img

نقد و بررسی Intel Core i9

/
/
/

ما در این مقاله یک تراشه Core i9 را مورد بررسی قرار می دهیم- این تراشه یک پردازنده ۱۰ هسته ای از کمپانی اینتل با نام کامل Core i9-7900X است.
ین تراشه یک پردازنده مرکزی عالی در نوع خودش می باشد. البته، تراشه Core i9 به عنوان قدرتمندترین CPU که کمپانی تا به حال به بازار وارد کرده است و به مشتریان خود فروخته است سر و صدای زیادی را به پا کرده و شهرت زیادی را برای خود و کمپانی خود کسب کرده است، و اخیراً به عنوان سریعترین پردازنده مدل Core که در دسترس کاربران است نیز شناخته شده است.
اما یک باد مخالف این پردازنده مسیر ترقی آن در حال وزیدن است: تراشه های Ryzen 5 و Ryzen 7 محصولات کمپانی AMD رقبای بسیار قدرتمندی برای این تراشه هستند، در حالی که پردازنده های Threadipper این کمپانی که ۱۲ و ۱۶ هسته دارند از جمله پیشرفته ترین پردازنده های بازار هستند.
در این جا، ما در مورد برخی از مشکلات مربوط به این پردازنده ها از نظر عملکرد صحبت خواهیم کرد، و سپس به بنچ مارک ها می پردازیم تا بتوانیم آن ها را از نظر عددی هم با هم مقایسه کنیم.

تراشه Core i9 در پشت پرده
Core i9 اولین تراشه جدید کمپانی اینتل در مدل ‘Core i’ است که اینتل این مدل را ۱۰ سال پیش به بازار معرفی کرده است. این کمپانی به حدی از این راز مراقبت کرد که لو نرود تا جایی که این تراشه ها به اشتباه تحت عنوان ‘Core i7’ (حتی در مرورهای ما) شناخته شدند تا افرادی که این اطلاعات را فاش می کنند نتوانند کاری انجام دهند. در واقع، این مروری که شما در این جا می بینید هنوز این تراشه را به جای Core i9 به اسم Core i7 می شناسد.
خانواده Core i9 همانند بسیاری دیگر از محصولات بزرگ کمپانی اینتل یک پلتفرم جدید را ارائه می کند، و تنها یک CPU جدید نیست، به این معنا که یک چیپست جدید یعنی X299 و یک سوکت جدید یعنی LGA2066 را که با تمامی پردازنده های قبلی این کمپانی سازگاری دارند به بازار عرضه خواهد کرد.
این پلتفرم جدید همچنین کاری را انجام می دهد که هیچ کمپانی دیگری قبل از آن انجام نداده است و این کار این است که دو خانواده از CPU ها را با هم متحد می کند. قبل از امروز، اگر شما قصد خرید جدیدترین پردازنده از خانواده Kaby Lake این کمپانی را داشتید، مجبور بودید یک مادربورد را که دارای سوکت LGA1151 است خریداری کنید. و اگر قصد خرید مثلاً یک پردازنده شش هسته ای Skylake CPU مانند پردازنده Core i7-6800K را داشتید، پس مجبور بودید یک مادربورد متکی بر LGA2011 V3 را نیز خریداری کنید.
حال با در دست داشتن X299 و LGA2066 شما می توانید هر پردازنده ای را برای خود انتخاب کنید، زیرا این پلتفرم در بردارنده تمامی پردازنده های بازار از پردازنده های چهار هسته ای Core i5 Kaby Lake گرفته تا یک پردازنده ۱۸ هسته ای Core i9 Extreme Edition، که در واقع یک پردازنده از خانواده Skylake است می باشد. به منظور شفاف سازی بیشتر، پردازنده های Kaby Lake که آن ها را با نام Kaby Lake-X هم می شناسند، شامل پردازنده های Core i5-7640X و Core i7-7740X می‌باشند. الباقی پردازنده های Core i7 و Core i9 از خانواده Skylake هستند که مجموعاً پردازنده های Skylake-X نامیده می شوند.
این مجموعه با برخی سردرگمی ها و ترس ها رو به رو شده است. این احتمال وجود دارد که مادربوردهای X299 گران قیمت باشند. برخی افراد به درستی این سوال را در سر دارند که چه کسی یک مادربورد ۳۵۰ پوندی را می خرد تا یک پردازنده ۲۵۰ پوندی را بر روی آن نصب کند.
انگیزه های کمپانی اینتل برای پردازنده های Kaby Lake-X می تواند در واقع نقطه عطفی برای افزایش سرعت و قدرت در بازی های ورزشی باشد. تراشه های Kaby Lake-X برخلاف تراشه های Kaby Lake که دارای سوکت های LGA1151 هستند، فاقد قابلیت گرافیک یکپارچه می باشند. در واقع، به ما این گونه گفته شده است که این تراشه ها از نظر فیزیکی فاقد هرگونه IGP بر روی خود هستند. این امر به تراشه های Kaby Lake-X اجازه می دهد تا سرعت خود را حتی بیشتر از نسخه های LGA1151 افزایش دهند. در نمایش Computex که اخیراً در شهر Taipei پایتخت کشور تایوان برگزار شد، کمپانی اینتل گفت که یک مادربورد برای رسیدن بالاترین افزایش سرعت تراشه های Kaby Lake ثبت شده است و این مادربورد X299 نام دارد.
در یک دنیای بدون نقص و در حالت ایده آل همه ما دوست داریم که پردازنده های ۱۸ هسته ای داشته باشیم، اما واقعیت این است که افرادی وجود دارند که پردازنده های ارزان قیمت را بر روی مادربوردهای گران و باکیفیت نصب می کنند. پردازنده Kaby Lake-X انتخاب مناسبی برای شما می باشد.

