img

قابلیت‌های پردازنده‌های جدید…

/
/
/

پردازنده های جدیداز قدیم یک ضرب المثل مشهور گفته است که مغز و فکر مهمتر از قدرت فیزیک و نیروی عضلانی است، اما در دنیای واحد پردازش‌گر مرکزی (CPU ها) و قانون مور (Moore’s Law) شما می توانید هردو عامل هوش و قدرت را در کامپیوترهای خود داشته باشید. چیزی که برای اولین بار با تراشه های ابتدایی شروع شده است و تنها قادر به ارائه سرعت اندکی در حد کیلوبایت با کاربران بوده است، امروزه تبدیل به یک غول پردازش گر شده و مقدار زیادی سیلیکون ساخته شده است و قادر به ارائه سرعتی تا میزان ۴GHz به کاربران می باشد. پس پردازنده های قدرتمندی که امروزه بر روی مادربوردهای PC یا لپ تاپ شما قرار دارند، حاصل زحمات عظیم مهندسان و دانشمندانی هستند که اولین بار بر روی سطح خیلی ناچیزی از این تراشه ها فعالیت می کردند.
با این حال، در چند سال گذشته، خلاقیت موجود در تراشه ها کمی سرعت خود را از دست داده و کمتر شده است؛ البته، اگر کارهای امروز را با پردازنده x86 که در سال ۱۹۷۸ معرفی شد مقایسه کنیم، پیشرفت های زیادی را داشته ایم، اما اخیراً از نظر طراحی های خیره کننده، عملکرد خوبی در این زمینه وجود نداشته است.
در اوایل دهه ۲۰۰۰ میلادی، غول تراشه سازی یعنی اینتل، در یک رقابت تنگاتنگ با رقیب خود یعنی AMD بود. سری تراشه‌ های Pentium 4 با رقیب خود یعنی تراشه Athlon بر سر میزان سرعت اجرا رقابت داشت. زمانی که کمپانی AMD تراشه خود یعنی Athlon 64 را به بازار معرفی کرد، کمی تمایل ها به سمت آن رفت زیرا این تراشه میزان دسترسی بالایی را به حافظه مجازی و فیزیکی به کاربر می داد.
سپس با ادامه این نبرد، اینتل نیز در سال ۲۰۰۶ تراشه جدید خود به نام Core 2 که پردازنده های دوهسته ای و چهارهسته ای بودند، به بازار وارد کرد، این پردازنده ها بسیار مناسب استفاده برای تولیدکنندگان PC و هواداران بازی بودند زیرا اولین پردازنده های چندهسته ای در بازار بودند. این کمپانی تیمی را برای کار کردن بیشتر بر روی این تراشه ها استخدام کرد و در نهایت تراشه های Core i به تولید انبوه رسیدند و به طور وسیعی در لپ تاپ ها و PC ها مورد استفاده قرار گرفتند. این پیشرفت و توسعه برای کمپانی اینتل باعث شد که AMD در لبه پرتگاه قرار بگیرد و شرایط برای او سخت شود.
متاسفانه، این اتفاق حاصل از هزینه ای بود که نوآوری به دنیا عرضه کرده بود. زمانی که AMD دیگر قادر به رقابت کردن با اینتل نبود، از آن زمان به بعد اینتل توانست تمامی تراشه های خود را بدون رقیب مستقیم وارد بازار کند و پردازنده های خود را با همان ساختار و تکنیک ها تولید کند، البته این تراشه ها در طول سال ها توانستند به ۱۰ درصد افزایش در سرعت اجرا، و همچنین افزایش کارایی و صرفه جویی در مصرف انرژی بیشتری برسند. با این که یکه تاز بودن اینتل بد نیست، اما منجر به فقدان تهیج و پویایی در دنیای پردازنده ها شده است.

