خانه / مقالات / گوناگون / چرا فناوری واقعیت افزوده چیزی بیشتر از برادر کوچک واقعیت مجازیست؟

چرا فناوری واقعیت افزوده چیزی بیشتر از برادر کوچک واقعیت مجازیست؟

چرا فناوری واقعیت افزوده چیزی بیشتر از برادر کوچک واقعیت مجازیست؟
امروزه اکثر مطالب نشریات، مجلات فناوری و ‌بازی‌ها به موضوع واقعیت مجازی (VR) اختصاص یافته‌اند. شرکت Valve از محصولات واقعیت مجازی خود بنام Vive که با همکاری شرکت HTC ساخته شده، پرده برداری کرد. در ضمن Oculus Rift به مبلغ ناقابل ۲ بیلیون دلار توسط فیس بوک خریداری شد، مالک فیس بوک، مارک زاکربرگ این فناوری را “افسانه علمی” می‌نامد، افسانه‌ای که “دنیاهای جدیدی را پیش چشمان ما می گشاید”.
اما از گوشه و کنار زمزمه‌هایی به گوش می‌رسد که اصل داستان، فناوری واقعیت افزوده (AR) است.شرکت های اطلاعاتی با نفوذ همچون Juniper Research این فناوری را ارزش گذاری کرده‌اند. گزارش “واقعیت افزوده سال ۲۰۱۹-۲۰۱۵” شرکت Juniper پیش بینی کرده ، با وجود ۳/۱ بیلیون اپ فعلی موجود، درآمد حاصل از اپ‌های AR در سال ۲۰۱۹حدود ۱/۴ بیلیون دلار باشد. Digi-Capital عنوان می کند کهAR تا سال ۲۰۲۰ می‌تواند حدود ۱۲۰ بیلیون دلار ارزش پیدا کند، در حالیکه این مقدار برای VR فقط۳۰بیلیون دلار خواهد بود. در واقع این مطلب تفاوت‌های اساسی میان این دو تجربه و پیشرفت‌های صورت گرفته در خصوص هر یک را نشان می‌دهد. ما به جستجوی علت این مسئله می پردازیم و اینکه آیا واقعیت مجازی شانسی برای جبران این عقب ماندگی دارد؟ ما در جستجوی مسیری هستیم که شرکتهای رسانه‌ای بزرگ همچون مایکروسافت، Valve، گوگل، اپل و سونی در این فضا دنبال می‌کنند. برخی از این شرکت‌ها همچون گوگل با Magic Leap و مایکروسافت با هولولنز سرمایه گذاری‌های بیلیونی در این زمینه انجام داده اند، در حالیکه شرکت‌های دیگر همچون Valve با وجود آگاهی از VR، کنار کشیده‌اند.
چیز دیگری که از این مطلب استنباط می‌شود، آزمایش نحوه عملکرد فعلی فناوری AR و گام‌های بعدی آن در آینده خواهد بود. با این همه، AR درجه پائین در برخی از انواع اپلیکیشن‌های موبایل بسیار متداول شده و در حال فراگیر شدن است. پیش بینی Digi-Capital آن است که AR بخش بزرگی از بازار تلفن همراه را تسخیر خواهد کرد، با بیش از یک بیلیون تلفن هوشمندی که در حال حاضر با این فناوری عرضه شده‌اند، باید گفت ۱۲۰ بیلیون دلار یک تخمین محافظه کارانه است.
تفاوت اصلی بین فناوری واقیعت مجازی و واقعیت افزوده، به جهانی برمی‌گردد که این فناوری‌ها ما را با خود به آنجا می‌برند. واقعیت مجازی دنیای جدیدی برای شما می‌سازد. این دنیا همانند دنیایی است که ما در حال حاضر در آن زندگی می کنیم یا ممکن است دنیایی باشد که کاملاً از استخوان و ارواح ساخته شده، اما این دنیا اساساً جدای از دنیایی است که ما در آن زندگی می کنیم. هر آنچه که از طریق واقعیت مجازی استنباط می‌کنید، چیزی نیست که خارج از هدست وجود داشته باشد. شما کاملا در آن غرق می‌شوید. بنابراین واقعیت مجازی یک فناوری برای تجربیات همه جانبه واقعیت گریز مثل فیلم‌ها و بازی‌هاست.
واقعیت افزوده، در عوض، مبنای خود را روی دنیای واقعی متمرکز می‌کند. AR با استفاده از سنسورهای مختلف آیتم‌های مجازی این دنیا را می‌سازد تا نشان دهد آن‌ها به درستی در سطوح خود قرار گرفته اند یا اینکه آن‌ها را کاملاً نادیده می‌گیرد و در یک سطح بسیار نزدیک‌تر قرار می دهد. گرچه راحت تر به نظر می رسد چون مجبور نیستید کل دنیا را بسازید، ولی به دلیل چالش‌های تکنیکی که در این زمینه وجود دارد، ساخت نسخه‌های AR به اندازه VR، پیچیده و مهارت آمیز است.
AR احساس غوطه ور بودن را خیلی خوب به کاربر القا نمی‌کند، چرا که دنیای واقعی همیشه در پس زمینه آن وجود دارد و همین موضوع آن را به یک ابزار فوق العاده برای افزودن چیزهای مجازی به دنیای واقعی بدل می کند. تماس‌های صوتی، تبلیغ کردن، نقشه برداری، شبکه‌های اجتماعی یا حتی تجارت. بله ما در مورد خرید افزوده یا Augmented Shopping صحبت می کنیم.
