img

عکاسی از بچه ها…

/
/
/

بچه ها یکی از سوژه های همیشگی عکاس ها هستند اما عکاسی از آن ها چندان آسان نیست. در این مقاله، راهنمایی هایی برای عکاسی بهتر از بچه ها را بیان می کنیم.

برای بیشتر مردم، به دنیا آمدن فرزند یا نوه، یک دلیل خوب برای خریدن یک دوربین جدید است. البته گرفت عکس های خوب، به خصوص از بچه ها، کار چندان آسانی نیست. هر پدر و مادری فکر می کنند که فرزند آن ها زیبا ترین کودک روی زمین است اما فرشته ی کوچک آسمانی یک خانواده می تواند کابوسی برای فرد دیگری باشد.
هر چقدر که بچه ها بزرگ تر می شوند، سریع تر و غیر قابل پیش بینی تر می شوند. هر عکاس حرفه ای حیات وحش به شما خواهد گفت که عکاسی از سوژه هایی که سریع حرکت می کنند یا حرکت آن ها غیر قابل پیش بینی است، کار بسیار سخت و پیچیده ای خواهد بود و برای همین است که آن ها ساعت ها در زیر نور مستقیم آفتاب مشغول کار کردن هستند. البته بیشتر وقت ها عکاسی از چهره ی بچه در فضا های سر پوشیده (indoor) و در زیر نور کمتری، در مقایسه با فضای باز (outdoor)، انجام می شود.
بنا بر این، مشکل اصلی این است که چگونه از این سوژه های پُر تحرک و غیر قابل پیش بینی در شرایط مناسب و با وجود نور کافی عکاسی کنیم.

آماده کردن صحنه
انتخاب موقعیت (صحنه یا location)، بهترین کار برای شروع عکاسی است. بهترین حالت این است که محیطی با نور زیاد را انتخاب کرده تا بتوانید عکس های با کیفیتی بگیرید. بچه ها به ندرت برای مدتی طولانی یک جا ثابت می ایستند یا می نشینند پس باید یک دیافراگم (shutter) سریع با سرعتی بین ۱/۱۰۰s یا ۱/۲۵۰s در اختیار داشته باشید تا در کمترین زمان ممکن، لحظه ها را ثبت کنید. در نور کم، به یک سرعت زیاد ISO (سرعت فیلم یا ایزو عددی است که برای اندازه ‌گیری حساسیت فیلم عکاسی یا حسگر های الکترونیکی استفاده می‌شود) نیاز خواهید داشت و اگر چه نقطه های پارازیت را بیشتر می کند اما در فضای باز (outdoor) مشکلی مهمی به حساب نمی آید. در فضا های بسته و در داخل خانه، می توانید با قرار دادن سوژه در کنار پنجره، نور کافی را در اختیار داشته باشید.
مشکل بعدی، کیفیت نور است. تابش مستقیم نور آفتاب، سایه های پُر رنگی را ایجاد می کند و می تواند قسمت های بسیار پُر نور و قسمت های بسیار تیره ای را در عکس ایجاد کند. البته نور مستقیم آفتاب، به غیر از دو زمان پیش از غروب و بعد از طلوع، بیشترین کمک را در گرفتن عکس های خوب به شما می کند. نور خورشید می تواند سایه روشن های جذابی را در عکس ها ایجاد کند به خصوص زمانی که از کنار (و نه از روبرو) بر روی صورت تابیده شده باشد. خودتان و سوژه ی مورد نظرتان را در جایی قرار دهید که نور خورشید از پُشت شما یا از چپ یا راست به سوژه بِتابَد. با این کار، نور خورشید اطراف صورت کودک را گرفته و تابش زیبایی را در اطراف موهایش ایجاد می کند. البته باید توجه داشته باشید که بچه ها چشم هایشان را به طرف نور حرکت ندهند (چپ چپ به نور نگاه نکنند). همچنین، نباید نور مستقیم به لنز دوربین بتابد. اگر نوری که از پُشت به سوژه تابیده می شود، چهره ی کودک را بیش از اندازه تیره می کند، از فِلَش دوربین استفاده کنید تا سایه را کم رنگ تر کند.
