img

شروع ساخت شهرهای هوشمند

از حمل و نقل گرفته تا آلودگی و امنیت و غیره، شهرهای هوشمند متعلق به فردا هستند و انقلابی را در نحوه زندگی ما ایجاد خواهند کرد.
این روزها کلمه «هوشمند» می تواند تعریفی از هر وسیله ای باشد که دارای یک پردازنده یا سنسور و همچنین به طریقی یک اتصال به شبکه اینترنت باشد. شما می توانید با کار کردن بر روی قدرت پردازش و توانایی ارتباط برقرار کردن با محیط یک دستگاه هوشمند، حتی آن را هوشمندتر از قبل کنید. اما عبارت «شهر هوشمند» دقیقاً به چه معنی است، و این که هوشمندتر کردن آن چه معنایی دارد؟
اگر بخواهیم یک تعریف کلی ارائه دهیم، شهر هوشمند یک زیرساخت اطلاعاتی و ارتباطاتی (گاهی اوقات به طور مخفف آن را ICT می نامند) است که به دستگاه های هوشمند (مانند گوشی های هوشمند، اتومبیل ها، ترموستات ها، و کنتورهای آب) که به زیرساخت های هوشمند (شامل سیستم گزارش مشکل، اطلاعات و سیگنال های ترافیکی، سیستم های پارک کردن، شبکه الکتریکی، و سیستم های پرداختی) متصل شوند تا کیفیت زندگی ما را افزایش داده و شهر را کاراتر از قبل کنند.
در سراسر جهان، شهرها براساس اهمیت اتصالات و منابع حمل و نقل طبیعی و ساخته دست انسان آن رشد می کنند. شهرهای بندری قبلاً برای جابه-جا کردن کالاها از طریق کشتی استفاده می شدند، و از بزرگراهها، خطوط راه آهن، و فرودگاه ها برای انتقال کالاها از مسیرهای طولانی استفاده می-شدند. در دنیای اطلاعاتی امروزی، ارتقا و قدرت نفوذ زیرساخت ICT برای بسیاری از مشکلات امروزی تبدیل به گام های حیاتی شده اند، همچنین علاوه بر رفع مشکلات انسان، کیفیت زندگی را نیز بهبود می بخشند.
حمل و نقل
وزارت راه و ترابری با کمک طرح های Vulcan Ventures که متعلق به Paul Allen بودند، اسپانسری یک چالش به نام چالش شهر هوشمند را برای شهرهای کوچک (از نظر جمعیت) پذیرفت. فینالیست ها در این چالش شهرهای Austin Texas، Columbus Ohio، Denver Kansas City Missouri، Pittsburgh، Portland Oregon، و San Francisco بودند و قرار شد در پایان امسال یکی از این شهرها به عنوان برنده انتخاب شوند. به دلیل این که این کار زیر نظر وزارت راه و ترابری صورت گرفته است، هدف ساختن شهرهای هوشمند برطرف کردن مشکلات حمل و نقل است.
اتومبیل  بر روی شهرهایی از آمریکا که در قرن گذشته به خوبی خود را مطرح کرده اند، تاثیر فراوانی داشته است. جاده ها و اتومبیل ها، اولویت  های برنامه ریزی شهری را در مراکز شهری و مناطق صنعتی تغییر داده اند، و مناطقی را به نام حومه شهر و خارج شهر به وجود آورده اند. اختراع خودروهای هوشمند و متصل به هم، نیز بر برنامه ریزی های شهری تاثیر خواهد گذاشت. اما قابلیت اتصال خودروهای هوشمند به زیرساخت های هوشمند، فرصتی را برای انجام کارها به روش های متفاوت، و درنهایت تغییر نحوه فکر کردن ما درباره طراحی و لایه های شهرها، به وجود خواهد آورد.
اگرچه مشهورترین فناوری های ساخت اینگونه ماشین ها، عبارتند از ماشین های بدون سرنشین گوگل و قابلیت های نیمه خودکاری که توسط کمپانی-های Tesla، Daimler-Benz، و دیگر کارخانه های ماشین ساز ارائه شده اند، با این حال این ماشین های هوشمند توسط داده هایی که از سنسورهای خودشان دریافت می کنند کار می کنند. بخش بعدی صحبت های ما ماشین هایی خواهند بود که می توانند این داده ها را در بین همدیگر ردوبدل کنند (ماشین به ماشین، یا به طور مخفف V2V)، به این ترتیب می توانند عکس العمل ها، موانع، یا رسیدن به مسیرهای مسدود را با همدیگر به اشتراک بگذارند. پیشرفته ترین سطح از این فناوری مربوط به تبادل اطلاعات بین ماشین و زیرساخت ها (V2I) می باشد، در این جا اطلاعات از سنسورهای موجود در جاده ها و دوربین های ترافیکی، دسترسی به مکان هایی برای پارک کردن، و اطلاعات مربوط به آب و هوا به ماشین ها انتقال می یابند.