جیره بندی PCIe
هنوز هم این واقعیت که پردازنده های Kaby Lake-X و Skylake-X بر روی یک سوکت مشابه کار می کنند باعث به وجود آمدن سردرگمی هایی شده است. جیره بندی PCIe همان Exhibit A است. برای مثال با داشتن یک پردازنده Core i9-7900X شما دارای پشتیبانی چهار-کانالی حافظه و خطوط PCIe Gen 3 به صورت مستقیم از CPU خواهید بود. اگر شما قصد داشته باشید یک پردازنده Core i7-7740K را در همین پیکربندی قرار دهید، این مادربورد افت می کند و به پشتیبانی دو-کانالی می رسد، و شاید بدتر هم شود، همچین مسیرهای PCIe به ۱۶ مسیر افت می کنند، زیرا این پردازنده Kaby Lake بیش از مقدار را پشتیبانی نمی کند. به این معنی که برخی از شیارهای توسعه بر روی مادربورد از نظر عملکردی افت خواهند کرد یا حتی به صورت کامل غیرفعال خواهند شد.
در حالی که محدودیت ۱۶ مسیر پردازنده Kaby Lake-X به دلیل نوع طراحی CPU است، کمپانی اینتل مسیرهای PCIe را عمداً بر روی تراشه های Skylake-X هم قرار داده است. برخلاف این که یک پردازنده ۱۰ هسته ای تعداد ۴۴ مسیر را در اختیار دارد، نسخه های ۶ هسته ای و ۸ هسته ای از پردازنده Skylake-X تنها تعداد ۲۸ مسیر را در اختیار خواهند داشت. تا جایی که ما درک کرده ایم، هیچ دلیل فنی برای این کار وجود ندارد، فقط بحث «بخش بندی کردن بازار» در میان است، که یک راه آسان برای گفتن جمله «پس ما می توانیم بیشتر از شما پول بگیریم» می باشد.

Intel VROC
چیزی که حتی از جیره بندی PCIe هم بحث برانگیزتر است قابلیت VROC اینتل یا همان Virtual RAID بر روی CPU است. این قابلیت یک قابلیت هوشمندانه بر روی پردازنده های Skylake-X است که به یک کاربر اجازه می دهد تا میزان ۲۰ درایو NVMe PCIe در RAID را در یک پارتیشین قابل بوت تک پیکربندی کند. مشکل کجاست؟ به نظر می رسد که اینتل قصد دارد برای این قابلیت پول بیشتری را از کاربران بگیرد. هنوز جزئیات این قابلیت فاش نشده است، اما فروشندگان به ما گفتند که معتقدند RAID 0 رایگان خواهد بود و RAID 1 به میزان ۹۹ پوند هزینه دارد، در حالی که RAID 5 و RAID 10 ممکن است در حدود ۲۹۹ پوند برای کاربر هزینه داشته باشند. شما یک سخت افزار را باید دریافت کنید که این قابلیت را قفل گشایی و فعال می کند.
بدتر از این می شود: قابلیت VROC تنها با Intel SSD و پردازنده های گران قیمت تر Skylake-X کار می کند. اگر شما یک پردازنده از خانواده Kaby Lake-X را خریداری کنید، اشتباه کرده اید. قابلیت VROC همچنین تنها برای PCIe RAID که به صورت مستقیم در مسیرهای PCIe درون CPU اجرا می شود، کار خواهد کرد.
مادربورد X299 هنوز هم از چندین حالت RAID 0, 1, 5, 10 در درون چیپست پشتیبانی می کند، اما chipset RAID هیچ تاثیری را بر روی عملکردی که شما از قابلیت VROC دریافت می کنید نخواهد گذاشت.