ابر ها، تمام آسمان را به یک منبع نور تبدیل می کنند. نور بسیار کم و سایه های نه چندان تیره، سوژه ها را با زمینه ی عکاسی هم سطح کرده و جذابیت آن ها را از بین می برد. در حالت کلی، بهترین نور برای عکاسی از چهره، یک نور پراکنده است که سایه روشن هایی را ایجاد کرده و سایه های آن بیش از اندازه تیره نباشند. بهترین شرایط عکاسی در فضای باز، عکس برداری در سایه و در یک روز آفتابی است. اگر آسمان ابری بود، مانعی را پیدا کنید تا نوری که از آسمان به سوژه می تابد، تنها به یک طرف صورت تابیده شود.
می توانید از همین راهنمایی ها برای عکاسی از سوژه ای که در خانه و در کنار پنجره قرار گرفته است استفاده کنید. لازم نیست به دنبال تابش مستقیم نور خورشید باشید چرا که تابش نور بر روی پنجره، آن را به یک منبع مناسب بزرگ و مسطح برای عکاسی تبدیل می کند. این منبع، یک تغییر نور مناسب و ملایم از نور تا سایه را ایجاد کرده که کیفیت و درخشندگی پوست صورت را در عکس بیشتر می کند. همچنین بازتاب نور توسط شیشه ی پنجره، یک درخشش کاریزماتیک در چشم های سوژه ایجاد می کند. بهتر است چراغ های خانه را خاموش کنید چرا که ترکیب نور خورشید (طبیعی) و نور چراغ (مصنوعی)، حرارتِ رنگ نامناسبی را ایجاد می کند. البته ترکیب نور در هر شرایطی نا مناسب نیست اما مدیریت کردن کیفیت عکس و رنگ ها با وجود یک نوع منبع نور (طبیعی یا مصنوعی) آسان تر خواد بود.
اگر چه داشتن نور مناسب یکی از حساس ترین موارد در عکاسی است اما موقعیت (location) عکاسی نیز اهمیت بسیار زیادی دارد. اگر چه برای عکاسی از چهره، پس زمینه نباید جلب توجه کننده باشد اما به هر حال قسمتی از عکس شما خواهد بود، مگر این که چارچوب عکس به اندازه ای کوچک باشد (مانند عکس های پرسنلی) که پس زمینه در عکس مشخص نباشد. توجه داشته باشید که یک پس زمینه ی سفید یا سیاه کامل نیز یک پس زمینه به حساب می آید که بر روی عکس گرفته شده تاثیر دارد. دوربینی با یک حِسگر (سنسور) بزرگ و لنز دریچه ی دیافراگم عریض، یک پس زمینه ی کم عُمق را ایجاد می کند که تمرکز و توجه را از روی پس زمینه برداشته و توجه بیننده را به صورت و چشم سوژه جلب کند. البته باز هم اشاره می کنیم که پس زمینه، نقشی اساسی در عکاسی از صورت دارد و باید به آن توجه کرد.
سعی کنید پُشت صحنه ای را انتخاب کنید که از یک طرف با شرایط عکس برداری همخوانی داشته و از طرف دیگر، مصنوعی به نظر نیاید. پس زمینه ای از درختان یا قسمتی از یک بیشه، انتخاب های بسیار مناسبی هستند. در مورد فضا های بسته، نقطه ای را انتخاب کنید که در زمان مشاهده ی عکس، باعث حواس پرتی بیننده از روی صورت سوژه به اشیاء موجود در پس زمینه نشود. چه در فضای باز و چه در فضای بسته، به چیز هایی مانند چراغ یا درخت ها که ارتفاعی بیشتر از سوژه داشته و از پُشت سر آن مشخص هستند، توجه داشته باشید. همچنین بهتر است اشیاء براق و جلب توجه کننده را برداشته یا روی آن ها را بپوشانید. اسباب بازی های کوچک و تصاویر روزنامه ها یا مجله ها اگر چه یکی از بخش های روزمره ی زندگی ما به حساب می آیند اما بدون تردید باعث می شوند که توجه بیننده به جای سوژه، به پس زمینه جلب شود.