البته افزودگی، درجه‌های مختلفی دارد. Device-led AR که در آن واقعیت افزوده به صفحه نمایشی تحمیل می‌شود که از تماشاگر فاصله دارد، یک واقعیت واسطه است که به توسعه دهندگان اجازه می دهد با سادگی بیشتری محیط را قضاوت کنند. در ساده ترین حالتش، همانند یک هدآپ دیسیپلی(HUD) یا همان نمایشگر شیشه جلو عمل می‌کند که روی صحنه قرار می‌گیرد، همانند عنوان یک فیلم سه بعدی که در پس زمینه اش قرار می‌گیرد. این فناوری پایه در سطحی است که شرکت‌های نوآور در تبلیغات همچون Blippar یا Aireal از آن استفاده می کنند. این فناوری از دستگاه شما و یک اپ استفاده می‌کند و تصویر جدید را روی منظره موجود تحمیل می‌کند، مثلا کارتون متحرک یک بازیکن فوتبال را نزدیک به کالای تبلیغاتی‌اش قرار می‌دهد.
در سطح کمی پیشرفته‌تر، این فناوری یک سطح یا شکل را در محیط شناسایی و از آن بعنوان یک نشانگر استفاده می‌کند تا عمق نسبی صحنه را برآورد نماید.شما اپ‌های واقعیت افزوده را خواهید داشت که از کارت‌های “نشانگر پوشاننده” (fiducial marker) استفاده می کنند و به اپ امکان می‌دهند تا با تغییر مقیاس یا چرخاندن، شبیه سازی مجازی رامناسب با محیط نماید.
واقعیت افزوده ای که شبیه به واقعیت مجازی باشد، مستلزم فناوری بیشتری است. باید بتوانید موقعیت سرو چشم‌های تماشاگر را دنبال کنید و فاصله های نسبی را تشخیص دهید تا توهم از چیزهای مجازی قانع کننده باشد. اکثر این دستگاه‌های واقعیت افزوده از نمایشگر سربند(HMD) استفاده می‌کنند که یک هدست است و از یک دستگاه نمایشگر(یا دوتا) در مقابل چشمان کاربر پشتیبانی می‌کند. این نوع HMD که مورد علاقه ماست موقعیت سر را هم در سه حالت (بالا-پائین، جلو-عقب، چپ-راست) دنبال می‌کند. البته فناوریهای بیشتری در حال تولید هستند. دو مجموعه لنز تماسی در مرحله تولید هستند یکی آکادمیک و دیگری نظامی. لنزهای نظامی iOptik نام دارند و بیشتر شبیه لنزهای دوکانونی عمل می‌کنند. همراه با پیچ و تابی که تنها برای کار با عینک‌های محافظ AR طراحی شده اند. این لنزهای تماسی به افراد اجازه می‌دهند به طور همزمان هم روی منظره پس زمینه و هم HUD در عینک‌های محافظ تمرکز ‌کنند. گرچه این لنزها برای بخش دفاعی آمریکا ساخته شده اند اما شرکت پشتیبان آن‌ها امیدوار است که بتواند این لنزها را بعنوان محصولات مصرفی به فروش برساند. فناوری آکادمیک که محصول دانشگاه واشنگتن می‌باشد، مجموعه‌ایست از لنزهای دوکانونی که با امواج رادیویی تغذیه می‌شوند و دارای نمایشگر توکار LED هستند. (فرآیند microfabrication به این معنی است که این لنزها مدارشان را با استفاده از فشار اسمزی اسمبل می‌کنند که بسیار جالب توجه است). در حال حاضر این لنزها فقط روی خرگوش ها آزمایش شده‌اند، بنابراین هنوز در مرحله اولیه به سر می‌برند و تردیدهایی در مورد کیفیت تصاویر وجود دارد.
البته، همگی این‌ها کالاهای کوچکی هستند و اکثراً با این امید ساخته می‌شوند که شرکت‌های بزرگ فناوری، کمپانی حامی آن‌ها را خریداری نمایند. در حال حاضر بزرگترین نگرانی که وجود دارد این است که آن شرکت‌ها روی چه چیزی تمرکز دارند و اینکه چه کاری می توانند با این کالاها انجام دهند.
نکته جالب توجه در مورد محصول واقعیت افزوده Valve این است که این محصول، دیگر محصول واقعیت افزوده شرکت Valve نیست. Valve پس از عرضه Night of the Long Nerds در سال ۲۰۱۳ ، ۲۵ People را عرضه کرد که شامل تیم کامل AR خود بود. دو راهنمای پروژه AR این اجازه را به شرکت Valve داده بودند که با فناوری ساخت خود به نام CastAR، هر کاری می‌خواهد انجام دهد. آن‌ها شرکتی به نام Technical illusions را برای اتمام این پروژه تاسیس کردند.
CastAR کمی متفاوت از AR‌های دیگر است و شامل یک جفت شیشه پولاریزه شده با پروژکتورها و دوربین‌های تعبیه شده و یک سطح غیرمنعکس کننده مجزا به همراه LEDهای اینفرارد می‌باشد. دوربین از LED‌ها برای ردیابی حرکت سرشما استفاده می‌کند. بنابراین می‌تواند تصاویری که پروژکتور روی سطح می‌اندازد، تنظیم نماید. این یعنی هر لنز پولاریزه شده یک تصویر متفاوت ولی منسجم دریافت می کند. تاخیر کوتاه باعث می‌شود که بتوانید کارهایی همچون نگاه کردن به یک شی را انجام دهید. به عبارت دیگر، یک واقعیت مجازی مستقل را در دنیای واقعی طرح ریزی می کند.
در نتیجه این فناوری بیشتر برای اهداف استاتیک به کار می‌رود تا اهداف متحرک‌تر همچون Gear VR و Nintendo 3Ds سامسونگ. ویدئوی تبلیغاتی CastAR، روش‌های مختلف استفاده از آن را نشان می‌دهد: پیش نمایش نقشه‌های معماری به صورت سه بعدی، اجرای گیم‌های سه بعدی از راه دور در سطوح غیرمنتظره، ساخت پرزنتیشن‌های سه بعدی فقط برای آنکه به عنوان یک کامپیوتر دسکتاپ سه بعدی استفاده شوند، به شرط آن که تمام خانه خود را با مواد غیرمنعکس کننده بپوشانید.

