img

بازی با دنیای واقعی

/
/
/

با درس گرفتن از تجربیات به دست آمده از ساخت بازی، توسعه دهندگان واقعیت مجازی در حال آوردن واقعیت افزوده و واقعیت مجازی به تمامی شئونات زندگی، از معماری گرفته تا کامیون‌ها هستند.

ساختمان ها، کشتی ها، بارکش ها. اینها انواع چیزهایی هستند که Ryan Peterson با من درباره شان صحبت می‌کند. در یک انبار، در حاشیه شهر ونکوور، مدیر عامل finger food studios رویای خود را درباره اینکه چگونه می‌شود واقعیت افزوده را در صنعت پیاده کرد تشریح می‌کند.
با هولولنز ساخت مایکروسافت بر سر، انگشتانش را بر هم می‌زند و تصاویر خیالی در برابر او ظاهر می‌شود. «جادوی اصلی واقعیت افزوده این است شما قادرید چیزی یکسان ببینید» وی به من می‌گوید. «فرض کن یک سوراخ در کف زمین وجود دارد، درباره وجودیت این سوراخ بحثی نیست. این یک امر بدیهی است، اما تصور کن این مشکل ساده را بتوان با ۲۰۰۰ نفر از افرادی که برای تو کار می‌کنند به اشتراک گذاشت، اگر تمامی شما بتوانید یک مشکل یکسان را تصور کنید، آن وقت همگی می‌توانید برای یافتن راه حل تمرکز کنید.»
سوراخی در کف انبار وجود ندارد، ولی یک کامیون عظیم وجود دارد. فقط محل نشستن راننده حضور فیزیکی دارد، بدنه جدا شده است. باقی تماما یک تصویر خیالی هستند، انعکاس یافته توسط تکنولوژی محیط یابی هولولنز در پیرامون کامیون. من یک هدست به سر دارم و اطراف انبار قدم می‌زنم، ما می‌توانیم مدل مجازی را جوری بررسی کنیم که انگار یک شی واقعی است. Peterson به من می‌گوید که یک گزینه را از یک منوی معلق در هوا انتخاب کنم. با انگشت اشاره ام شستم را لمس می‌کنم تا یک طراحی جدید انتخاب شود، کامیون نیم هولوگرام، نیم فلزی در برابر دیدگان من تغییر می‌کند.
برای انجام چنینی کاری با یک مدل گلی، راه دوری اگر نرویم، فقط برای ساخت نمونه نمایشی، انجامش عملیاتی طاقت فرسا خواهد بود. این تکنولوژی پتانسیل استفاده در اشیای بزرگی مثل کامیون ها، کشتی‌ها و ساختمان‌ها را دارد، چیزهایی که ساختن ماکت آنها زمان و پول هنگفتی را می‌طلبد. با کمک واقعیت افزوده، من و Peterson می‌توانیم نگاهی اجمالی در طراحی‌ها داشته باشیم مثل اینکه داریم لباس‌های یک شخصیت بازی‌های کامپیوتری را عوض می‌کنیم.
و ما می‌توانیم همه اینها را در زمانی یکسان، با نگاه به مدل واقعیت مجازی یکسان، و در انباری یکسان انجام دهیم.