تسلط دسکتاپ
برای این که بدانیم اینتل گونه کنترل این حیطه را در دست خود دارد و با استفاده از تراشه های خود بر این حیطه حکمرانی می کند، باید ابتدا نگاهی به طراح های اخیر این کمپانی برای استفاده از سیلیکون در پردازنده های خود بیاندازیم. پردازنده های Core i5 و Core i7 توانسته اند جای پردازنده های چندهسته ای AMD را علی رغم این که این تراشه های AMD دارای سرعت اجرای ۳GHz+ هستند، بگیرند.
دامنه تراشه های Core i که دارای تراشه های حرفه ای i7 با هشت هسته، i5 با چهارهسته، و تراشه های ابتدایی i3 با دوهسته، هستند تغییرات بسیار زیادی را نسبت به سال ۲۰۰۸ در خود دیده اند، و نام های وسیعی را در این زمینه به خود اختصاص داده اند به طوری که یک پردازنده با نام MI5 کاملاً از آن ها متمایز می باشد. اما این تغییرات برای اینتل حکم وسیله ای را داشته اند که از آن برای به کارگیری و بهینه سازی رویکرد تیک-تاک خود جهت به روز کردن پردازنده های خود، استفاده کرده است.
از سال ۲۰۰۷، اینتل ریزساختارهای مربوط به پردازنده های خود را در هر سال «تیک» کوچک تر کرده است، و با رسیدن هر سال «تاک» یک ساختار جدید از این پردازنده ها را به بازار معرفی کرده است. با توجه به این که با روی کار آمدن لپ تاپ های قدرتمند، سبک و باریک، بازار فروش کامپیوترهای PC کمی نزول کرده است، و البته بیشتر توجه ها به سمت دستگاه های موبایل جلب شده است،  اینتل تصمیم گرفته است که نیمه هادی های به کار رفته در پردازنده های خود را کوچک تر کند و این اندازه ها را حتی کوچک تر از حد نانومتر (nm) کند، و البته تا جایی که امکان دارد صرفه جویی در مصرف انرژی را در پردازنده ها اعمال کند. این همان قابلیت بسیار مهمی است که مردم را ترغیب به خرید بیشتر لپ تاپ های Ultrabook کرده است.
نتیجه این فرآیند کوچک سازی اینتل، این است که این کمپانی پردازنده های خود را به اندازه ۱۴nm و کارایی انرژی بالایی رسانده است، اما هیچ کاهشی در میزان عملکرد و سرعت این پردازنده ها اعمال نکرده است. اینتل در پردازنده های جدید خود مانند مدل Skylake برای تراشه های دسکتاپ و مدل Kaby Lake برای لپ تاپ ها، توانسته است پردازنده های فوق حرفه ای را در برنامه تراشه های خود قرار دهد.
این تراشه ها هزینه ای نیز دارند. اگر شما قصد خرید یک تراشه حرفه ای دسکتاپ را داشته باشید، آنگاه باید حساب خود را چک کنید تا مطمئن شوید قادر به خرید یک تراشه Core i7 با قیمت ۳۰۰ پوند هستید که البته این قیمت پایه است و ممکن است برای یک مدل Core i7-5960X تا میزان ۱۰۰۰ پوند هم به فروش برسد. با خرید این پردازنده ها شما دارای قابلیت‌هایی همچون Hyper-Threading، یک فناوری که مدتی است وارد دنیای پردازنده ها شده است و اجازه می دهد تا هر وظیفه ای که به پردازنده محول شده است در یکی از هسته ها پردازش شود، خواهید بود. این قابلیت بر روی تراشه های تک هسته ای مانند Intel Pentium 4 Prescott عملکرد خوبی نداشت، اما در تراشه های چندهسته ای Core i7 این قابلیت به تراشه اجازه می دهد تا وظیفه های سنگینی مانند ویرایش ویدئو را به قطعاتی از سیلیکون محول کند که قادر به اجرای آن با عملکرد بهتری هستند.