سوالی که در ارتباط با احتمالات بالا به وجود می آید این است که این ارتباط برای ماشین هایی با سطوح مختلف هوشمندی که در جاده ها هستند، چگونه برقرار خواهد شد. این مهمترین چالش پیش روی شهرداری ها، شهرها، و کشورها برای برنامه ریزی های خودشان می باشد. اما در آینده با متصل شدن ماشین ها به زیرساخت ها، ماشین ها در جاده ها با امنیت بیشتری در کنار هم مسافرت می کنند، به راحتی به مشکلات مربوط به بسته بودن جاده ها و مشکلات آب و هوایی واکنش نشان می دهند، از زیرساخت ها به طرز هوشمندتری می توانند استفاده کنند (بدون نیاز به ساخت و ساز فیزیکی، مسیرهای باریک اختصاصی مجازی می سازند)، از اکثر سوانح و تصادفات جاده ای که بر اساس خطا و اشتباه پیش می آید اجتناب می شود، و ترافیکی که به دلیل گشتن راننده به دنبال جای پارک به وجود آمده است کمتر و چه بسا حذف می شود، و بسیاری از دستاوردهای دیگر که همگی حاصل اتصال ماشین های هوشمند به زیرساخت های هوشمند می باشد. همه این موارد دارای تاثیر مثبت و بالقوه ای بر روی کاهش هزینه های مربوط به حمل و نقل، امنیت، و محیط زیست خواهند بود.
فرصت ها در این فناوری بسیار هستند ولی با این تفاسیر چالش های بسیاری هم وجود دارند. افرادی که امروزه برای حمل و نقل برنامه ریزی می کنند زمانی که این برنامه ریزی را برای یک دوره بلندمدت ۲۰ ساله انجام می دهند به ندرت به ماشین های هوشمند و متصل به شبکه های زیرساخت فکر می کنند. علاوه بر این، راه های سرمایه گذاری بر روی زیرساخت های جاده ای امروزی-با وجود مالیات تعیین شده برای سوخت توسط فدرال- به نظر حرکتی به عقب می رسد و ممکن است تحت تاثیر بد استفاده زیاد از ماشین های الکتریکی و هیبریدی قرار بگیرد.
بسیاری از شهرها در اطراف آمریکا درنظر دارند از فناور ی های مشابه اتومبیل مانند ریل های light rail قطار، که ممکن است بیلیون ها دلار کمک های مردمی برای راه اندازی آنها نیاز باشد، استفاده کنند. نمی توان گفت که این افراد در برخی از شرایط اشتباه می کنند، اما آیا این افراد استفاده از این ریل ها با این هزینه های زیاد را با سرمایه گذاری بر روی ماشین های هوشمند و زیرساخت های هوشمند، مقایسه کرده اند؟
از لحاظ نظارتی، دولت فدرال ممکن است استانداردهایی را برای اجرای طرح اتومبیل های هوشمند وضع کند. ایالت هایی که استانداردهای مختص خود را ارائه می دهند ممکن است باعث به وجود آمدن محیطی شوند که محصولات به سختی خود را به بازار معرفی کنند- همانگونه که در چند دهه پیش زمانی که سیستم کنترل نشت وارد ماشین ها شد، و ایالت کالیفرنیا هم استانداردهایی را از خودش تعیین کرد که برای قرار دادن همه این استانداردها آن هم بر روی فناوری های قدیمی تر، تولیدکنندگان دچار دردسر می شدند.

انرژی و آب و برق
ما دارای یک شبکه برق متصل هستیم که اجازه می دهد واحدها به اساس نیازشان، در مسیر انرژی تغییر مسیر ایجاد کنند. چیزی که ما نداریم، هوش موردنیاز برای نظارت بهتر و کنترل بهتر انرژی مصرفی در منازل، دفاتر، کارخانجات، و انبارها، و همچنین توانایی به اشتراک گذاشتن کارای اطلاعات برای مدیریت کردن بهتر و صرفه جویی در مصرف انرژی است.