کار کردن با موضوع ها
بعد از درست کردن صحنه ی عکاسی، باید به سوژه توجه کنید. چهره ی تحسین برانگیز و زیبای کودکان وقتی پوشیده از باقی مانده ی شکلات، آب بینی و از این جور چیز ها است، چندان برای عکاسی جذاب نخواهد بود پس بهتر است قبل از هر کاری، صورت آن ها را تمیز کنید. همچنین، انتخاب لباس و مرتب کردن مو ها باید با دقت کامل انجام شود. البته نباید کاری کنید که شخصیت اصلی بچه ها در زیر ظاهری که شما درست می کنید پنهان شود اما تمیز بودن لباس ها و صورت بچه ها و اطمینان پیدا کردن از این که مو های آن ها صورتشان را نپوشانده، اهمیت زیادی دارد.
چالش بعدی این است که از آن ها بخواهید قیافه ی (ژِست) مورد نظر شما را بگیرند. نوزادان و بچه هایی که هنوز نمی دانند دوربین عکاسی چه مفهومی دارد، جلوی شما می نشینند یا می خوابند و تنها کافی است توجه آن ها را با یک عروسک، شِکلَک در آوردن یا چیزی شبیه این ها به خودتان جلب کنید. «دالی موشه» بازی کردن می تواند چند دقیقه آن ها را بی حرکت نگه دارد تا عکاسی شما تمام شود. اگر می خواهید این گروه از بچه ها مستقیم به دوربین نگاه کنند، بهتر است عروسک یا هر چیزی دیگر جالب توجه برای آن ها را درست در بالای دوربین نگه دارید. اگر مجبور هستید از هر دو دستتان در زمان عکاسی استفاده کنید، از کس دیگری بخواهید تا پُشت سر شما ایستاده و درست از بالای سرتان با آن ها دالی موشه بازی کند.
هر چقدر بچه ها بزرگ تر باشند، بیشتر متوجه مفهوم عکاسی و دوربین می شوند. تعدادی از آن ها یک لبخند مصنوعی تحویل شما می دهند که نااُمید کننده ترین چیز برای یک عکاس مُشتاق است. تعداد دیگری از آن ها شِکلَک ها و قیافه (ژست) های عجیب و غریب و مسخره به خودشان می گیرند و مرتب از جلوی دوربین فرار می کنند. چالش اصلی این است که آن ها را با حالتی خندان و خوشحال یک جا نگه داشته تا بتوانید عکس های مورد نظرتان را بگیرید. اگر از دو یا چند کودک عکس می گیرید، مجبور کردن آن ها به قیافه ی مناسب گرفتن و نگاه کردن هم زمان به دوربین، به یک کار دشوار، پیچیده و خسته کننده تبدیل می شود. اگر با برنامه های ویرایش تصویر آشنا باشید، می توانید از تک تک آن ها به تنهایی عکس گرفته و عکس ها را در کنار یکدیگر قرار دهید اما جذابیت این عکس ها در مقایسه با عکس هایی که در شرایط واقعی گرفته می شوند، کمتر خواهد بود.
اگر فکر می کنید که می توانید از یک کودک بخواهید روی مُبل نشسته و در حالی که لبخند می زند به دوربین نگاه کند، در اشتباه هستید. در حقیقت باید روشی پیدا کنید تا آن ها را بخندانید. اگر آن قدر بزرگ شده اند که دالی موشه برایشان جذابیتی ندارد، بهتر است چند لطیفه برایشان تعریف کنید. از آن ها بخواهید تا بگویند چه غذایی را دوست دارند و بعد از آن، چند غذایی که دوست ندارند را به زبان بیاورید و از چهره ی جالب آن ها عکاسی کنید. می توانید از آن ها بپرسید در آینده می خواهند چه کاره بشوند یا می خواهند کدام دایناسور را در اتاقشان نگه دارند.
برای عکاسی از چهره ی بچه ها لازم نیست از آن ها بخواهید لبخندی به پهنای صورتشان بزنند. تنها کافی است توجهشان را به چیزی جلب کنید یا یک کار خنده دار انجام بدهید، چرا که در این حالت، نتیجه ای که به دست می آورید بی نظیر خواهد بود. اگر چه می توان با یک وسیله ی جذاب، توجه بچه ها را جلب کرد اما نباید چیزی به آن ها داد تا برای استفاده از آن مجبور باشند به پایین نگاه کنند چرا که چهره ی آن ها پوشانده می شود. خوراکی ها در هیچ شرایطی مناسب نیستند چرا که چهره ی در حال خوردن، نوشیدن یا جویدن در هیچ شرایطی برای عکاسی جالب نیست. غذا درست کردن (مشغول شدن آن ها با وسایل آشپزی) یک فکر جالب است و می تواند آن ها را برای چند دقیقه ای مشغول کند. اگر چه در زمان بازی دو کودک با هم می توانید صحنه های جذابی را ثبت کنید اما کمتر می توانید شرایطی را ایجاد کنید که هر دوی آن ها هم زمان با هم و با ظاهر مناسب به دوربین نگاه کنند.