Core i9 چگونه خانواده Skylake را تغییر می دهد
زمانی که مباحث بحث برانگیز را برای خودتان حل کردید و دیگر شکی در مورد این پلتفرم برایتان باقی نماند، یک جایزه خواهید گرفت. تراشه Skylake-X به خودی خود چیزی است که باید آن را تحسین کرد زیرا طراحی و ساخت آن با تراشه های مصرفی قدیمی تر و حرفه ای اینتل متفاوت است.
پردازنده های قبلی ‘enthusiast’ و ‘extreme’ عمدتاً شبیه به هم بوده اند. یعنی، یک پردازنده چهار هسته ای Haswell Core i7-4770K تفاوت معناداری با پردازنده ۸ هسته ای Haswell-E Core i7-5960X نداشت به غیر از قابلیت پشتیبانی از RAM چهار-کانالی که در دومی موجود بود.
کمپانی اینتل با پردازنده های Skylake-X سنت شکنی کرده است، و برخی از تغییرات عمده را در پشت پرده در آن اعمال کرده است. مورد توجه ترین این تغییرات افزایش در MLC (حافظه کش سطح متوسط)، یا کش L2 می باشد: اینتل این حافظه را چهار برابر کرده و برای هر یک از هسته ها آن را به ۱MB رسانده است، که در محصول Broadwell-E در اکثر دیگر پردازنده های اینتل این مقدار برابر با ۲۵۶MB بوده است. L3 (حافظه کش سطح بالا) در واقع کوچک تر شده است، و به ازای هر هسته مقدار ۱٫۳۷۵MB را دارد و این با مقدار ۲٫۵MB در تراشه های سری Broadwell-E تفاوت اساسی دارید، اما اینتل این مقدار کاهش یافته را با قرار دادن MLC های بزرگتر و همچنین استفاده از یک طراحی کش غیر-شمول جبران کرده است. در مقایسه با طراحی شمول در پردازنده Broadwell-E، که ممکن بود داده هایی را در خود نگه دارد که نیازی به آن ها نیست، کش غیر-شمولی تلاش می کند تا چیزی را که باید در کش نگه داشته شود نگه دارد تا بتواند کارایی بیشتری را داشته باشد و حافظه مورد استفاده و در دسترس را بیشتر کند.
اینتل همچنین ساختمان باس حلقه ها را که در سال ها پیش برای محصولات خود (از جمله Kaby Lake و Skylake) استفاده کرده بود تغییر داده است و یک ساختمان جدید شبکه بندی را در آن قرار داده است. اگر شما به پردازنده چهار-هسته ای به عنوان چهار خانه نگاه می کنید که به وسیله یک خط باس به هم متصل شده اند و در هر یک از این خانه ها توقف هایی وجود دارد، تا جایی این فکر مشکلی ندارد که ۱۲ یا ۱۸ خانه را در این مجموعه نداشته باشید. شما می توانید دو خط باس را به هم متصل کنید، اما این کار به سادگی رانندگی کردن با ماشین از یک خانه به خانه دیگر نیست، بلکه این کار وظیفه ای است که ساختمان شبکه بندی جدید در این پردازنده ها بر عهده دارد.
استفاده کمپانی اینتل از طراحی شبکه ای به وضوح قدرت بیشتری را به او می دهد تا با پردازنده Threadripper رقابت کند، زیرا هر روزه هسته های بیشتر و بیشتری به پردازنده ها اضافه می شوند. پردازنده سری Ryzen از کمپانی AMD از قابلیتی استفاده می کنند که خودش آن را Infinity Fabric نامیده است، و لزوماً یک شبکه مش با سرعت فوق زیاد است.
آخرین قابلیتی که ارزش بررسی کردن دارد قابلیت بهبود یافته Turbo Boost Max 3.0 است. این قابلیتی است که اینتل توسط آن «بهترین» هسته CPU را در کارخانه شناسایی می کند و سرعت آن را کمی افزایش می دهد. در پردازنده های Broadwell-E، تنها یک هسته انتخاب شده است. در پردازنده های Skylake-X، دو هسته به عنوان «بهترین» شناسایی شده اند و اجازه اجرا کردن وظایف را با افزایش چند صد مگاهرتزی داشته اند.