مایکروسافت همه کار انجام می‌دهد
قطع به یقین در مورد همکاری مایکروسافت با بخش AR چیزهایی شنیده‌اید، سیستم هولولنز مایکروسافت مخصوص ویندوز ۱۰ و احتمالاً Xbox One. هولولنز یک هدست پیشرفته است که مخلوقات سه بعدی را به دنیای واقعی می‌افزاید و به شما اجازه می‌دهد با آن‌ها تعامل داشته باشید. نکته تاثیرگذار این فناوری آنست که چگونه می‌تواند تصاویر کیفیت بالا تولید کند- از ویدئو گرفته تا گزارشات، اگر کیفیت تصاویر به اندازه HTC Vive یا Oculus Rift تاثیر گذار نباشد، اما کاملاً قانع کننده است.
هدست واقعی بسیار بزرگتر از یک هدست AR – مثل گوگل گلس است، اما این نشان دهنده قدرت یک هدست واقعیت مجازی حقیقی است، چون کارش فراتر از یک همپوشانی دو بعدی ساده است. حدود ۴۰۰گرم وزن دارد، قابل تنظیم برای اندازه‌های مختلف سر می‌باشد و کاملا بی سیم است. شامل لنزهای هولوگرافیک، دوربین‌های عمقی و سه واحد پردازش مجزا می باشد. یکی مرکزی، دیگری گرافیکی و سومی هولوگرافیکی.
دوربین‌های عمقی با همان تکنولوژی کینکت ساخته شده‌اند، اما قدرت کمتری دارند و زاویه دید ‌آن‌ها پهن‌تر است و در قسمت جلو و کناره‌های هدست کار گذاشته شده‌اند. این دوربین‌ها حرکت سر و دست کاربر را دنبال می‌کنند،چون هولولنز کاملا توسط ژست ها و صدا کنترل می‌شود. با این ویژگی می‌توانید با مدل‌های مجازی سه بعدی اپ‌ها تعامل داشته باشید، از ساخت بلوک‌های ساختمانی در Minecraft گرفته تا ساخت مجسمه از بدنه یک موتور سیکلت. مایکروسافت روی Pinning یا سنجاق کردن کار می‌کند، این ویژگی به شما امکان می‌دهد این مدل‌ها را در محیط در محل بچسبانید، بنابراین می‌توانید اطراف آن‌ها حرکت کنید و آن‌ها در دست نگه دارید، بلندشان کنید و آن‌ها را دستکاری نمایید.
وقتی هولولنزمعرفی شد، این اپ‌ها واقعاً ما را به حیرت وا داشتند. مایکروسافت اخیرا Minecraft را به مبلغ ۵/۲بیلیون دلار خرید و قبلا هم یک نسخه از آن را ساخته بود که در هولولنز اجرا می‌شد. همچنین ناسا اپلیکیشنی دارد که با آن می‌توانید مریخ را کاوش کنید و یک نسخه اسکایپ هم در آن وجود دارد. گرچه گزارشاتی رسیده از Minecraft ، بیشتر مثبت هستند اما این فناوری در مراحل اولیه قرار دارد و نگرانی‌هایی هم در مورد متناسب بودن سخت افزار آن با دستگاه مصرف کننده وجود دارد و همچنین نظم و قاعده‌ای که با آن این توهم شکسته می‌شود.
البته این همه موضوع نیست چرا که مایکرسافت چندین پروژه VR و AR در دست دارد و یک هدست AR آماده برای عرضه. مایکروسافت شرکت عینک‌های هوشمند Osterhout Design Group را در مارس ۲۰۱۴ خرید و پروژه دیگری به نام RoomAlive را در اکتبر ۲۰۱۴ رونمایی کرد که شامل مجموعه ای از پرژوکتورها بود که دیوارهای یک اتاق را به یک محیط تعاملی تبدیل می کرد.