عکس برداری
صحنه ی عکاسی آماده شده و سوژه های شما در بهترین شرایط ممکن قرار دارند و تنها کاری که باقی مانده، عکس گرفتن است. بهتر است در حالت (فُرمت) Raw (خام) عکاسی کنید چرا که در زمان استفاده از نرم افزار های دسکتاپی مانند Adobe Lightroom، امکان پردازش اختلال (نویز) و اصلاح رنگ بیشتری را در اختیار خواهید داشت.
توازن رنگ سفید (White Balance که روندی است که در آن رنگ سفید که متمایل به رنگ های دیگر است به صورت سفید کامل و خالص در آورده می شود) برای عکاسی از چهره (portrait) اهمیت بسیار زیادی داشته و درست مانند رنگ های دیگر، نقش مهمی را در نمایش قسمت های مختلف پوست صورت و بدن بازی می کند. در بیشتر دوربین ها، تنظیمات توازن رنگ سفید به صورت پیش فرض در حالت مناسب و قابل قبولی قرار داده شده اما برای اطمینان بیشتر، بهتر است توازن رنگ یک چشمتان به سرعت شاتِر (سرعت نوردهی یا shutter speed که مدت زمان باز بودن شاتر دوربین برای ورود نور است) باشد. عدد هایی کمتر از ۱/۵۰s می تواند باعث تار شدن عکس به خصوص در زمان کار کردن با بچه ها، به دلیل حرکت های زیاد آن ها در زمان عکاسی بشود. قرار دادن سرعت شاتِر بر روی ۱/۱۰۰s در بیشتر موارد قابل قبول است اما اگر در محیط هایی عکاسی می کنید که سوژه در آن ها حرکت های زیاد و سریعی دارد، بهتر است از سرعت ۱/۲۵۰s استفاده کنید. البته تمام این اعداد در شرایط مختلف استفاده می شوند و بدون تردید شما می توانید بهترین تنظیمات را خودتان، با توجه به شرایط عکاسی مورد نظرتان، به دست بیاورید. در صورت بالا رفتن سرعت ISO باید موقعیت (location) عکاسی دارای نور بیشتری بوده تا از تیره شدن عکس ها جلوگیری شود.
با زوم کردن بر روی چشم سوژه، مطمئن شوید که زوم خودکار دوربین بر روی چشم ها تنظیم شده است. در این شرایط، فقط کافی است که چشم ها با شفافیت کامل در تصویر دیده شوند. در بعضی از دوربین ها، ویژگی تشخیص چهره و فوکوس خودکار (Autofocus) روی چشم ها وجود دارد اما اگر دوربین شما این قابلیت را ندارد باید خودتان تنظیمات فوکوس خودکار را بر روی چشم سوژه قرار دهید.
اگر تنها یک سوژه دارید، بهتر است در حالت portrait یا همان عمودی عکاسی کند. در این حالت، عکاسی تمام قد، صورت یا بالا تنه در بهترین شرایط ممکن انجام می شود. باید توجه داشته باشید که تفاوت زیادی بین بزرگ نمایی (zoom in) و کوچک نمایی (zoom out) با نزدیک شدن به سوژه و دور شدن از آن وجود دارد. فاصله های کانونیِ نوعی برای عکس برداری در این حالت (portrait) از ۵۰ تا ۱۰۰ میلی متر هستند اما روش استفاده ی درست یا نادرستی از آن ها وجود ندارد. یک موقعیتِ زومِ زاویه ی عریض به این معنی است که شما باید به سوژه نزدیک تر شوید که ممکن است توجه بچه ها را به شما جلب کرده و حالت طبیعی آن ها را از بین ببرد پس بهتر است در چنین موقعیت هایی، کمی عقب تر رفته و از بزرگ نمایی (zoom in) استفاده کنید.