عملکرد
اینتل پردازنده Core i9-7900K را برای ما ارسال کرد که مادربورد ما از نوع Asus Prime X299-Delux بود. ما بهترین نسخه از سیستم عامل ویندوز ۱۰ یعنی همان نسخه Anniversary Update را بر روی این سیستم نصب کردیم. بله ما می دانیم که دنیای امروز فناوری به سمت نسخه Creators Update از این سیستم عامل حرکت کرده است، اما به منظور مقایسه کردن آن با پردازنده های گذشته ما از همین نسخه قدیمی تر این سیستم عامل استفاده کردیم.
تمامی سیستم ها (به غیر از جایی که عنوان خواهد شد) از کارت گرافیک GeForce GTX 1080 Founders Eddition، رم ۳۲GB DDR4/2133، و حافظه ذخیره سازی HyperX 240GB Savage SATA SSD استفاده می کردند. برای تست ما با استفاده از نرم افزار Adobe Premiere CC 2017، پروژه منبع و درایو هدف به عنوان یک Plextor M8pe PCIe SSD در تمامی سیستم ها تنظیم شد به غیر از پردازنده Core i5 و پردازنده Ryzen 5. این استثنا به دلیل مشکلی است که در مادربورد مربوط به پردازنده Ryzen 5 به وجود آمد، که توانایی شناسایی درایو Plextor را نداشت. یک حافظه Samsung 960 Pro NVMe SSD به جای آن قرار گرفت.
در این جا نیز از تست های قبلی خود تبعیت می کنیم، تست هایی که از درایورهای مشابه Nvidia، از سیستم عامل های مشابه، و سخت افزار مشابه استفاده کرده بودند و این تست ها برای مرور پردازنده Core i9-7900K انجام شده بودند. با این حال، ما تصمیم گرفتیم این تست را آپدیت کنیم و آن را برای پردازنده های ۱۰ هسته ای Broadwell-E Core i7-6950X تعدیل کنیم. این تست در اصل برای انجام بر روی یک نسخه ابتدایی از مادربورد Asrock X99 طراحی شده بود که پشتیبانی کاملی را از قابلیت جدید اینتل به نام Turbo Boost Max 3.0 در خود نداشت. این بار ما از همان مادربورد Asus X99-Deluxe II استفاده کردیم که برای تست کردن تراشه های Broadwell-E از آن استفاده کرده بودیم.