«میدان نبرد ۱۹۴۲ را بخاطر می‌آوری، هنگامی نسخه نمایشی آن عرضه شد؟» او از من پرسید. «من در آن موقع بازی‌های ویدئویی می‌ساختم، آن زمان من در سیلیکان ولی بودم. تمام کار شرکت خوابید، و ما برای یک هفته تمام این گیم را بازی کردیم. دلیل کار ما این بود که آن بازی اولین گیمی بود که با آن عظمت می‌شد به صورت گروهی انجامش داد، در میدان نبردی یکسان، دیدن چیزهایی یکسان، در زمانی یکسان.
یک بازی توپی کاملا جدید
جوری که Peterson داستانش را تعریف می‌کند، پیشرفت او از بازی‌های ویدئویی به طراحی صنعتی، یک تغییر شغلی محسوب نمی شود. او برای من تعریف می‌کند که برای شرکتی در اوایل ۲۰۰۰ به نام Blue Shift کار می‌کرد. «ما بازی‌های بیسبال ساختیم. ما واقعیت را به درون کامپیوتر می‌بردیم، اکنون شغل من این است که کامپیوتر را به دنیای واقعی وارد کنم.»
من به او می‌گویم که او باید یک برنامه بیسبال برای هولولنز بسازد، تا به همه چیز جمع و جور شود، و او شلیک خنده اش به آسمان رفت. «چیزهایی که ما انجام می‌دهیم به طور وحشتناک سخت هستند. اما دقیقا همین موضوع است که ما را به وجد می‌آورد. به نظر من این کاری است که توسعه دهندگان بازی‌های ویدئویی انجام داده اند، ما همیشه از حل مسائل جدید لذت برده ایم، ابداع تجربیات جدید و ساختن دنیاها کاری بوده که می‌خواستیم انجام بدهیم. برای من به شخصه، ما اکنون می‌توانیم آن انرژی را برداریم و در مورد حل مسائل مهم تری استفاده کنیم. در کنار انعطاف در برابر تغییرات همیشگی پلتفرم ها، Peterson می‌گوید توسعه دهندگان بازی‌ها از یک حس طراحی فضایی نیز برخوردار هستند که امری ضروری برای واقعیت افزوده محسوب می‌شود.
در نسخه نمایشی هولولنزی یک نقشه ساختمانی واقعیت افزوده، برای مثال او به من نشان داد که بیشتر مدل بر وامدار استفاده از شعبده بازی بصری است و خطای دید است، درست مشابه وقتی که فردی در تخمین عمق میدان دید اشیایی که در دور دست قرار دارند دچار ناتوانی می‌شود. این‌ها ترفند هایی هستند که توسعه دهندگان برای دهه‌ها به منظور جای دادن دنیاهای گسترده ای در فایل هایی با فضای محدود استفاده کرده اند.
شاید دانستن این موضوع که Finger Food Studios دارای یک بخش جانبی از توسعه دهندگان برای کار بر روی بازی‌ها دارد کمی عجیب باشد، و عجیب تر آنکه این کار را تحت نام شرکتی که در زمینه واقعیت افزوده صنعتی فعالیت می‌کند انجام می‌دهد. گذشته از دیوارهایی که دفاتر دو تیم را جدا می‌کنند، مرز بین این دو ناحیه بیش از پیش در حال از بین رفتن می‌باشد. «من فکر می‌کنم بخش بازی‌های ویدئویی به کمک شایانی به ورزیده شدن توسعه دهندگان کرده تا بتوانند مشکلات شرکت‌های عظیمی که در این زمینه فعالیت می‌کنند را حل کنند.» Peterson مشتاقانه ابراز می‌دارد.