در ساختمان های جدیدتر، هوش بهتری به صورت توکار در آنها قرار داده شده است، که این هوش شامل استفاده از سنسورهایی برای کشف فضای اشغال شده جهت مدیریت HVAC و نور است. کمپانی های روبه رشد مربوط به آب و برق به شدت به توسعه دهنگان انگیزه می دهند تا با ساخت ساختمان های جدید خود، این ساختمان ها را به شبکه ها متصل کنند، تا به راحتی مصرف برق قابل نظارت و کنترل باشد و میزان اوج مصرف به اطلاع آن ها برسد. کمپانی های GE و Siemens دو تا از برترین کمپانی ها در امر ارائه چنین راه حل هایی می باشند.
در برخی مناطق، سازمانهای ارائه دهنده انرژی به مردم ترموستات های Nest را با تخفیف پیشنهاد می کنند تا از این طریق مشتریان به کمپانی موردنظر اجازه دهند در زمان  های اوج مصرف، چند درجه ای دما را تغییر دهند. برخی از این ارائه دهندگان همچنین به دنبال به کارگیری قیمت گذاری پویا بر روی انرژی هستند. در عوض آنها می توانند به مشتریان این انگیزه را دهند که با استفاده از وسایل برقی هوشمند، هزینه ها را کاهش دهند، به صورتی که این وسایل هوشمند می توانند برای زمان های مختلفی از روز، براساس میزان مصرف، زمانبندی و برنامه ریزی شوند و بنابراین مدیریت کاراتر و بهتری بر روی شبکه انجام گیرد. برخی از این ارائه دهنگان متعلق به شهرداری نیستند، پس باید مقداری همکاری در شهرهایی که در لبه «هوشمند» شدن قرار دارند صورت گیرد تا کمپانی های سرمایه گذار برای شرکت در شروع کار هوشمندسازی شهرها متقاعد شوند.
آب شاید نفت آینده باشد، و حفاظت از آب برترین هدف خواهد بود-مخصوصاً در مناطق خشک تر و زیر نور آفتاب. برخلاف برق، خدمات مربوط به آب معمولاً متعلق به شهرداری ها هستند و توسط آنها مدیریت می شوند. اما برخلاف خدمات برقی، خدمات هوشمند مربوط به آب با سرعت کمتری وارد عرصه زندگی خواهند شد، و دلیل عمده آن هم این است که با توجه به نیاز به مقاوم سازی منازل، هزینه ها نیز افزایش می یابند. کنتورهای هوشمند آب، می توانند با تجزیه و تحلیل کردن جریان آب در بازه ای از زمان، نشتی های آب را کشف کنند، و به صورت خودکار این مشکلات را به مصرف کنندگان و شرکت ارائه دهنده مورد نظر گزارش دهند. حتی بدون وجود کنتورهای هوشمند، شرکت های ارائه دهنده خدمات، صورت حساب های مصرف مشتری را درون برنامه هایی قرار داده اند تا مشتری بتواند با نظارت بر آن، کنترل بهتری بر میزان مصرف خود داشته باشد. به عنوان مثال، شهر Austin مصرف کنندگان را قادر ساخته که از طریق سایت dropcountr.com به اطلاعات مربوط به میزان مصرف خود دسترسی داشته باشند، که برای دسترسی به آن می توان از موبایل هم استفاده کرد و اطلاعات مصرف آب را نظارت کرد و با میزان مصرف همسایه های خود مقایسه کرد.

خدمات عمومی و امنیت
علاوه بر ترافیک و واحدهای خدمت رسانی، راه حل های پیشرفته و معقولی برای امن تر کردن، تمیزترکردن، و بهتر کردن شهرها وجود دارند. برای مثال در ایالت بوستون، کمپانی Citizens Connect به ساکنان اجازه می دهند از یک برنامه موبایل استفاده کرده و تصاویری از زباله ها، چاله ها، و دیگر مسائل غیرضروری را ارسال کرده و گزارش کنند. حتی کارکنان در سطح شهر می توانند تصاویری از مشکلاتی که حل شده را به این کمپانی ارسال کرده تا آن ها برای اطلاع عموم مردم در فضای مجازی منتشر کنند. نرم افزار Paytix به افراد اجازه می دهد به راحتی و با استفاده از یک گوشی هوشمند، بلیط های پارک کردن را خریداری کنند. حتی یک نرم افزار آزمایشی به نام Bumps خیابان هایی را که خرابی دارند، در حین این که افراد در آنها رفت و آمد می کنند، کشف کرده و به مسئولین گزارش می کند تا آن را جزو اولویت های ترمیم قرار دهند.