بنچ‌مارک Cinebench R15
اولین تست ما Cinebench R15 متعلق به کمپانی Maxon است. این یک بنچ مارک رایگان براساس همان موتور رندری است که در محصول Cinema4D متعلق به Maxon استفاده می شد. این تست به خوبی با فرکانس و تعداد هسته ها سازگاری دارد و یک تست پردازنده تمام عیار و خالص می باشد. نتایج حاصل از این تست برای پردازنده ۱۰ هسته ای در مقایسه با پردازنده های ۸ هسته ای بهتر بودند. اگرچه ما تعداد ریسمان ها را تنها به میزان ۲۲ درصد افزایش می دهیم، ولی افزایش ۳۰ درصدی در عملکرد را در این حالت مشاهده می کنیم.
تفاوت میان پردازنده ۱۰ هسته ای Broadwell-E Core i7-6850X با پردازنده ۱۰ هسته ای Skylake-X Core i9-7900X کمتر از آن چیزی است که انتظار می رفت. طبق گفته اینتل، شاید شما به میزان ۱۰ درصد تفاوت را میان وظایف چندریسمانی و میزان ۱۵ درصد اختلاف را در وظایف تک ریسمانی در مقایسه با پردازنده ۱۰ هسته ای Broadwell-E مشاهده کنید. در بنچ مارک Cinebench، ما تنها ۳٫۵ درصد از این اختلاف را مشاهده کردیم.
چه چیزی تغییر کرده است؟ مادربورد تغییر کرده است. چیزی که ما به احتمال زیاد می بینیم نتیجه یک سال یا بیشتر زحمتی است که کمپانی ایسوس برای پلتفرم X99 کشیده است. این پلتفرم تنها CPU را کمی بیشتر تحت فشار قرار می دهد و آن را مجبور می کند تا نسبت به اولین مادربورد سریعتر عمل کند. نقد و بررسی ابتدایی ما از این پردازنده در این تست یک نمره ۱۷۹۲ را به آن دارد، که مقدار زیادی با عددی که اکنون مشاهده می کنیم یعنی نمره ۲۱۰۷ تفاوت دارد. مرورهای اولیه دیگر هم این تراشه را در تراز پایین ۱۸۰۰ ام قرار می دهند. اگر این نمره درست بوده باشد، تراشه Skylake-X تقریباً ۲۰ درصد سریعتر از تراشه های Broadwell-E است.
ما همچنین بنچ مارک Cinebench R15 را تنها برای یک ریسمان انجام دادیم. به این دلیل که برنامه ها و بازی های وسیعی در دنیا وجود دارند که تنها متکی به یک ریسمان هستند، پس عملکرد در این جا دقیقاً به همان اندازه که در حالت چند ریسمانی مهم است، از اهمیت خود برخوردار است. حال پردازنده ۱۰ هسته ای Broadwell-E چند گامی عقب تر مانده است، زیرا سرعت عملکرد آن نمی تواند به سرعت تراشه های ۱۰ هسته ای Skylake-X برسد. شما همچنین می توانید ببینید که پردازنده هایی که دارای سرعت اجرای بالاتری هستند تعداد هسته های بیش از تراشه های ۶ هسته ای ۸ هسته ای دارند. تنها استثنا در این جا همان پردازنده ۱۰ هسته ای Core i9-7900X است.
تراشه های بزرگ ۸ هسته ای و ۱۰ هسته ای در تست های مربوط به سرعت بالای اجرا و حالت چهار هسته ای مشکل داشتند. اینتل شروع برطرف کردن این مشکل ها در تراشه Broadwell-E کرد، اما اگر نتیجه این Cinebench درست بوده باشد، تراشه Skylake-X این توانایی را دارد که با Kaby Lake به خوبی رقابت کند و او را شکست دهد.

تست WinRAR
حال به تست های فشرده سازی می رسیم، ما از بنچ مارک توکار نرم افزار WinRAR برای اندازه گیری عملکرد فشرده سازی در پردازنده های مختلف استفاده کردیم. ما دیگر عملکرد مربوط به تراشه های Ryzen 5 1600X و Core i5-7600K را تست نمی کنیم. دلیل این امر این است که هر دوی این تراشه ها با رم های DDR4/2933 کار می کنند. پهنای باند حافظه در تست های رندر سه بعدی از اهمیت زیادی برخوردار نیست، اما قطعاً می تواند مقیاس ها را در تست های فشرده سازی تحت تاثیر خود قرار دهد. به جای این که نتایج را سریعاً گزارش کنیم، ابتدا آن ها بررسی کرده ایم. یک چیز که شما متوجه آن خواهید شد این است که پردازنده ۱۰ هسته ای Core i9 مورد بررسی مکان دوم را بعد از پردازنده ۱۰ هسته ای Core i7 می گیرد.
ما همچنین این تست را با آخرین نسخه بتا از نرم افزار WinRAR انجام داده ایم و هیچ تغییری را مشاهده نکرده ایم. ما پیش بینی کرده ایم که دلیل امر ممکن است طراحی کش در تراشه جدید باشد، اما بعد از صحبت کردن با کمپانی اینتل، این کمپانی پیشنهاد کرده است که ممکن است دلیل آن طراحی جدید شبکه ای باشد.

تست با استفاده از نرم افزار Handbrake
تست کدگشایی ما از برنامه رایگان Handbrake استفاده می کند تا یک فایل ۳۰GB 1080p MKV را با استفاده از نرم افزار Handbrake 0.9.9 Android Tablet تبدیل کنید. این تست در حالت چندریسمانی انجام شده و مقیاس های آن به خوبی با سرعت عملکرد سازگاری دارند. در این تست نیز برنده تراشه Core i9-7900X بود که تقریباً ۱۰ درصد سریعتر از پردازنده ۱۰ هسته ای Core i7-6950X بوده است. ما همچنین می بینیم که مقیاس بندی خوبی در این تراشه وجود دارد: این تراشه ۱۰ هسته ای تقریباً ۱۰ درصد از تراشه ۸ هسته ای Core i7-6900K و ۶۰ درصد سریعتر از تراشه ۶ هسته ای Core i7-6800K بود.

