اهداف مورد نظر اجرا نمی‌شود. با وجود اجرای پخش کننده ویدیوی HD، سیستم به طور کامل فریز می‌شود و تعویض یک فریم آسیب دیده به فریمی دیگر هر چند دقیقه یکبار اتفاق می‌افتد. 

به عنوان مسئله ای مهم تر، فعال کردن ویژگی Hyper-Threading باعث بدترشدن شرایط می‌شود. درحالیکه تست‌های ویدیو و تصویر به صورت جداگانه از وجود هسته مجازی اضافه بهره کمی را می‌برند، تلاش برای اجرای همه چیز به طور کلی سیستم را به زانو در می‌آورد.

در اینجا یک اسکریپت سعی در تکمیل کردن سه فرآیند تقاضا شده دارد که این خدمات تنها توسط یک هسته و در دو صف از پردازنده ارائه می‌شود. بر روی یک هسته مدت زمان آزمایش دو برابر طول خواهد کشید.

اگر علاقه مند به صرف مدت زمان زیادی برای آزمایش هستید، پنج ساعت و بیست دقیقه را باید در نظر بگیرید.  درحالی که اگر چهار هسته فعال داشته باشیم و دقیقا همان سخت افزار مورد استفاده قرار گرفته باشد،  تنها ۲۷ دقیقه این تست به طول خواهد انجامید. 

 

 

به چه تعداد هسته پردازنده نیاز دارید؟به چه تعداد هسته پردازنده نیاز دارید؟

 

آزمایش شماره ۳ : PCMark10

تست‌های محک در اینجا مروری مفید از قابلیت‌های محاسباتی سیستم را برای ما فراهم می‌کنند. برای کارهای دقیقتر می‌توان از تست محک PCMark  استفاده کرد. PCMark  بیش از ۴۰ درصد از وظایف مرتبط با cpu  و همچنین مجموعه ای از آزمون‌های گرافیکی را انجام می‌دهد. 

در برخی از این آزمایش‌ها، هسته‌های اضافی هیچ تاثیری در عملکرد نهایی ندارند. حتی با وجود حداقل پیکربندی، cpu  قادر به اجرای ۳۰ فریم بر ثانیه در آزمایش‌های مختلف پخش ویدیوی ۱۰۸۰p  است و با اختصاص دادن منابع اضافی به هرکدام از وظایف اتفاقی نخواهد افتاد. در آزمایش‌های بسیار ساده همانند عمل cut  و paste  نیز هیچ پیشرفت چشمگیری مشاهده نمی‌شود. دشوار است که تصور کنید چگونه چنین عمل ساده ای می‌تواند از وجود هسته‌های اضافی سود ببرد. 

به طور غیر منتظره، برخی از آزمایشات ساخت محتوای دیجیتالی PCMark  تحت تاثیر تعداد هسته‌های موجود قرار نمی‌گیرد. نتایج تحقیقات بیشتر نشان می‌دهد که این ماژول از openCL استفاده می‌کند، از این رو این آزمایش‌ها به جای cpu بر روی GPU اجرا می‌شود. شگفتی واقعی می‌تواند آزمایش‌های دیگر مبتنی بر openCL باشد که با افزایش تعداد هسته‌ها کارآیی نیز بهبود می‌یابد. اگر آزمایش‌ها بر رویGPU  انجام شود، CPU  نیز نقش مهمی را در این بین بازی می‌کند و شما را از بارگذاری و اجرای درست وظایف مبتنی بر GPU  مطمئن می‌سازد. 

در کنار این مسائل، پنج تست PCMark  انتخاب شده است و نمودارها نیز نتایج را به تصویر می‌کشد. نمره ۱۰۰ نشان دهنده عملکرد یک cpu  چهارهسته ای همراه با ویژگی Hyper-Threading  است. 

چندین مورد برجسته از این نمودارها بلافاصله به چشم می‌خورد. برای مثال، شما متوجه خواهید شد که هیچ اعدادی برای عملیات تک نخی و تک هسته ای وجود ندارد. در چنین موردی حتی تست‌های محک نیز اجرا نمی‌شوند. 

همچنین قابل توجه است که این تست‌ها نشان دهنده مزایایی در ارتقاء یک cpu دو هسته ای همراه با تکنولوژی Hyper-Threading  (همانند پردازنده core i3  دسکتاپ ) به یک cpu  چهار هسته ای است. البته این اتفاق به خاطر این است که در اینجا جالبترین تست‌ها انتخاب شده است اما گرایش به سمت طیف وسیعی از تست‌های بهره وری وجود دارد. به طور متوسط، پیکربندی core i3  پنج درصد کند تر از پیکر بندی چهار هسته ای و ۷ درصد کندتر از پیکربندی چهارهسته ای همراه با تکنولوژی Hyper-Threading  است. 

آزمونی که از حداقل هسته‌های اضافی بهره می‌برد آزمون copy data and compute 2  است. این آزمون یک عملیات excel  ابتدایی بوده که به میزان قابل توجهی انتظاری از آن نمی‌رود. جالب است بدانید که با وجود دو هسته، این عملیات از پردازنده ای با فعال بودن ویژگی Hyper-Threading نسبت به پردازنده ای با غیر فعال بودن این ویژگی کندتر اجرا می‌شود. بر طبق تست‌های محک چندوظیفگی، فناوری هسته مجازی اینتل به نظر می‌رسد که مانعی بزرگ به حساب می‌آید. بنابراین تفاوت کمی در اینجا وجود دارد و فقط یک پنجم ثانیه بیشتر طول می‌کشد تا اجرا صورت بگیرد. 