در سطح پیشرفته تر، کمپانی پاناسونیک و شهر Denver در حال همکاری کردن بر روی یک پروژه برای قرار دادن لامپ های هوشمند LED در فرودگاه بین المللی شهر Denver می باشند. این چراغ ها با استفاده از دوربین های HD می توانند عابر پیاده را تشخیص دهند و در صورت خلوت شدن و فقدان عابر پیاده، این چراغ ها کم نور شده یا اینکه پرنور می شوند، تا به این ترتیب بتوانند امنیت و کارایی را افزایش دهند. این دوربین ها اطلاعات مربوط به شلوغی و فضاهای پارک را به سیستم های ابری ارسال می کنند، که تجزیه و تحلیل ها و اطلاعاتی را برای نرم افزارها و ماشین های هوشمند آینده فراهم می کنند. این پروژه همچنین با Xcel Energy، جایی که پنل های خورشیدی بر روی ساختمان ها انرژی اضافی در باطری های فتوولتائیک پاناسونیک که قابل به اشتراک گذاری با شبکه هستند را ذخیره می کنند، همکاری دارد.

محافظت در برابر آلودگی ها و بلایای طبیعی
بدون هیچ شکی، آب یکی از مهمترین منابع طبیعی بر روی این سیاره است. جویبارها، دریاچه ها و رودخانه هایی که شهر ما را تغذیه می کنند با افزایش سریع آلاینده های سرب در معرض خطر هستند- همانگونه که فاجعه اخیر، آب موجود در Flint, Michigan را به سرب آلوده کرد. علاوه بر سرب، آرسنیک، مس سولفات، و دامنه وسیعی از باکتری ها می توانند به مخزن های آب آشامیدنی ما راه پیدا کنند و جوامع تحت پوشش را به خطر بیاندازند.
یکی از کمپانی هایی که در زمینه سنسورهای آب متصل به هم پیشتاز است کمپانی Libelium نام دارد. سیستم Waspmote Smart Water این کمپانی، یک سنسور بسیار کم مصرف برای استفاده در محیط های ناهموار و گسترش استفاده در شهرهای هوشمند می باشد. این سنسور می تواند اکسیژن محلول در آب، PH، نیترات، همچنین میزان سرب و مس سولفات را در آب اندازه گیری کند. برخی از اپلیکیشن هایی که با این سنسور کار می کنند عبارتند از نظارت بر آب پرتابل، کشف نشت هاش شیمیایی در رودخانه ها، و نظارت از راه دور بر استخرهای شنا، چشمه ها و حمام های آب گرم.
سنسور دیگری که می تواند نقش نظارت در شهرهای هوشمند را بازی کند Carnegie Mellon Flamingo نام دارد و اندازه آن در حد یک کوله پشتی کوچک می باشد، این دستگاه بر روی کیفیت آب نظارت دارد و اطلاعات مربوط را از طریق یک ماژول شبکه ارسال می کند تا همه افرادی که در آن ناحیه زندگی می کنند بتوانند به نتایج دسترسی داشته باشند. این دستگاه به گفته کمپانی سازنده آن، با یک فرکانس بسیار بالا داده ها را جمع آوری می کند، و همین دستگاه را قادر به کشف آلودگی هایی می کند که ممکن است گاهی اوقات ثبت نشوند. این دستگاه را به صورت آنلاین با قیمت ۵۲۹ یورو می توانید خریداری کنید پس برای میزان بودجه اکثر منازل و بودجه های شهرداری ها مناسب است. منبع دیگری که به سرعت در معرض خطر آلوده شدن است هوایی است که ما تنفس می کنیم. این آلودگی خصوصاً در جوامع  شهری بزرگ اتفاق می افتد چون شهرهایی مانند شهرهای کشور چین که پوشیده از دود و مه های غلیظ هستند شک و تردید را در مورد اهمیت این مشکل از بین می برند. اما آلودگی هوا حتی ممکن است در شهرهایی هم که علائم مه و دود کمتری مشاهده می شود، هم موجود باشد.