تست ۳DMark Fire Strike
برای تست کردن عملکرد بازی، ما ابتدا بنچ مارک ۳DMark Fire Strike متعلق به Futuremark را اجرا کردیم. ما فقط قسمت فیزیکی تست را گزارش کردیم، زیرا این قسمت تنها قسمتی است که برای CPU مهم است. این تست از یک موتور فیزیکی دنیای واقعی استفاده می کند که به خوبی با تعداد هسته ها سازگاری دارد. به طرز عجیبی، تراشه Core i7-6950X تراشه Core i9-7900X را شکست داد، شاید به این دلیل است که تفاوتی میان تراشه ها یا ساختمان شبکه بندی دارد. ولی توجه کنید که این یک تست نظری از کاری است که بازی می تواند انجام دهد در صورتی که تمامی آن هسته ها را تحت فشار قرار دهد. در واقعیت، بازی ها به این میزان به فیزیک پردازنده فشار وارد نمی کنند.

بازی Tomb Raider
حال به یک بازی واقعی می پردازیم، ما از نسخه قدیمی تر کمپانی Ubisoft یعنی بازی Tomb Raider برای سنجش و اندازه گیری عملکرد پردازنده مرکزی استفاده کردیم و برای این کار این بازی را در رزولوشن ۱۹۲۰*۱۰۸۰ و تنظیمات پیش فرض اجرا کردیم. در تنظیمات بازی low و رزولوشن نسبتاً پایین برای گرافیک GeForce GTX 1080، تنها تفاوتی که ما مشاهده کردیم مربوط به سرعت عملکرد بود. هر یک از کش های CPU می توانستند عملکردی مشابه هم را داشته باشند.
عملکرد تراشه Ryzen 7 1800X بدتر از بقیه بود، شاید دلیل اصلی این امر این است که این تراشه برای ساختمان میکرو بهینه سازی نشده است. علاوه بر این ها، بازی Rise of the Tomb Raider اخیراً یک آپدیت را دریافت کرده است که کمک بسیار زیادی را به تراشه Ryzen کرده است. و در اکثر بخش ها، در تنظیمات بالاتر بازی این مشکل به وجود نیامد زیرا پردازنده گرافیکی نقش کلیدی و اساسی را در عملکرد دارد.
شما همچنین می توانید مشاهده کنید که نتایج ما در رابطه با عملکرد Ryzen بسیار گیج کننده است: پردازنده های گرافیکی به اندازه ای که مردم انتظار دارند در بازی های مرسوم و قدیمی نقش زیادی را بازی نمی کنند.

نتیجه نهایی
اگر شما نگاه دقیقی به آخرین نمودار در این مقاله داشته باشید، که در بردارنده تمامی طرح های اینتل از زمان ورود محصول Sandy Bridge است، فقط می توانید نتیجه بگیرید که تراشه جدید Core i9-7900X سریعترین پردازنده مرکزی برای مشتریان است که تا به حال توسط اینتل تولید شده است. در این جا هیچ گونه بحثی باقی نمی ماند. این واقعیت که این تراشه با قیمت ۹۱۰ پوند به مشتریان پیشنهاد شده است در مقایسه با قیمت ۱۶۰۰ پوندی پردازنده ۱۰ هسته ای قبلی، دلیل دیگری است که باعث خوشحال شدن جامعه کامپیوتر خواهد شد.
مشکل اینجاست که این دنیا تبدیل به یک دنیای متفاوت شده است. پرداخت کردن ۹۱۰ پوند برای خرید یک پردازنده ۱۰ هسته ای، به این معنا است که مشتری تقریباً ۱۰۰ درصد قیمت تراشه ۸ هسته ای Ryzen 7 را پرداخت کرده است و تنها ۳۰ درصد از عملکرد بیشتر را خواهد داشت.
حتی بدتر از این، ما هنوز نمی دانیم که کمپانی AMD چه قیمتی را برای تراشه های ۱۲ هسته ای و ۱۶ هسته ای خود از خانواده Threadripper تعیین کرده است.
اگر کمپانی AMD یک پردازنده ۱۲ هسته ای را با قیمت ۸۵۰ پوند معرفی کند، با یک پیش بینی می توان فهمید که یک تراشه ۱۰ هسته ای Core i9 با قیمت ۹۱۰ پوند قطعاً ارزش خرید خود را از دست خواهد داد و مسابقه را خواهد باخت.
تا به حال، تراشه Core i9-7900X به عنوان سریعترین پردازنده برای مشتریان در دنیا شناخته شده است. اما باید رقابت خود را با محصولات Threadripper به خوبی حفظ کند.

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

It is main inner container footer text