گوگل این کار را بهتر انجام می‌دهد
گوگل گلس همان تلاش معروف گوگل در عرصه واقعیت افزوده بود و ممکن است بگوئید که این اولین شکست معروف این شرکت هم بود چون پیش از طراحی مجدد و تولید مدل جدید از بازار حذف شد. این دستگاه مجموعه ای از عینک فلزی و پلاستیک همراه با یک HUD است که روی آن تعبیه شده است و یک پردازنده شبیه تلفن‌های هوشمند که در پشت آن قرار گرفته است.
گلس هرکاری که فکرش می‌کردید انجام می‌داد، مثل درک فرمان‌های صوتی، ضبط ویدئو، گرفتن عکس و بروزرسانی گوشی شما. یک تاچ پد کوچک در کنار دستگاه وجود داشت که به شما امکان می‌داد وقایع اخیر را مرور کنید. صفحه نمایش یک کریستال مایع در دستگاه سیلیکونی با نمایشگر LED بود که از پولاریزاسیون و بازتابش برای جهش تصویر به چشمان شما استفاده می کرد. گلس طیف گسترده ای از اپ‌های پشتیبان شده گوگل را داشت از جمله Now، Gmail، Maps و Google +.
البته این تمام تلاش گوگل در زمینه واقعیت افزوده نیست. این شرکت در حال ساخت گیم‌های واقعیت افزوده برای گوشی‌های اندرویدی خود است مثل Ingress و همچنین Project Tango که آماده عرضه است. Project Tango یک فناوری استاندارد برای دستگاه‌های موبایل است که به آن‌ها امکان می‌دهد دنیای فیزیکی را پیمایش کنند. Project Tango از دید کامپیوتری، پردازش تصویر و سنسورهای تصویر مخصوص استفاده می‌کند تا یک فناوری پیمایشی end-to-end را بسازد که حرکت سه بعدی خود را در دنیای واقعی درک می کند، می‌تواند عمق را مشاهده کند و از نشانه‌های بصری مربوط به مناطق یا اشیایی که می‌شناسد، استفاده نموده و دائما خود را تصحیح نماید. این تکنولوژی تا به حال دست توسعه دهندگان اصلی بوده اما به نظر می‌رسد در سخت افزار نسل بعد اندروید مجتمع سازی خواهد شود.
Magic Leap پروژه دیگریست که توسط گوگل سرمایه گذاری شده وحدود ۵۴۲ میلیون دلار هزینه برداشته و یک چالش مستقیم برای هولولنز است. Magic Leap توسط تیم کارآزموده صنعت گیم و تکنولوژی ساخته شده است از جمله نویسنده Neal Step Henson و تیم سه بعدی در WETA ( کسی که جلوه‌‌های ویژه پادشاه حلقه‌ها رو ساخت). گزارشات حاکی از آن است که Magic Leap در مقایسه با هولولنز باورپذیرتر و سه بعدی تر است. این فناوری با استفاده از نمایشگر رتینا بصری کار می کند که نمایشگری است که در خود رتینا طرح ریزی می شود.
همانند هولولنز شبیه سازی آن کاملاً متقاعد کننده بنظر می‌رسد. موجودات سه بعدی متحرکی که این فناوری به تصویر می کشد، دقیق‌ترند و جزئیات بیشتری دارند. Magic Leap، همانند هولولنز، بجای آن که در خود هدست اجرا شود، در بخش بزرگی از سخت افزاز(بخصوص یک کامپیوتر) اجرا شد. Magic Leap هنوز به صورت رسمی معرفی و اعلام نشده و انتظار داریم که تا سال ۲۰۱۶ یا ۲۰۱۷ عرضه گردد.