بسیاری از کارخانجات به گونه ای برنامه ریزی می کنند که بدترین آلاینده های آنها در شب ها به بیرون راه پیدا می کنند، در این زمان به علت تاریکی هوا مردم توجه به آلودگی و دود موجود در هوا نمی کنند. پس داشتن سنسورهایی حتی بیشتر از سنسورهای آب، برای یکپارچه کردن شبکه هوا، و مبازره با این مشکلات امری ضروری به نظر می رسد.
کمپانی Libelium، که Waspmote را ارائه کرده است، همچنین Plug & Sense! Smart Environment Pro را که مجهز به یک سنسور گردوغبار است و قادر است ذرات موجود در هوا را تا میزان یک میکرومتر اندازه گیری کند، به بازار ارائه کرده است. این سنسور بسیار دقیق تر از دستگاه های داخل خانه قدیمی جهت نظارت بر کیفیت هوا می باشد، زیرا آنها ذرات را تا اندازه ۲٫۵ میکرومتر اندازه گیری می کردند. سنسور Plug & Play! با داشتن قابلیت اجرا بر روی صفحات خورشیدی، می تواند به قطب های تلفن یا خطوط الکتریسیته متصل شود و برای آپلود کردن این اطلاعات به صورت بی سیم به اینترنت متصل شود.
یک رویکردی دیگر برای رفع این مشکل مربوط به مجهز کردن مردم به دستگاه های قابل حمل و تکی می باشد، که زمانی که تنظیم شوند می توانند جزئیات مربوط به کیفیت هوای شهر را به صورت یک عکس به ما می دهد. یک کمپانی به نام Aeroqual یک دستگاه قابل حمل برای نظارت بر کیفیت هوا را ارائه کرده است که می تواند دامنه وسیعی از آلاینده های هوا، از جمله گازهای خطرناک و تکه های گردوغبار، را کشف می کند.
از آنجایی که در محیط های شهری چیزی برای ترسیدن به صورت جدی وجود ندارد، ترس از آلودگی بمب های «کثیف» و آلودگی هسته ای به سرعت در دهه قبل رشد کرده  است. اشعه ها با توجه به این که با چشم غیرمسلح قابل دیدن نیستند، باید با استفاده از سنسورهای تخصصی کشف شوند. دستگاه Geiger counter که یک قطعه آزمایشگاهی گران و بزرگ است، اکنون برای افرادی که قصد دارند میزان سطح اشعه های موجود در شهر خود را محاسبه کنند در دسترس قرار دارد.
چیزی که خیلی جالب است این است که این کار را می توان با گوشی های معمولی هم انجام داد. Joshua Cogliati و دیگر محققان در آزمایشگاه ملی Idaho، یک برنامه گوشی را اختراع کرده اند که با استفاده از دوربین گوشی می تواند اشعه گاما را پیدا کند. این برنامه می تواند راحت ترین و بهترین راه برای استفاده از عموم مردم جهت پیدا کردن اشعه های موجود در یک شهر با استفاده از گوشی باشد. همانطور که برنامه ای مانند Waze می تواند به صورت آنلاین ترافیک ها را برای شما پیدا کند شاید علاقه مند به پیدا کردن اشعه های شهر خود در هر زمان باشید. این درس مهمی را در مورد حرکت به سمت شهرهای هوشمند به ما می دهد، که هر چه مردم زودتر به سمت هوشمندتر کردن ابزار اطراف خود روی آورند، شهر شما زودتر هوشمند خواهد شد.

اقتصاد، امنیت، و پایگاه داده Block chain
شهرهای مدرن هرکدام به شکل منحصر به فردی بزرگ می شوند و این تمایز در بین آنها به دلیل بیلیون ها تغییری است که شهروندان در آنها ایجاد می کنند. هوشمند کردن یک شهر به معنی نظارت و دنبال کردن تمامی این تغییرات به روشی کارا و موثر نیست، این کار به منظور ایجاد امنیت انجام می شود. اگر شما معتقدید که جنگ سایبری امروزه یک تهدید به حساب می آید، همین طور است، این جنگ می تواند برق کلیه یک منطقه یا برخی از خانه ها را قطع کند، تمامی سیستم های حمل و نقل را به هم بریزد و متوقف کند، و حتی برنامه باغبان های یک شهر را به هم بریزد. پس ما همین طور که از فواید اتوماسیون کردن برنامه های عمرانی یک شهر صحبت می کنیم، از مضرات ناشی از آن هم حرف می زنیم.