اما همه افراد به این میزان از قدرت نیازی ندارند. پردازنده Core i5 با سرعت اجرای ۳٫۵GHz و با ساختار چهارهسته ای، و همچنین توانایی افزایش سرعت تا میزان ۳٫۹GHz به لطف وجود قابلیت اینتل به نام Turbo Boost، می تواند با صرفه جویی در مصرف انرژی به میزان معقولی، وظایف شما را به خوبی انجام دهد و البته قیمت این پردازنده برای مدل های مختلف بین مقادیر ۱۵۰ تا ۲۰۰ پوند در بازار می باشد. برای افرادی که گیمر هستند یا عملکرد قدرتمندی در یک PC ارزان قیمت طلب می کنند، اینتل یک تراشه ایده آل را معرفی کرده است. برای مطالعه بیشتر در این زمینه، قسمت پردازنده های i5 برای دسکتاپ را مطالعه فرمایید.
موفقیت تراشه های i7 و i5 اینتل به این معنی است که کمپانی AMD باید تمرکز خود را بر روی سهم کمتری از بازار معطوف کند. تراشه هایی مانند AMD FX-8320E ارائه دهنده هشت هسته و سرعت اجرای ۳٫۲GHz هستند و قیمتی در حدود ۱۲۰ پوند دارند. پس این تراشه ها با وجود این که عملکرد مناسب و معقولی دارند، قیمت ارزانی هم دارند.
اما با ابزار تاسف برای AMD باید گفت که اینتل رقابت خود را در این بخش از تراشه های ارزان قیمت بازار هم رها نکرده است و علاوه بر تولید تراشه های بی رقیب و گران قیمت خود، تراشه هایی مانند i3 چندهسته ای و البته پردازنده های ارزان قیمت Celeron را تولید کرده است. با وجود این که AMD در سطح پردازنده های ارزان قیمت آمار بهتری را نسبت به اینتل بر روی کاغذ نشان می دهد، اما در بسیاری از استفاده های عملی دیده شده است که پردازنده های اینتل عملکرد بهتری دارند.
کارایی فوق العاده
دلیل این برتری پردازنده های اینتل همان کارایی آن ها می باشد. تراشه های چندهسته ای AMD به صورت هسته هایی پیکربندی شده اند که منابع به باهم به اشتراک می گذارند، و برخلاف تراشه های اینتل که منابع را به صورت مستقل از هم پردازش می کنند، این تراشه ها باهم همزمان عمل می کنند. این امر باعث ایجاد نقص هایی در عملکرد خواهد شد.
حتی با این که پردازنده های اینتل دارای سرعت اجرای کمتری هستند، اما در تست های پردازنده ها نشان دادند که عملکرد سریعتری دارد، و این یک معیار کلیدی در عملکرد یک پردازنده به حساب می آید، پس در عمل پردازندهای اینتل از پردازنده های AMD قوی تر ظاهر شدند.
آنگاه نوبت به تست کردن پردازش وظایف مختلف توسط هسته ها رسیده است. در این زمینه یک پردازنده چهارهسته ای Intel i7 نسبت به یک پردازنده هشت هسته ای AMD دارای سرعت بیشتری بود زیرا سرعت اجرای آن بر روی نیمی از این هسته ها انجام می شد، این به این معنی است که پردازنده اینتل قادر به ارائه کردن کارایی بیشتری است. علاوه بر این، تولید تراشه های هشت هسته ای  با اندازه های بزرگتر باعث مصرف انرژی بیشتری می شود، پس اگر از تراشه های ارزان تر استفاده می کنید، ممکن است در پایان ماه قبض برق منزل شما را غافلگیر کند.