عملیاتی که دارای بیشترین بهره می‌باشد، آزمایش Unsharp Mask 1  است و از این بابت هیچ جای شگفتی نیست. عملیات گرافیکی برای توزیع میان تعداد دلخواهی از نخها، نسبتاً آسان انجام می‌شود و به همین دلیل است ک کارت‌های گرافیکی قدرتمند از معماری‌های به شدت موازی استفاده می‌کنند. 

با این حال، آزمایش video 2160p VP9 نتایج شگفت انگیزی را به همراه دارد. این آزمایش یک ویدیوی ۴K رمزنگاری شده را در فرمت VP9 و بدون حق امتیاز گوگل پخش می‌کند.

در حالی که پردازنده از تست‌های ویدیویی ۱۰۸۰P  متفاوت PCMark  به راحتی استفاده می‌کند، cpu  برای دستیابی به ۳۰fps با چهار هسته فعال ، متوقف می‌شود. دلیل این امر این است که cpu  نسل سوم با معماری Ivy Bridge  دارای سخت افزار خاصی برای رمزگشایی ویدیوی H.264  است اما VP9 باید به صورت دستی توسط CPU پردازش شود.

پردازنده‌های نسل ششم و هفتم با عناوین Sky Lake  و Kaby Lake  شامل پشتیبانی سخت افزاری از فرمت VP9 هستند. بنابراین اگر پردازنده شما نسبتاً به روز باشد، شما باید بتوانید قادر به پخش ویدیوی ۴k VP9 بدون استفاده زیاد از هسته‌ها باشید.

در مورد این موضوع، شایان ذکر است که پردازنده‌های AMD Ryzen  هیچ نوع سخت افزار پردازش گرافیکی بر روی تراشه خود ندارند. با این حال، این بدان معنیست که شما از یک کارت گرافیک مستقل استفاده می‌کنید که دارای موتور رمزگذاری خود خواهد بود و در نهایت از آنجایی که تمام مدلهایRyzen  دارای حداقل چهارهسته هستند، این هسته‌ها باید کاملاً قادر به رمزگشایی ویدیوی ۴k به صورت دستی باشند. 

 

نتیجه گیری 

با توجه به تمام نتایج آزمایشات، مسئله تعداد هسته‌های مورد نیازاینک نیز کمی مبهم است. همانطور که در ابتدا نیز بیان شد، این سوال جواب مشخص و ساده ای ندارد. 

علاوه بر اینها، انتظار می‌رود که توسعه دهندگان تنها بیشتر و بیشتر بر منابع چند هسته ای تکیه کنند. 

با این حال، به چند اصل کلی برای کمک به انتخاب رایانه بعدی اشاره شد. درست است که با توجه به وظایف، این مزایا ممکن است متفاوت به نظر برسد.

بنابراین اگر مدت زمان بیشتری را صرف واژه پردازها و تماشای ویدیو بکنید، پیکربندی استاندارد core i3  با توجه به قیمت مناسب و میزان پاسخگویی انتخاب مناسبی خواهد بود. 

به طور کلی، با دارا بودن هسته‌های بیشتر حتی با وجود اجرا نکردن نرم افزاری که یک محیط چند نخی را هدف قرار می‌دهد، شاهد عملکرد بهتری از سیستم هستیم.

این روزها، ویندوز عملیات بسیاری را در پس زمینه انجام میدهد و میزان پردازش در سطح عالی قرار می‌گیرد. بر طبق تست‌های محک ویرایش تصویر، ممکن است متوجه شوید که حتی برنامه هایی که به وضوح نیازی به چندین هسته ندارند، برای به دست آوردن برخی از مزایا کد گذاری شده اند. 

علاوه بر اینها، انتظار می‌رود که توسعه دهندگان تنها بیشتر و بیشتر بر منابع چند هسته ای تکیه کنند. همانطور که تاریخ به ما می‌گوید، هر زمان که ویژگی‌های یک رایانه ارتقاء پیدا می‌کند تقاضا برای برنامه‌های کاربردی بیشتر می‌شود. با مرسوم شدن پردازش هشت هسته ای توسط Ryzen، پردازنده‌های دو هسته ای همانند تراشه‌های تک هسته ای در آینده منسوخ خواهند شد. 

لزومی ندارد که شما تا آنجا که می‌توانید پردازنده ای با تعداد هسته‌های بالا را تهیه کنید  اما اگر شما به دنبال رایانه ای جدید در نقش یک رایانه دسکتاپ رایج هستید و به قابلیت‌های چند وظیفگی شدید نیازی ندارید، خرید پردازنده ای با چهار هسته یا تعداد هسته بیشتر می‌تواند طول عمر آن را به میزان قابل توجهی افزایش دهد.

اگر به همین روش عمل کنید قطعا خرید هوشمندانه ای را در قبال بدست آوردن میزان تراشه‌های  سیلیکونی بیشتر انجام داده اید.

 

به چه تعداد هسته پردازنده نیاز دارید؟

 

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

It is main inner container footer text