گرایش “من هم هستم” شرکت سونی
به نظر می‌رسد این غول ژاپنی می‌خواهد در تمام تکنولوژی‌های جدید سهیم باشد، اما اخیراً در این زمینه سهمی در بازار نداشته است. Project Morpheus آن شبیه یک راهکار واقعیت مجازی “من هم هستم” به نظر می رسد، اما آنچه مشخص است این است که این شرکت در زمینه پلی استیشن ۴ بخوبی کار می کند و احتمالا فروش خوبی هم خواهد داشت. بعلاوه این شرکت از قبل واقعیت افزوده را در قالب Wonderbook برای پلی استیشن ۳ آزمایش کرده است.
بهرحال SmartEyeGlass پرچمداراین شرکت در واقعیت افزوده است. نسخه Smart Eye Glass SED-E1 Developer بسیار شبیه به گوگل گلس است، گرچه بسیار ارزان تر می‌باشد. این شرکت از تکنولوژی “holographic waveguide”در لنزهای واقعیت افزوده ۳ میلی متری استفاده می کند و تصویری بسیار شبیه گلس تولید می کند که سرعت اجرای دیاگرام‌ها به ۱۵ قاب در ثانیه می‌رسد. همچنین دارای یک دوربین ۳مگاپیکسلی است که می‌تواند عکس و تصویر بگیرد.
از طریق بلوتوث به گوشی‌های اندرویدی که سازگاری دارند، وصل می شود و توسط یک پوک(Puck) که قیافه ناخوشایندی دارد و روی یقه کاربر قرار می گیرد، کنترل می‌شود که کار میکروفون، اسپیکر؛ NFC و باتری (که ۱۵۰ دقیقه دوام دارد) را هم انجام می‌دهد. این دستگاه قیافه خوبی ندارد و باتری آن ضعیف است و اپ‌های زیادی ندارد. بهتر است به دنبال نسخه دوم آن باشید.