پتانسیل چندهسته ای و چندبخشی در تراشه های AMD روشی صرفه جو برای اجرای وظایفی مانند ویرایش فیلم یا رمزگذاری است که این صرفه جویی را مدیون اجرای وظایف در بخش های مختلف پردازنده می باشد. با این حال، اکثر بسته های نرم افزاری امروزی هنوز از این تکنیک نهایت استفاده را برده اند، و توانایی های AMD را در تمامی محاسبات روزمره به چالش می کشند. و افرادی که نیاز به یک PC برای انجام چنین وظایف سنگینی دارند باید به دنبال تراشه ای قدرتمندتر باشند که تراشه Core i7 انتخاب خوبی برای این افراد خواهد بود.

تکیه بر سیلیکون
اینتل یک خلاقیت از خود نشان داده است، این خلاقیت را در ترکیب کردن CPU ها یا پردازنده های گرافیکی به کار برده است و آن را واحد پردازش شتاب (APU) نامیده است. با داشتن این پردازنده هایی که دارای ساختار APU هستند شما می توانید لپ تاپ یا PC هایی را داشته باشید که به راحتی قادر به پردازش گرافیک های سه بعدی باشید و نیازی به استفاده از کارت های گرافیک پرمصرف و اختصاصی نداشته باشید.
بسیاری از تراشه های اینتل نیز به صورت توکار دارای شتاب دهنده های گرافیکی هستند که با دارا بودن فناوری گرافیک یکپارچه Iris Pro در بخش پردازش پیکسل ها حرف های زیادی را برای گفتن خواهند داشت. اما AMD به لطف خرید کارت گرافیک های اختصاصی ATI در سال ۲۰۰۶،  به صورت کلی پردازش سه بعدی گرافیک بهتری را نسبت به اینتل ارائه می کنند.
افرادی که قصد جمع کردن یک PC با بودجه متوسطی را دارند و می خواهند از آن برای امور دفتری استفاده کنند و بازی های متوسطی مانند Dota 2 و League of Legends را بر روی آن اجرا کنند، پردازنده AMD به نام APU گزینه های صرفه جو و خوبی برای این افراد هستند.
با این حال، پردازنده های APU برای استفاده در کنسول های بازی بسیار جذاب تر نیز خواهند شد. کنسول های Xbox One و PlayStation 4 از پردازنده های اختصاصی APU محصول کمپانی AMD که نام آن ها Jaguar است، استفاده کرده اند. چیپست‌های جدید دارای پردازنده های چهارهسته ای با تراشه گرافیکی ۲۰ هسته ای Radeon است که به کنسول های بازی سونی و مایکروسافت توانایی اجرای کیفیت نمایش های ۴K را می دهد. و برای داشتن چنین قابلیت ها و عملکردهایی باید مواظب صرف هزینه های باشید تا تراشه ای که خریداری می کنید با PC شما مطابقت داشته باشند.
با وجود این که کمپانی AMD در همه زمینه ها به اینتل باخته بود، ولی فروش تعداد بالای Xbox One و PlayStation 4 که دارای تراشه های AMD بودند باعث شد تا این کمپانی همچنان در عرصه تراشه ها باقی بماند. و این فناوری APU می تواند قدرت های بیشتری را در آینده به دست آورد، تا AMD بتواند پردازنده های نسل بعدی خود را قوی تر بسازد.

تراشه های Zen
آقای Don Woligroski مدیر بازایابی محصولات کمپانی AMD در بخش پردازنده های دسکتاپ به ما گفت: «ما در فضای فوق حرفه ای فعالیت نمی کنیم، ما در حال حاضر رقیبی به نام Core i نداریم. پردازنده جدید Zen همه را از نظر سرعت عملکرد غافلگیر خواهد کرد و می تواند حیطه تراشه های PC را متحول کند. من فکر می کنم که Zen نسل بعدی و اهرم فشار برای AMD خواهد بود.» دلیل این حرف این است که این پردازنده اولین پردازنده جدید در ۵ سال گذشته است که از تاریخ ورود پردازنده های Bulldozer این کمپانی به بازار وارد شده اند.