یک روش دیگر این است که فضای اطراف سوژه در عکس دیده شود اما بعد از عکس برداری آن ها را حذف (دورِ عکس را crop) کنید. در این حالت، زمان کافی خواهید داشت تا بهترین ترکیب را پیدا کنید. توجه داشته باشید که می توانید عکس هایی که با دوربین های ۸ مگا پیکسلی گرفته می شود را در اندازه ی A4 چاپ کنید پس بدون تردید وقتی با دوربین های ۲۴ مگا پیکسلی امروزی که حِسگر های پیشرفته تری دارند، عکاسی می کنید، جزئیات بسیار زیادی ثبت می شوند. وجود داشتن فضای کافی در اطراف سوژه، کار شما را در هنگام قرار دادن آن در قاب (frame) های مختلف، آسان تر می کند.
اگر می خواهید عکاسی در حالت عمودی (portrait) را از چند سوژه انجام دهید، بهتر است آن ها را تا حد امکان به یکدیگر نزدیک کرده تا فضای خالی بین آن ها وجود نداشته باشد. اگر از بچه هایی که در حال بازی کردن هستند عکاسی می کنید، مطمئن باشید که تک تک آن ها یا داخل کادر باشند یا خارج از آن قرار بگیرند. عکسی که تنها قسمتی از بدن یکی از سوژه ها در آن دیده شود، قابل استفاده نخواهد بود. درست است که می توان چنین قسمت هایی را در برنامه های ویرایش عکس حذف کرد اما این کار ممکن است کادر بندی انجام شده را دچار مشکل کند.
از همه مهم تر این که در هر موقعیت، چندین و چند عکس بگیرید. در بیشتر موارد، یک عکس از هر ۱۰ عکس برای نگه داشتن، یک عکس از هر ۱۰۰ عکس برای به اشتراک گذاشتن و یک عکس از هر ۱۰۰۰ عکس برای قاب کردن مناسب است. البته بهتر است به جای این که در همان حالتی که هستید، ثابت بایستید و چند عکس بگیرید، کمی جایتان را تغییر داده و عکاسی کنید تا عکس ها با تفاوت کمی از یکدیگر گرفته شوند.

ویژگی های فنی
از تمام مواردی که اشاره شد می توانید در زمان عکاسی با هر دوربینی استفاده کنید اما روش هایی نیز وجود دارند که با توجه به قدرت و کیفیت دوربینی که با آن عکاسی می کنید، به بهتر شدن کیفیت عکس های شما کمک می کنند.
یک عٌمق میدان سطحی (کم) یا تیره تر بودن زمینه ی عکاسی در مقایسه با سوژه می تواند کیفیت عکس گرفته شده را بیشتر کند. عُمق میدان (DOF مخفف depth of field به معنی گستردگی محدوده ‌ای که جلو تر یا عقب‌ تر از سوژه ی اصلی، فوکوس هستند و مقدار معینی از میدان دید لنز که در آن تصاویر با وضوح کامل ثبت می شوند) به اندازه ی حِسگَر (سنسور) و دریچه ی دیافراگم (aperture) بستگی دارد. هر چقدر که اندازه ی سنسور بزرگ تر بوده و دریچه ی دیافراگم عریض تر باشد، پهنای DOF کمتر خواهد بود. اگر دوربین شما لنز های مختلف قابل تعویض دارد، بهتر است از لنزی استفاده کنید که دریچه ی دیافراگم آن بزرگ تر است چرا که کیفیت عکس های گرفته شده با آن بهتر خواهد بود. لنز های ۵۰ میلیمتری f/1.8 با قیمت نه چندان زیاد برای تمام نشان های تجاریِ SLR (مخفف single-lens reflex به معنی دوربین دیجیتال تک لِنزی بازتابی، دوربینی است که از یک سیستم آینه ای مکانیکی و پنتاپریسم برای هدایت نور از لنز به یک منظره یاب نوری در پُشت دوربین استفاده می کند) در بازار وجود دارند. در این لنز ها (۵۰ میلی متری f/1.8)، در مقایسه با لنز های ۵۰ میلی متری f/5.6، در حدود ۱۰ برابر نور بیشتر وارد لنز می شود. بنا بر این DOF سطحی تری داشته و امکان عکاسی در سرعت های بالا تر شاتر و سرعت های کمتر ISO در نورِ کم نیز وجود دارد.