تلاش‌های اپل در واقعیت افزوده
در مورد تحقیقات اپل در زمینه VR مدارک رسمی در دست نیست اما اپل معمولا قبل از هرگونه تبلیغ و آگهی رسمی سکوت اختیار می کند. اپل دارای چندین ثبت اختراع در مورد فناوری AR است، یکی از جالب‌ترین آن‌ها مربوط به “transparent electronic device” می‌باشد که بسیار شبیه بخشی از تکنولوژی واقعیت افزوده به نظر می‌رسد. نمونه‌هایی از آن شامل استفاده از این دستگاه برای همپوشانی اطلاعات مربوط به یک موزه است. جالب اینکه این دستگاه می‌تواند خود را غیرشفاف نماید و تنها عناصر انتخابی از پس زمینه را نشان دهد، در غیر این صورت یک نمایشگر OLED یا LDC غیرشفاف معمولی است.
پیپر جفری (Piper Jaffray) یک تحلیل گر از بانک سرمایه گذاری، گزارشی را در ماه مارس منتشر کرد.در این گزارش آمده بود که به باور وی شرکت اپل تیم کوچکی ترتیب داده که مشغول آزمایش روی فضای واقعیت افزوده هستند، اما تصور آن‌ها بر این است که عرضه AR مصرفی احتمالاً ۱۰ سالی طول خواهد کشید. ما از تلاش‌های مایکروسافت و گوگل می‌فهمیم که آیا آن‌ها در اشتباه هستند یا خیر، اما در صورت عرضه گسترده و موفقیت آمیز این فناوری به بازار این شرکت ها در پول غرق خواهند شد.
جایگاه این هنر
ارزش گذاری ۱۲۰ بیلیون دلاری Digi-Capital در مورد این فناوری نشان می‌دهد که در حال حاضر در مورد AR و VR زیاد اغراق می‌شود. صدها شرکت در حال آزمایش این فناوری جدید و عجیب برای بهبود بخشیدن به مناظر هستند. مثلاً شرکت بریتانیایی Ultrahaptics از ارتعاشات فراصوت هدف‌گذاری شده بر پوست کاربر استفاده می کند تا اشکال و بافت‌های ملموسی را درهوای رقیق شکل دهد، تا کاربر بدون نیاز به تجهیزات فرسوده آن را احساس کند.
در کل تبلیغ کردن امری موجه است. اما نباید مثل تبلت‌های اولیه مایکروسافت باشد که هنوز کامل نشده آنها را وارد بازار کرد. بسیاری از شرکت های بزرگ در این زمینه در حال رقابت هستند و هر کدام می‌خواهند گوی سبقت را از دیگری بربایند. اما چالش ها باقی می‌مانند و دیگر غیر واقعی نیستند. بزرگترین چالش‌ این شرکت‌ها، کوچک سازی این فناوری و جای دادن آن در یک هدست یا مدل هدست – اند – پک، ضمن حفظ ماندگاری شبیه سازی‌ها و جلوگیری از بروز خطاهای جایگزنی –شیء است. به نظر می رسد پس از تمام این آزمایشات گوشی‌های هوشمند اولین دستگاه‌هایی باشند که مزه واقعی این فناوری را به ما می چشانند. طبق معمول، اپل شرکتی است که در این زمینه نقش نظاره‌گر را بازی می‌کند. گفته می شود که سرمایه گذاری Magic Leap گوگل به اندازه کافی هست و این فناوری آنقدر پیشرفته کرده که پیش‌بینی می‌کنیم جزء اولین‌ها در بازار باشد.
حدس دیگری که ما را خوشحال می کند این است که ۲۰ سال دیگر به این فناوری به گونه‌ای نگاه می‌کنیم که امروز به اولین گوشی های همراه نگاه می کنیم. این ابداعات در بسیاری از زمینه‌ها بخصوص زمینه‌هایی که مستلزم علم سه بعدی باشند، انقلاب برپا خواهند کرد، مثل معماری یا مدیریت انبار ؛ و هر چیزی که به زیبایی نیاز داشته باشد مثل هنر و گیم‌های تصویری. حال فقط باید منتظر سخت افزار متناسب با این فناوری باشیم.