کمپانی AMD به دقت بر روی پردازنده Zen کار می کند و روند ساخت آن هنوز ادامه دارد، اما اولین نسخه از پردازنده Zen در اوایل سال ۲۰۱۷ به بازار وارد خواهد شد. این نسخه Ryzen نام دارد، و برای مبارزه با پردازنده های هشت هسته ای و ۱۶ بخشی موجود در بازار وارد صحنه خواهد شد، همچنین این پردازنده قابلیت پشتیبانی از DDR4 RAM را دارد.
با استفاده از پلتفرم جدید AM4 متعلق به کمپانی AMD که یک سوکت توسعه را برای تراشه های CPU و APU فراهم می کند، پردازنده Zen در تلاش برای افزایش ۴۰ درصدی سرعت عملکرد نسبت به پردازنده های قبلی AMD بوده است، و هنوز هم باید با تراشه های ۱۴nm اینتل رقابت کنند.
این تراشه با قدرت به دنبال رقابت کردن با تراشه هشت هسته ای اینتل به نام Core i7 می باشد، و کمپانی AMD ادعا کرده است که تست های آن ها بیان کننده این مهم هستند که Zen این پتانسیل و توانایی را دارد. البته هنوز جا برای کار کردن بر روی این پردازنده وجود دارد اما پهنای باند و استفاده بهتر از منابع ریزساختاری نسبت به پردازنده های قدیمی تر AMD بیان کننده این است که Zen قادر است نقص های مربوط به نسل های قبلی خود را برطرف کند و در زمینه پردازنده های فوق حرفه ای با اینتل به رقابت بپردازد.
امری نگران کننده برای اینتل این است که طبق شایعات پردازنده Summit Ridge از این کمپانی قیمتی در حدود ۳۰۰ پوند (به طور میانگین ۲۳۵ پوند) در بازار خواهد داشت، که به قیمت زیادی برای خرید یک تراشه می باشد.
برای گیمرها و علاقه مندان به ساخت دسکتاپ، این خبر خوبی است. خانواده Zen قرار است پردازنده هایی را تولید که با وجود عملکرد قوی دارای قیمت معقول و مناسبی هم باشند، و این امر اینتل را مجبور می کند تا تمرکز خود را مانند قبل به تراشه های دسکتاپ معطوف کرده و سرعت خود را برای ساخت تراشه های جدیدتر بیشتر کند.
حتی ممکن است Zen از فناوری APU در ساختار خود استفاده کند. درحالی که این کمپانی به صورت واضح حرفی در مورد این فناوری در Zen نزده است، ولی آقای Woligroski به جرأت گفته است که این یکی از برنامه های این کمپانی خواهد بود. او گفت: «من فکر نمی کنم که با توجه به برنامه هایی که این کمپانی برای ساخت تراشه های پیشرفته دارد، قرار دادن این فناوری چیز عجیبی باشد.»
این قابلیت برای گیمرها دارای برخی مزیت ها است: فناوری های APU منجر به عملکرد قدرتمند در اجرای بازی ها می شوند، اگر مایکروسافت و سونی کنسول های خود یعنی Xbox و PlayStation را در آینده ای نزدیک به روز کنند این فناوری باعث ایجاد بازی های قدرتمندتری می شود، و لپ تاپ بدون نیاز به داشتن باتری های قوی و کارت گرافیک گران قیمت می توانند عملکرد گرافیکی بهتری داشته باشند.
پایان قانون مور؟
به نظر می رسد که پردازنده های Zen قصد دارند در دنیای پردازنده های سال ۲۰۱۷ برخی چیزها را با هم ترکیب کنند، اما به طور کلی رشد CPU ها به نوعی با یک تنگنا مواجه شده است. قانون مور-که توسط بنیانگذار کمپانی اینتل آقای Gordon Moore در سال ۱۹۶۵ بیان شده است- اشاره می کند که تعداد ترانزیستور بر واحد مربع اینچ در مدارهای یکپارچه تقریباً هر دو سال یکبار دوبرابر می شوند، و به مدت طولانی معیاری برای اندازه گیری و سنجش آینده پردازشگرها بوده است.