یک لنز ۵۰ میلی متری بر روی یک دوربین SLR، همان میدان دیدی را به شما می دهد که با یک لنز ۷۵ میلی متری بر روی یک دوربین با حِسگَرِ تمام قاب (full-frame sensor که بر روی بیشتر دوربین های پیشرفته ی امروزی قرار دارد) خواهید داشت. چنین شرایطی برای عکاسی از چهره ای  که شامل صورت و شانه ها است، از هر نظر مناسب خواهد بود. البته اگر به دنبال به روز رسانی هستید، بهتر است از یک لنز ۳۵ میلی متری استفاده کنید. تفاوت قیمت لنز های ۳۵ و ۵۰ میلی متری به دوربین شما بستگی دارد اما عریض تر شدن محدوده ی عکاسی، کیفیت عکس را بهتر کرده و با توجه به این که امکان بریدن (crop کردن) اطراف آن با استفاده از برنامه های ویرایش عکس نیز وجود خواهد داشت، کیفیت عکاسی شما را نیز بالا تر خواهد برد.
یکی از ابزار های دیگر برای عکاسی در فضا های سر پوشیده (indoor)، یک فلاش (flashgun) است. بیشتر فلاش های موجود در دوربین های عکاسی، نور زیادی را به طور مستقیم بر روی سوژه می تابانند که می تواند کیفیت عکس گرفته شده را پایین بیاورد. تعدادی از این فلاش ها را می توان طوری تنظیم کرد که نور آن ها ابتدا به سقف تابیده و سپس بر روی سوژه بازتاب داده شود. اگر چه این حالت بسیار بهتر است اما با توجه به میزان نوری که می تواند از فلاش خارج شود، ممکن است بازتاب نور بر روی سوژه کافی نباشد. بیشتر فلاش هایی که در بازار به صورت جداگانه فروخته می شوند، چیزی در حدود ۱۰ برابر قوی تر از فلاش های دوربین ها هستند. همچنین، بیشتر آن ها در کنار قابلیت تنظیم به سمت بالا، قابل تنظیم شدن به دو طرف نیز هستند و به شما اجازه می دهند که به جای تابش مستقیم، از بازتاب نور برگشتی از دیوار ها بر روی سوژه استفاده کنید.
برای این که انعطاف پذیری بیشتری داشته باشید می توانید نور فلاش را با استفاده از دکمه ی بی سیم کنترل کنید. این دکمه ها را می توان درست در بالای دوربین عکاسی قرار داد تا استفاده از آن ها به ساده ترین شکل ممکن امکان پذیر باشد. فلاش هایی که توسط شرکت های شناخته شده مانند PocketWizard تولید می شوند قیمت زیادی دارند اما فلاش هایی که با نام های تجاری کم تر شناخته شده ای مانند Yonguno یا Neewer به بازار می آیند را می توانید با قیمت های مناسب و در مواردی با قیمت های بسیار پایین خریداری کنید. تنها نکته این است که تنظیمات نور دِهی دوربین و قدرت فلاش باید به صورت غیر خودکار (دستی) انجام شده و برای به دست آوردن بهترین تنظیمات، لازم است از روش آزمون و خطا استفاده کنید.
پیش از این بیان کرده بودیم که ترکیب نور خورشید با نور های مصنوعی باعث تفاوت حرارتِ رنگ ها در عکاسی شده و کیفیت عکس را پایین می آورند اما نور فلاش و نور خورشید از نظر حرارت رنگ بسیار نزدیک بوده و می توان آن ها را با یکدیگر ترکیب کرد. یکی از روش های نور پردازی کلاسیک برای عکاسی از چهره این است که یکی از این دو منبع نور را به عنوان منبع اصلی در مقابل سوژه و منبع دیگر را به عنوان منبع دوم (فرعی) در پُشت سوژه قرار دهید. در این روش، وظیفه ی منبع اصلی، ایجاد سایه های ملایم و وظیفه ی منبع دوم، ایجاد تمایز در کناره های سوژه است.
البته برای ایجاد تمایز در کناره های سوژه لازم نیست یک فلاش جدید و گران قیمت را خریداری کنید. شما می توانید خیلی ساده و با استفاده از یک آینه یا چند کاغذ بزرگ سفید، نور خورشید تابیده شده به سوژه را از پُشت آن برگشت داده و از آن به عنوان منبع دوم نور استفاده کنید.

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

It is main inner container footer text