اما فقط یک نرم افزار فناوری وجود دارد که به صورت تخصصی برای برقراری امنیت طراحی شده است و نام این نرم افزار blockchain می باشد. که اولین بار در ایالات متحده در معرض دید عموم قرار گرفت. یک نرم افزار Blockchain یک کپی از اطلاعات دسته بندی شده را در یک حافظه ابری نگه داری می کند و برای محافظت از آن رمزهای بسیار سنگینی را بر روی آن قرار می  دهد و همیشه بر آن نظارت دارد. به نظر می رسد که این همان چیزی است که ما نیاز دارید، و درواقع، شهرهایی مانند برخی از شهرهای چین، شهرهایی از امارات متحده عربی و دیگر شهرها این فناوری را مورد توجه خود قرار داده اند و به دنبال خریداری آن برای هوشمند کردن شهرهای خود هستند.
قطعاً، خریداری این فناوری یک ریسک به حساب می آید چون ممکن است این نرم افزار در انجام کارهای خود شکست خورده، یا حداقل نتواند به اهداف بزرگی که برای آن تعریف شده است در دوره های طولانی دست یابد. بسیاری از افراد هستند که معتقد هستند Blockchain قادر به انجام همه پتانسیل موجود در خودش نخواهد بود، و ممکن است برای توسعه دادن و افزایش دادن استفاده از آن نرم افزار توانایی نباشد. برای امن کردن همه این حجم عظیم اطلاعات محاسبات بسیاری لازم است، و چیزی که مهم تر است این است که، اجرای همه این محاسبات سنگین نیازمند مقدار زیادی مصرف الکتریسیته است- به صورت تخمینی، اداره شهری مانند Bitcoin ممکن است با این اوصاف به اندازه مصرف برق کل کشور دانمارک انرژی مصرف کند.

شهرها مجبور به هوشمند شدن خواهند شد
زمانی آلبرت انیشتین گفت: «ما نمی توانیم مشکلاتمان را به وسیله همان تفکراتی که برای به وجود آوردن آنها استفاده کردیم، برطرف کنیم». قطعاً، شهرهای هوشمند یک نوع جدیدی از تفکر را ارائه می کنند که می تواند دید ما را به همه چیز تغییر از جمله نحوه زیستن تغییر دهد. فناوری شهرهای هوشمند می تواند جوامع مدرن شهری را به کوچکتر کند، و مردم را با استفاده از دستاوردهای تعامل بالا به هم نزدیک تر کند. هماهنگی های هوشمند می تواند منجر به این شود که مردم راحت تر بتوانند با استفاده از خدمات مکانی دیجیتالی کارهای خود را سازماندهی کرده و سریعتر کارها را انجام دهند. این فناوری، در سطحی پیشرفته تر حتی می تواند مردم را در زندگی روزمره خود به گونه ای هدایت کند که تعامل های اجتماعی بیشتری داشته باشند، و با فرهنگ های بیشتری از جوامع مختلف آشنا شوند. و همچنین این پتانسیل را دارد که بتوان دیوان سالاری را در بین جوامع و اعضای آن از بین ببرد و به افراد عادی این فرصت را بدهد تا نقش بهتر و مستقیم تری را در اتفاقات روزمره شهر خود داشته باشند.
از نظر تاریخی، فناوری اغلب مشکلات بزرگی را برطرف کرده است و به انسان اجازه داده است که به مرحله بعدی از پیشرفت و دستاوردهای خود فکر کنند. در کتاب Triumph of the City، اقتصاددانی از دانشگاه هاروارد به نام Edward Glaeser شهرها را بزرگترین دستاورد آدمی می خواند، و عموماً به این دلیل این حرف را زده است که شهرها مردمی را از فرهنگ ها، مهارت ها، و حرفه های مختلف در کنار هم جمع کرده است و این باعث تعامل بین ایده های آنها شده است. اما مانند بسیاری از ابداعات انسان ها، برخی از مشکلات برطرف شده اند و برخی مشکلات جدید به وجود آمده است. اگر واقعاً شهرها یکی از بزرگترین دستاوردها و ابداعات انسان باشند، پس فناوری اطلاعات تنها راه برای ساخت و اختراع مجدد دنیای آینده خواهد بود.

Leave a Comment

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

It is main inner container footer text