با این حال، در سال های اخیر چالش های فنی مربوط به پردازنده های ۲۲nm منجر به این شده است که میزان رشد عملکرد پردازنده ها کمی کندتر شود. حتی خود آقای مور هم گفته است که قانون من در چند دهه آینده خواهد مرد و دیگر برقرار نخواهد بود. همانطور که آقای Geoff Blader، معاون پژوهشی در مرکز تحلیل CSS Insight گفته است: «هنوز قانون مور موضوعیت دارد و برای چند سال آینده برقرار خواهد بود، اما به وضوح در حال کند شدن است. ما ورود تراشه های ۱۰nm را در سال ۲۰۱۷ به بازار خواهیم دید، اما زمانی که به هندسه های کوچک تر و کمتر از ۷nm برسیم، تکنیک های جدیدی مانند استفاده از اشعه های نور برای ایجاد کردن لایه هایی در مواد بر روی سیلیکون ها، ضروری خواهند بود. قانون مور قطعاً شروع به عفول می کند و کوچکتر کردن اندازه ترازیستور ها سخت تر و سخت تر خواهد شد.»
پیش بینی او به نظر درست است، با توجه به این که اینتل مجبور است وارد کردن پردازنده ۱۰nm Cannonlake به بازار را به تعویق بیاندازد و به جای آن پردازنده ۱۴nm Kaby Lake را وارد بازار کند، این پیش بینی منطقی به نظر می رسد. با این حال مشخص می شود که اینتل باید قانون مور را رها کند، و هنوز بر روی برنامه های خود برای کوچک و کوچکتر کردن اندازه CPUها بیشتر پافشاری کند.
آقای Brian Krzanich، مدیر اجرایی کمپانی اینتل، می گوید: «در سابقه ۳۴ ساله من صنعت نیمه هادی ها، به وضوح شاهد مرگ قانون مور بیش از چهار بار بوده ام. با ارتقای ما از فناوری ۱۴nm به ۱۰nm، و برنامه رسیدن به اندازه های ۷nm و ۵nm و حتی کوچکتر از آن، همین برنامه گواهی بر این هستند که هنوز هم برای مدت چندسال قانون مور برقرار خواهد بود.»
پس به نظر نمی رسد که قانون مور به این زودی ها از بین برود؛ این قانون هنوز هم بیان کننده افزایش عملکرد به صورت نسل به نسل و سال به سال در پردازنده ها می باشد. می توان گفت این قانون مانند همیشه برای سازندگان تراشه تجارت عمده ای است. اینتل از همان رویکرد تیک-تاک خود استفاده خواهد کرد اما امیدوار است که نوآوری بیشتری را داشته باشد، و این نوآوری بیشتر به دلیل رشد AMD به عنوان یک رقیب در آینده ای نزدیک است. به احتمال زیاد CPU ها و GPU ها با همان ساختار سیلیکونی که دارند کوچکتر خواهند شد تا از قدرت محاسباتی استفاده بیشتری ببرند و این رشد به لطف وجود گوشی های هوشمند در بازار است.
آقای Blader گفت: «آینده CPU تنها مربوط به CPU نخواهد بود. PC ها از نظر عملکرد بیشتر شبیه به گوشی های هوشمند خواهند شد. مدت زمان بوت شدن کاهش یافته است و سنسورهایی را در PC ها قرار داده اند، طراحی چیپست ها هم در گوشی های هوشمند و PC ها به صورت هم جهت پیش می روند.» و با ورود بیشتر دستگاه های هوشمند به بازار، ما به احتمال زیاد شاهد طرح های بیشتری از فناوری APU در روی دستگاه ها، از کامپیوترهای فشرده گرفته تا ماشین های هوشمند و پهبادها و هدست های واقعیت مجازی، خواهیم بود. با این حال، شما می توانید ادعا کنید که یک رشد تدریجی از چیزی است که ما قبلاً داشته ایم.