سخت افزار AR
تمام دستگاه‌های واقعیت افزوده نرم افزار و سخت افزار یکسانی ندارند، اما همه آنها به برخی از جنبه‌های اولیه فناوری نیاز دارند. ابتدا یک پردازنده که تمام کارها را انجام دهد، سپس یک نمایشگر شفاف تا دنیای واقعی را به نمایش دربیاورد و نورافکن ها، یک منبع تغذیه سبک و انواع و اقسام سنسورها و دستگاه های ورودی.
این سنسورها می توانند شکل‌های مختلفی داشته باشند اما اکثر آنها به صورت استاندارد در گوشی‌های هوشمند گنجانده شده اند. یک شتاب سنج که به شما امکان می‌دهد نیروی محرک را اندازه گیری کنید، یک GPS که مکان‌های عمومی را مقیاس بندی می کند و یک مغناطیس سنج یا قطب نمای حالت جامد که جهت دستگاه را در مقابل میدان گرانش زمین اندازه گیری می‌کند. خوشبختانه گوشی های همراه جدید تمام این امکانات را دارند.
در مورد فناورهای واقعیت افزوده که برای گوشی‌های همراه ساخته نشده‌اند، اگر تمام این المان‌ها را بخواهید، باید درونی سازی شوند و این باعث می‌گردد سایز و قیمت گوشی‌ بالا برود. اگر هم این المان ها را نخواهید قابلیت‌های زیادی را از دست خواهید داد. عینک‌های واقعیت افزوده سونی دارای باکس خارجی نسبتاً بزرگ است که روی یقه کاربر وصل می شود، درحالیکه هولولنز و Magic leap با دستگاه‌های بزرگی عرضه می‌شوند که روی میز قرار می گیرند و این فناوری از طریق آن‌ها به اجرا در می آید.
سیستم های ورودی خود چالش دیگری هستند. برخلاف واقعیت مجازی کاربر می‌تواند دست هایش را ببیند، بنابراین صفحه کلید اختیاری است. همچنین برخلاف واقعیت مجازی، واقعیت افزوده کاربر را به محرک بودن ترغیب می کند. شما می توانید نگاهی به شیء بیاندازید و آن را لمس کنید بنابراین انتخاب با شماست که دستتان آزاد باشد یا اشیاء را بگیرد. این یعنی اینکه دستگاه بی سیم است .

AR را امتحان کنید
امروزه راه‌های زیادی برای امتحان کردن واقعیت افزوده یا AR وجود دارد. از آنجاییکه این فناوری یک فناوری کامل است، برخی از دستگاه‌های اولیه می‌توانند از این ویژگی استفاده کنند همچنین از بسیاری از اپلیکیشن‌های تلفن همراه می توان برای آزمایش واقعیت افزوده استفاده نمود. مثلاً هدست Carl Zeiss VR One از ویژگی‌های AR پشتیبانی می کند و با هر سیستم عامل یا هدست اندرویدی که بین ۷/۴ و ۲/۵ اینچ باشد کار خواهد کرد.Google Glass V1.0 ممکن است از قلم افتاده باشد اما آن هم هست.
اپلیکشین‌های AR زیادی برای گوشی‌های هوشمند وجود دارند. یکی از این اپ های مورد علاقه ما GoSkyWatch Planetarium مخصوص آیفون و آیپد است. این اپ یکی از چندین اپ فوق العاده ای است که از شتاب سنج و جی پی اس برای جهت یابی گوشی شما استفاده می کند، پس هر زمان که اشاره می کنید، صورتهای فلکی، ستاره ها و سحابی را نشان می‌دهد. همچنین نگاهی بیاندازید به Anatomy 4D ، Google Goggles (که می‌تواند متن های در حال جریان یا on the fly را ترجمه نماید)، Field Trip (که شما را از جذابیتهای اطرافتان آگاه می سازد) و iOnRoad AugmentDriving که هشدارهای سرعت، هشدارهای تصادف و تجزیه و تحلیل نحوه رانندگی را ارائه می‌دهد.
پلی استیشن ویتا دارای ویژگی‌های AR است و همراه با پکیج، گیم‌های رایگان AR عرضه می شوند مثل Table Ice Hockey و PulzAR . همچنین Nintendo 3DS همراه با گیم‌های از پیش لود شده AR عرضه می‌گردد. هر گیم به جهان واقعی اضافه می شود، اما هیچ تعاملی با آن ندارد؛ در واقع بیشتر شبیه حقه و ترفند است.
همچنین می توانید سیستم کینکت را در ایکس باکس وان یا ایکس باکس ۳۶۰ امتحان کنید. این دستگاه یک دوربین عمیق به همراه جزییات دارد به این معنی که می‌تواند کل حرکات بدن شما را ردیابی کند. احتمالاً در حال حاضر این پیشرفته ترین تکنولوژی AR موجود در بازار می باشد.

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شدعلامتدارها لازمند *

*

x

شاید بپسندید

آسارایان - ماهنامه رایانه

گفتگو با مدیران سایت‌های فروشگاهی موفق – آقای عباس‌نژاد؛ مدیر و مالک سایت آسارایان

سایتهای فروش آنلاین امروزه جزء لاینفک دنیای تجارت و قسمتی از زندگی ...