قلمویی برای معماران
در طرف دیگر ونکوور کمپانی دیگری وجود دارد که برای صنایع واقعیت مجازی و واقعیت افزوده را توسعه می‌دهد، و در کنارش دستی در آتش ساخت بازی‌ها هم دارد. Archiact یک تیم توسعه دهنده برای بازی‌های واقعیت مجازی دارد، که شامل قسمت هایی از گنج پنهان و بازی معمایی پنگوئن می‌شود.
دیگر تیم‌ها در همین کمپانی در حال کار بر روی برنامه هایی کسب و کار محور هستند. این قسمت از کمپانی هنوز در دوران طفولیت خود به سر می‌برد، ولی یک از بیان گذاران Archiact، Derek Chen به من می‌گوید توسعه یک ابزار معماری در حال نزدیک شدن به مرحل بیتا می‌باشد.
«ما قبلا بر روی تعدادی پروژه‌های فروش املاک کار کرده بودیم، و من خلائی اساسی در ابزارهای معماری برای واقعیت مجازی دیدم.» او می‌گوید. «محرک اولیه، الهام گرفته از نسخه نمایشی ابزار معماری بود که توسط Frederick Brooks طراح افسانه ای کامپیوتر در سال ۱۹۷۰ پدید آمده بود. «تعداد اندکی از مشکلات در طراحی معماری کنونی وجود دارد» chen افزود.
“یک از آنها عدم وجود درکی صحیح از مقیاس است. و مبادله ی این درک از مقیاس میان معمار و سهام دار عام نیز مسئله ی چالش انگیزی است. مقیاس یک از مهمترین جنبه‌های معماری محسوب می‌شود.
مشکل دیگری که خودنمایی می‌کند این است که هیچ راهی وجود ندارد که شما بتوانید خود را درون طراحی احساس کنید تا بتوانید نقص‌ها و مشکلات را قبل از اینکه به مرحله ساخت برسند شناسایی کنید. واقعیت افزوده و واقعیت مجازی فن آوری‌های فوق العاده ای برای حل مشکلاتی از این دست می‌باشند.»
ایده این ابزار، در حال حاظر نامی بر خود ندارد و با موتور بازی سازی Unity ساخته شده است که چیزی شبیه محصول گوگل به Tilt Brush art می‌باشد. اپلیکیشن گوگل به کاربران امکان می‌دهد در حالت سه بعدی نقاشی کنند در حالی کاملا غرق در واقعیت مجازی هستند، که تفریح بسیار عالی برای هنرمندان و طراحان می‌باشد، ولی برای ساخت ماکت‌های مجتمع‌های مسکونی چندان کاربردی نمی نماید. Chen برای من توضیح می‌دهد که ابزار معماران به کاربران امکان می‌دهد تا «که تمامی سازه معماری را به گونه سر راست و غریزی در محیط واقعیت مجازی بسازند. مثل Tilt Brush اما به مراتب بهتر، واضح است که هیچ معماری دوست ندارد ساختمانی را رنگ کند.» همچنین نسخه مناسب برای کامپیوترهای شخصی نیز در دسترس خواهد بود بنابراین کاربران می‌توانند به راحتی بین واقعیت مجازی و دنیای واقعی سوییچ کنند تا ببینند که دیوارهای فیزیکی کجاها بایستی واقع شوند.
با تکرار افکار Peterson، Chen نیز بر فواید مقیاسی واقعیت مجازی و واقعیت افزوده در هنگام ساخت سازه‌های عظیم تاکید می‌کند. سازه هایی مثل ساختمان‌ها، کشتی‌ها و کشنده‌ها.
داشتن توانایی شبیه سازی ابعاد بدون برهم گذاری حتی یک عدد آجر می‌تواند افرادی را که دانش معماری نیز ندارند را در درک طرح و نقشه‌های معماران که بصورت دو بعدی هستند بسیار یاری کند. این دقیقا چیزی است که عقبه آن به دنیای بازی‌های ویدئویی می‌رسد. Chen به من گفت که بین این دو رشته هم پوشانی بسیار وجود دارد.
«ساختن بازی ها، درباره ساختن جهان‌های مجازی و محیط هایی باورپذیر برای مردم می‌باشد.» Chen معتقد است. «معماری در واقعیت مجازی با آنچه که در دنیای‌های مجازی می‌سازیم یکسان است. منظور من وقتی که از کلمه هم پوشانی استفاده می‌کنم این است که ابزارهای توسعه یکسان هستند، نه کاربرانی که از این محصولات و ابزارها استفاده می‌کنند. بدون شک ما معماران را ملزم نمی داریم که تجربه ای در طراحی بازی داشته باشند تا بتوانند از ابزار ما استفاده کنند.»
معماران ممکن است نیازی به آموزش در بازی Doom، مثل آموزش با CAD نداشته باشند، اما نقطه مشترک میان طراحی بازی و معماری تعدادی سوال را در رابطه با نوع سازه هایی که با این ابزارها توسعه می‌یابند را مطرح می‌کند. این موضوع شامل واقعیت مجازی نیز می‌گردد، هوش مصنوعی و چاپ سه بعدی نیز از این قاعده مستثنی نیستند. استفاده از واقعیت مجازی و واقعیت افزوده ممکن است برای کمک به ساخت اشیای عظیم مثل ساختمان‌ها و کامیون‌ها توجیه پذیر باشد اما آیا این امکان وجود دارد که طرز تلقی ما از این سازه‌ها نیز تغییر یابد؟ آیا امکان پذیر است که مرز بین واقعیت و مجاز در خارج از مکانی مثل انباری در ونکوور نیز کمرنگ شود؟
لااقل Chen معتقد است که زمانی فرا خواهد رسید که واقعیت افزوده جای پای ثابتی را در زندگی ما خواهد یافت. «همین طور که جهان به جلو پیش می‌رود، هماهنگ با پشتیبانی پلتفرم‌های اجتماعی (فیس بوک) از تکنولوژی واقعیت مجازی و پدید آمدن فرا جهان ها، ما در حال ورود به دورانی هستیم که فضای مجازی در حال یافتن اهمیتی به اندازه دنیای فیزیک می‌باشد.» وی ابراز می‌دارد. «ممکن است در نواحی خاصی،مثل جاهایی که مردم به دلیل افزایش جمعیت فضایی چندانی برای زندگی ندارند با استفاده از واقعیت مجازی می‌توانند آپارتمان کوچک خود را ارتقاع بخشند…زندگی در دنیای مجازی در آینده چندان ایده ی غریبی نخواهد بود.»

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

It is main inner container footer text