محاسبات وسیع و پیشرفته
سیلیکون در همان بدو تولد پردازنده ها، اصلی ترین ماده به کار رفته در آن ها بوده است: این ماده ارزان است و با توجه به الکترون هایی که در بین ترانزیستورهای آن در جریان هستند می تواند به خوبی گرما از خود دفع کند. اما قوانین فیزیک به ما گوش زد می کنند که در حال نزدیک شدن به بیشترین مقدار عملکردی هستیم که می توان از یک سیلیکون انتظار داشت.
گرافین یکی از این مواد عجیبی است که می تواند به جای سیلیکون مورد استفاده قرار گیرد و جایگزینی برای این ماده در آینده خواهد بود. از این ماده می توان برای تولید نانولوله های کربنی با یک دیواره ضخیم کربنی استفاده کرد، که البته IBM کشف کرده است که این کار امکان کوچکتر کردن ترانزیستور بدون مواجهه با مصرف بالای انرژی الکتریکی را می دهد. این کشف بزرگ بیان کننده این است که به راحتی می توان مشکل مربوط به گرمایش سیلیکون که در بین ترانزیستورها جریان دارد را برطرف کند.
محققان باهوشی که در موسسه MIT فعالیت می کنند دریافتند که گرافین شکل یک لایه عسل را به خود می گیرد که می تواند سرعت مربوط به فوتون هایی را که با سرعت نور در حرکت هستند کمتر کند، و الکترون ها را مجبور به جابه جا شدن با سرعتی بیش از سرعت نور کند. در محاسبات دودویی (binary) کمترین مقدار از اطلاعاتی که یک پردازنده می تواند پردازش کند یک بیت است، و پس این اطلاعات می تواند به صورت ۰ یا ۱ باشد، یعنی یا هست یا نیست. در محاسبات کوانتوم، به لطف استفاده از کوبیت‌ها (qubits) این فرآیند کمی مبهم شده است. این مقادیر می توانند به صورت همزمان هم ۰ و هم ۱ باشند. به این معنا که یک کوبیت قادر به پردازش دو معادله در یک لحظه است.
با استفاده از نسخه مدرن محاسباتی ۶۴-bit، استفاده از رویکرد کوبیت به این معنی است که هریک از آن ها قادر به پردازش تعداد ۱۸۴۴۶۷۴۴۰۷۳۷۰۹۵۵۱۶۱۶ به صورت همزمان می باشد. هر محاسباتی که بر روی این مقادیر انجام می شود در یک لحظه بر روی همه آن ها اعمال خواهد شد، یعنی نسبت به بیت های سنتی که بر روی سیستم های قدیمی تر استفاده می شد، استفاده کردن از کوبیت ها می تواند به میزان زیادی عملکرد پردازش را افزایش دهد.
تعجبی ندارد که گوگل به شدت در حال کار کردن بر روی محاسبات کوانتوم است، و دولت های مقادیر زیادی از پول خود را در این زمینه تحقیقاتی سرمایه گذاری کرده اند. متاسفانه در حال حاضر، تراشه هایی که از محاسبات کوانتومی استفاده می کنند ممکن است مدت زمان زیادی را برای ورود به بازار در آینده نیاز داشته باشند یا این که شاید هرگز وارد بازار نشوند و با شکست مواجه شوند. در حالی که فعلاً به این زودی به نظر نمی رسد که محاسبات کامپیوتری از ساختار x86 خود فاصله بگیرد، اما به طور کلی آینده محاسبات و پردازنده ها همچنان دارای یک وضعیت وسوسه برانگیز می باشد. برای دیدن چنین تغییر بزرگی باید چند دهه منتظر باشیم.

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

It is main inner container footer text